Cânticos 5

ΕΚΕΙΝΟΣ:

1 Μπαίνω μες στο περβόλι μου, καλή μου κι αδερφή μου,

τρυγώ τη σμύρνα μου, τρυγώ τ’ αρώματά μου·

γεύομαι την κερήθρα μου αντάμα με το μέλι μου

και το κρασί μου πίνω με το γάλα μου μαζί.

Φίλοι μου, φάτε, πιείτε

και μεθύστε απ’ αγάπη!

Νυχτερινοί στοχασμοί

ΕΚΕΙΝΗ:

2 Εγώ κοιμόμουν, μα ξαγρύπνα μου η καρδιά.

Άκου, χτυπάει ο αγαπημένος μου και λέει:

ΕΚΕΙΝΟΣ:

«Καλή μου, άνοιξέ μου, κι αδερφή μου,

περιστεράκι μου και λατρευτή μου,

γιατί η δροσιά σκέπασε το κεφάλι μου

κι οι βραδινές σταλαγματιές νοτίσαν τα μαλλιά μου».

ΕΚΕΙΝΗ:

3 «Έβγαλα το χιτώνα μου·

τώρα ξανά πρέπει

να τον φορέσω.

Τα πόδια μου τα έπλυνα·

τώρα ξανά πρέπει

να λερωθούν».

4 Άπλωσε ο αγαπημένος μου το χέρι του

μέσ’ απ’ της θύρας μου τη χαραμάδα

κι αναταράχτηκαν τα σπλάχνα μου γι’ αυτόν.

5 Σηκώθηκα ν’ ανοίξω στον καλό μου

και σμύρνα στάλαζε απ’ τα χέρια μου,

κι από τα δάχτυλά μου σμύρνα ρέουσα

στης κλειδωνιάς απάνω τη λαβή.

6 Άνοιξα στον αγαπημένο μου,

μα ο καλός μου είχε φύγει.

Λαχτάρησα ν’ ακούσω τη λαλιά του.

Τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα.

Του φώναξα κι αυτός δε μ’ αποκρίθηκε.

7 Με συναπάντησαν οι φύλακες

που τριγυρνάνε μες στην πόλη·

με χτύπησαν, με πλήγωσαν,

μου βγάλανε το πέπλο μου

εκείνοι που στα τείχη είναι φρουροί.

Η νύφη ζητάει βοήθεια

ΕΚΕΙΝΗ:

8 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7.

αν τον καλό μου βρείτε, να του πείτε

ότι πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

9 Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο

από έναν άλλο αγαπημένο,

εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;

Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο

από έναν άλλο αγαπημένο,

ώστε να μας ξορκίζεις με τον τρόπο αυτό;

ΕΚΕΙΝΗ:

10 Ο αγαπημένος μου είναι άσπρος κι είναι ρόδινος

και ξεχωρίζει μέσα σε μυριάδες.

11 Η κεφαλή του είναι καθάριο μάλαμα

και τα μαλλιά του χουρμαδιάς κλαδιά, μαύρα σαν το κοράκι.

12 Τα μάτια του, καθώς τα περιστέρια

στις όχθες των ρυακιών·

λούζονται μες στο γάλα,

κάθονται δίπλα στο νερό.

13 Τα μάγουλά του είναι πρασιές μυριστικά,

βραγιές λουλούδια ευωδιασμένα,

τα χείλη του είναι κρίνα

που στάζουν σμύρνα ρέουσα.

14 Βέργες χρυσές τα χέρια του,

με της Θαρσείς πετράδια στολισμένα·

τεχνουργημένο η κοιλιά του ελεφαντόδοντο

ζαφείρια σκεπασμένο.

15 Οι κνήμες του κολόνες αλαβάστρινες

σε χρυσαφένια βάθρα στηριγμένες.

Η όψη του καθώς ο Λίβανος,

έξοχος σαν τους κέδρους.

16 Τό στόμα του είναι γλύκα μοναχή

και μυριοπόθητη ολάκερη η ύπαρξή του.

Τέτοιος ο αγαπημένος μου

και τέτοιος ο καλός μου,

κοπέλες της Ιερουσαλήμ.

良人暂别佳偶

1 我的妹妹，我的新妇啊！我进了我的园中；

我采了我的没药与香料；

我吃了我的蜂房与蜂蜜；

我喝了我的酒和奶。

朋友们！你们要开怀吃喝；

亲爱的啊！你们要不醉无归。

2 我身虽然睡卧，我心却醒。

这是我的良人的声音，他敲着门说：

"我的妹妹，我的佳偶，

我的鸽子，我的完全人哪！求你给我开门；

因为我的头满了露水，

头发给夜露滴湿。"

3 我回答："我脱了外衣，

怎能再穿上呢？

我洗了脚，

怎能再弄脏呢？"

4 我的良人从门孔里伸进手来，

我的心因他大为激动。

5 我起来，要给我的良人开门；

我的两手滴下没药，

指头滴下没药，

滴在门闩上。

6 我亲手给我的良人开门，

我的良人却已转身走了；

我发现他走了，差点昏倒；

我到处找他，却找不见，

我呼叫他，他却不回答。

7 城中的守卫巡逻的时候，找着我；

他们打了我，伤了我；

看守城墙的人夺去了我身上的外衣。

8 耶路撒冷的众女子啊！我嘱咐你们：

你们若遇见我的良人，

你们要告诉他甚么呢？

你们要告诉他，我患了相思病。

9 你这女子中最美丽的啊！

你的良人比别人的良人有甚么更可爱之处呢？

你的良人比别人的良人有甚么更可爱之处呢？

以致你这样嘱咐我们呢？

佳偶称赞良人的俊美

10 我的良人红光满面，

是万人中的表表者。

11 他的头像精金，

他的头发如棕树枝厚密，

像乌鸦那么黑。

12 他的眼好象溪水旁的鸽子，

在奶中洗净，塑得合式。

13 他的两颊如香花畦，

又如香草台；

他的嘴唇像百合花，

滴下没药汁。

14 他的双手像金管，

镶嵌着水苍玉；

他的躯体如象牙块，

周围包着蓝宝石。

15 他的双腿像大理石柱，

安放在精金的座上；

他的容貌如黎巴嫩山，

像佳美的香柏树。

16 他的口甜蜜；

他全然可爱。

耶路撒冷的众女子啊！

这就是我的良人，我的朋友。