1 Pela *Jn 1.1-2segunda vez, veio a palavra de Jeová a Jonas, dizendo: 2 Levanta-te, vai à grande cidade de *Sf 2.13-15Nínive e *Jr 1.17;Ez 2.7faze-lhe a pregação que eu te ordeno. 3 Levantou-se, pois, Jonas e foi a Nínive, conforme a palavra de Jeová. Ora, Nínive era uma *Jn 1.2;4.11cidade em extremo grande, de três dias de jornada. 4 Jonas começou a entrar na cidade, fazendo a jornada dum dia, e *Mt 12.41;Lc 11.32clamou, e disse: *2Rs 20.1,6;Jr 18.7-10Ainda quarenta dias, e Nínive será subvertida.

5 Os homens de Nínive creram em Deus; proclamaram um *Dn 9.3;Jl 1.14jejum e vestiram-se de *Gn 37.34;2Sm 3.31saco, *Jr 31.34desde o maior até o menor deles. 6 Chegou a nova ao rei de Nínive; ele se levantou do seu trono, se despiu do seu manto e, *Et 4.1-4;Jr 6.26;Ez 27.30-31;Dn 9.3cobrindo-se de saco, se assentou sobre a cinza. 7 Ele fez *Jn 3.5;2Cr 20.3;Ed 8.21apregoar e publicou em Nínive pelo decreto do rei e dos seus nobres o que se segue: Não provem coisa alguma nem homens, nem animais, nem bois, nem ovelhas; não comam, nem bebam água; 8 mas sejam cobertos de saco, tanto homens como animais, *Jn 1.6,14;Sl 130.1e clamem fortemente a Deus; sim, *Is 1.16-19;55.6-7;Jr 18.11convertam-se cada um do seu mau caminho e da violência que se acha nas suas mãos. 9 *2Sm 12.22;Jl 2.14Quem sabe se voltará Deus, e se arrependerá, e se apartará do furor da sua ira, para que não pereçamos? 10 Viu Deus o que fizeram, como *1Rs 21.27-29;Jr 31.18se converteram de seu mau caminho; *Êx 32.14;Jr 18.8;Am 7.3,6Deus arrependeu-se do mal que tinha dito lhes faria e não o fez.

1 Kaj duafoje aperis al Jona vorto de la Eternulo, dirante: 2 Leviĝu, iru en la grandan urbon Nineve, kaj prediku al ĝi la predikon, kiun Mi diros al vi. 3 Tiam Jona leviĝis kaj iris en Nineven, konforme al la vorto de la Eternulo. Nineve estis granda urbo ĉe Dio; ĝi havis la grandecon de tri tagoj da irado. 4 Kiam Jona komencis la trairadon de la urbo kaj trairis unu tagon, li vokis, kaj diris: Post kvardek tagoj Nineve pereos. 5 La loĝantoj de Nineve ekkredis je Dio, proklamis faston, kaj metis sur sin sakaĵon, de la grandaj ĝis la malgrandaj inter ili. 6 Kiam tion aŭdis la reĝo de Nineve, li leviĝis de sia trono, demetis de si sian reĝan veston, kovris sin per sakaĵo, kaj sidiĝis sur cindro. 7 Kaj li ordonis proklami en Nineve en la nomo de la reĝo kaj de liaj altranguloj jenon: La homoj kaj la brutoj, la bovoj kaj la ŝafoj, gustumu nenion, ili ne paŝtiĝu kaj ne trinku akvon; 8 kaj la homoj kaj la brutoj kovru sin per sakaĵo, kaj voku forte al Dio, kaj ĉiu deturnu sin de sia malbona vojo kaj de la perfortaĵoj de siaj manoj: 9 eble Dio bedaŭros, kaj forlasos Sian flaman koleron, kaj ni ne pereos. 10 Kiam Dio vidis iliajn farojn, ke ili deturnis sin de sia malbona vojo, Dio bedaŭris la malbonon, kiun Li minacis fari al ili, kaj Li tion ne faris.