1 Tendo Davi acabado de falar com Saul, ligou-se a *Gn 44.30alma de Jônatas com a de Davi, e *1Sm 20.17;Dt 13.6;2Sm 1.26Jônatas amou-o como a si mesmo. 2 Naquele dia, Saul o tomou e *1Sm 17.15não lhe permitiu que tornasse para a casa de seu pai. 3 *1Sm 20.8-17Jônatas e Davi fizeram aliança, porque Jônatas o amava como a si mesmo. 4 *1Sm 17.38;Gn 41.42;Et 6.8Despojou-se Jônatas da capa de que estava vestido e deu-a a Davi e bem assim a sua armadura, incluindo a sua espada, o seu arco e o seu cinto. 5 Saiu Davi aonde quer que Saul o enviava e conduzia-se com prudência; Saul deu-lhe o mando sobre a gente de guerra, e isso pareceu bem a todo o povo e também aos servos de Saul.

6 Ao virem eles, na ocasião da volta de Davi, depois de morto o filisteu, *Êx 15.20-21;Jz 11.34;Sl 68.25;149.3as mulheres saíram de todas as cidades de Israel, cantando e dançando, ao encontro do rei Saul, com tambores, com alegria e com instrumentos de música. 7 As mulheres, tangendo, *1Sm 21.11;29.5;Êx 15.21respondiam umas as outras:

*1Sm 21.11Saul matou os seus milhares,

*2Sm 18.3E Davi, as suas dezenas de milhares.

8 Saul irou-se em extremo, e desagradou-lhe este incidente. Ele disse: A Davi elas deram dez milhares e a mim, milhares. *1Sm 15.28Que lhe falta senão só o reino? 9 Daquele dia em diante não via Saul a Davi com bons olhos.

10 Ao outro dia, *1Sm 16.14o espírito maligno, enviado de Deus, apoderou-se de Saul, *1Sm 19.23-24e profetizava dentro da casa; e Davi tocava a harpa com a sua mão, *1Sm 16.23como o fazia todos os dias. *1Sm 19.9Saul tinha na mão a sua lança, 11 que *1Sm 19.10;20.33arrojou, dizendo: Traspassarei a Davi contra a parede. Davi, porém, desviou-se de diante dele por duas vezes. 12 *1Sm 18.15,29Saul temia a Davi, *1Sm 16.13,18porque Jeová era com Davi e *1Sm 16.14;28.15se tinha retirado dele. 13 Por isso, Saul o afastou de si e o fez comandante de mil homens. *1Sm 18.16;2Sm 5.2Ele saía e entrava diante do povo. 14 Davi conduzia-se com prudência em todos os caminhos, e *1Sm 16.18Jeová era com ele. 15 Vendo Saul que ele se conduzia com muita prudência, tinha medo dele. 16 Mas *1Sm 18.5todo o Israel e Judá amavam a Davi, porque saía e entrava diante deles.

17 Disse Saul a Davi: *1Sm 17.25Eis aqui Merabe, minha filha mais velha, que te darei por mulher, contanto que sejas homem de valor e pelejes as *1Sm 17.36,47;25.28;Nm 21.14batalhas de Jeová. Pois Saul dizia consigo: Não seja a minha mão contra ele, *1Sm 18.21,25mas sim a dos filisteus. 18 Respondeu Davi a Saul: *1Sm 9.21;18.23;2Sm 7.18Quem sou eu, e qual é a minha vida ou a família de meu pai em Israel, para vir a ser genro do rei? 19 Mas, tendo chegado o tempo em que Merabe, filha de Saul, devia ser dada a Davi, foi ela dada por mulher a *2Sm 21.8Adriel, *Jz 7.22;1Rs 19.16meolotita. 20 *1Sm 18.28Mical, filha de Saul, amava a Davi. Contaram-no a Saul, e isso lhe agradou. 21 Disse Saul: Eu lha darei, para que ela lhe sirva de laço e *1Sm 18.17para que a mão dos filisteus seja contra ele. Pelo que disse Saul a Davi: *1Sm 18.26Pela segunda vez, virás hoje a ser meu genro.

22 Ordenou Saul aos seus servos: Falai em segredo a Davi: Eis que tu estás no agrado do rei, e todos os seus servos te amam; agora, consente em ser genro do rei. 23 Os servos de Saul falaram essas palavras aos ouvidos de Davi, que respondeu: Parece-vos pouca coisa ser genro do rei, *Gn 34.12;29.20sendo eu pobre e de nenhuma valia? 24 Os servos de Saul lhe referiram isso, dizendo: Desta maneira falou Davi. 25 Então, disse Saul: Assim direis a Davi: O rei não deseja *Êx 22.17dote, mas cem prepúcios de filisteus, *1Sm 14.24para tomar vingança dos inimigos do rei. Ora, *1Sm 18.17Saul pensava em fazer Davi cair por mão dos filisteus. 26 Tendo os servos de Saul referido essas palavras a Davi, agradou-lhe tornar-se genro do rei. *1Sm 18.21Antes de se terem expirado os dias, 27 levantou-se Davi, e partiu, *1Sm 18.17ele e seus homens, e matou dentre os filisteus duzentos homens; *2Sm 3.14trouxe os prepúcios deles e deu-os em número completo ao rei, para ser seu genro. Saul deu-lhe por mulher sua filha Mical. 28 Viu Saul e conheceu que Jeová era com Davi; e Mical, filha de Saul, também o amava. 29 Saul temia ainda mais a Davi e continuamente se fazia seu inimigo.

30 Saíram os régulos dos filisteus à campanha; e, sempre que saíam, *1Sm 18.5conduzia-se Davi com mais prudência do que todos os servos de Saul; e o seu nome tornou-se muito querido.

1 Kiam li finis la paroladon kun Saul, la animo de Jonatan alligiĝis al la animo de David, kaj Jonatan ekamis lin kiel sian animon. 2 Kaj Saul prenis lin en tiu tago, kaj ne lasis lin reiri al la domo de sia patro. 3 Kaj Jonatan faris kun David interligon, ĉar li ekamis lin kiel sian animon. 4 Kaj Jonatan deprenis la tunikon, kiu estis sur li, kaj donis ĝin al David, ankaŭ siajn militajn vestojn, inkluzive sian glavon, sian pafarkon, kaj sian zonon. 5 Kaj David iradis ĉien, kien sendis lin Saul, kaj agadis prudente; kaj Saul faris lin estro de la militistoj, kaj tio plaĉis al la tuta popolo kaj ankaŭ al la servantoj de Saul.

6 Okazis, ke dum ilia revenado, kiam David revenis post la mortigo de la Filiŝto, eliris la virinoj el ĉiuj urboj de Izrael, kantante kaj dancante, renkonte al la reĝo Saul, kun tamburinoj, ĝojkrioj, kaj cimbaloj. 7 Kaj la ludantaj virinoj kantis unuj al la aliaj, kaj diris:

Saul frapis milojn,

Kaj David dekmilojn.

8 Kaj tio tre kolerigis Saulon kaj ne plaĉis al li, kaj li diris: Ili donis al David dekmilojn, kaj al mi ili donis milojn; nun mankas al li ankoraŭ nur la reĝeco. 9 De tiu tago kaj plue Saul malamike rigardadis Davidon.

10 En la morgaŭa tago okazis, ke la malbona spirito, sendita de Dio, atakis Saulon, kaj li furiozis en sia domo, kaj David ludis per sia mano, kiel ĉiutage, kaj en la mano de Saul estis lanco. 11 Kaj Saul ĵetis la lancon, kaj pensis: Mi alpikos Davidon al la muro. Sed David forturnis sin de li du fojojn. 12 Tiam Saul ektimis Davidon, ĉar la Eternulo estis kun li, kaj de Saul Li Sin forturnis. 13 Kaj Saul forigis lin de si kaj faris lin milestro, kaj li iradis kaj venadis antaŭ la popolo. 14 Kaj David estis prudenta en ĉiuj siaj agoj, kaj la Eternulo estis kun li. 15 Kaj Saul vidis, ke li agas tre prudente, kaj li timis lin. 16 Sed la tuta Izrael kaj Jehuda amis Davidon pro tio, kiamaniere li iradis kaj venadis antaŭ ili.

17 Kaj Saul diris al David: Jen estas mia pliaĝa filino Merab, mi donos ŝin al vi kiel edzinon; nur estu al mi kuraĝa kaj konduku la militojn de la Eternulo. Ĉar Saul pensis: Mia mano lin ne tuŝu, sed li pereu de la manoj de la Filiŝtoj. 18 Sed David diris al Saul: Kiu mi estas, kaj kia estas la vivo de la familio de mia patro en Izrael, ke mi fariĝu bofilo de la reĝo? 19 Tamen, kiam venis la tempo, ke Merab, la filino de Saul, estu donata al David, ŝi estis fordonita kiel edzino al Adriel, la Meĥolatano. 20 Dume Miĥal, filino de Saul, ekamis Davidon, kaj oni diris tion al Saul, kaj la afero plaĉis al li. 21 Kaj Saul pensis: Mi donos ŝin al li, por ke ŝi fariĝu por li falilo, kaj por ke trafu lin la manoj de la Filiŝtoj. Kaj Saul diris al David: Per la dua filino fariĝu nun mia bofilo. 22 Kaj Saul ordonis al siaj servantoj: Parolu al David sekrete, kaj diru: Jen la reĝo vin favoras, kaj ĉiuj liaj servantoj vin amas; boparenciĝu do nun kun la reĝo. 23 Kaj la servantoj de Saul diris tiujn vortojn al David; sed David diris: Ĉu vi opinias, ke estas afero facila boparenciĝi kun la reĝo? mi estas ja homo malriĉa kaj ne eminenta. 24 Kaj la servantoj de Saul raportis al li, dirante: Tiajn vortojn diris David. 25 Tiam Saul diris: Tiamaniere diru al David: La reĝo ne deziras alian edziĝan donacon krom cent prepucioj de Filiŝtoj, por venĝi al la malamikoj de la reĝo. Kaj Saul esperis faligi Davidon per la manoj de la Filiŝtoj. 26 Kaj liaj servantoj diris al David tiujn vortojn, kaj al David plaĉis la afero, ke li boparenciĝos kun la reĝo. Kaj antaŭ ol venis la destinita tempo, 27 David leviĝis kaj iris kun siaj viroj kaj mortigis el la Filiŝtoj ducent virojn, kaj David alportis iliajn prepuciojn en plena nombro al la reĝo, por boparenciĝi kun la reĝo. Kaj Saul donis al li sian filinon Miĥal kiel edzinon. 28 Kaj Saul vidis kaj komprenis, ke la Eternulo estas kun David, kaj ke Miĥal, la filino de Saul, lin amas. 29 Tiam Saul ankoraŭ pli ektimis Davidon, kaj Saul fariĝis malamiko de David por ĉiam.

30 La estroj de la Filiŝtoj eliradis, kaj ĉiufoje, kiam ili eliris, David agis pli prudente ol ĉiuj servantoj de Saul, kaj lia nomo fariĝis tre glora.