TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
ΕΚΕΙΝΟΣ:
1 Μπαίνω μες στο περβόλι μου, καλή μου κι αδερφή μου,
τρυγώ τη σμύρνα μου, τρυγώ τ’ αρώματά μου·
γεύομαι την κερήθρα μου αντάμα με το μέλι μου
και το κρασί μου πίνω με το γάλα μου μαζί.
Φίλοι μου, φάτε, πιείτε
και μεθύστε απ’ αγάπη!
Νυχτερινοί στοχασμοί
ΕΚΕΙΝΗ:
2 Εγώ κοιμόμουν, μα ξαγρύπνα μου η καρδιά.
Άκου, χτυπάει ο αγαπημένος μου και λέει:
ΕΚΕΙΝΟΣ:
«Καλή μου, άνοιξέ μου, κι αδερφή μου,
περιστεράκι μου και λατρευτή μου,
γιατί η δροσιά σκέπασε το κεφάλι μου
κι οι βραδινές σταλαγματιές νοτίσαν τα μαλλιά μου».
ΕΚΕΙΝΗ:
3 «Έβγαλα το χιτώνα μου·
τώρα ξανά πρέπει
να τον φορέσω.
Τα πόδια μου τα έπλυνα·
τώρα ξανά πρέπει
να λερωθούν».
4 Άπλωσε ο αγαπημένος μου το χέρι του
μέσ’ απ’ της θύρας μου τη χαραμάδα
κι αναταράχτηκαν τα σπλάχνα μου γι’ αυτόν.
5 Σηκώθηκα ν’ ανοίξω στον καλό μου
και σμύρνα στάλαζε απ’ τα χέρια μου,
κι από τα δάχτυλά μου σμύρνα ρέουσα
στης κλειδωνιάς απάνω τη λαβή.
6 Άνοιξα στον αγαπημένο μου,
μα ο καλός μου είχε φύγει.
Λαχτάρησα ν’ ακούσω τη λαλιά του.
Τον αναζήτησα και δεν τον βρήκα.
Του φώναξα κι αυτός δε μ’ αποκρίθηκε.
7 Με συναπάντησαν οι φύλακες
που τριγυρνάνε μες στην πόλη·
με χτύπησαν, με πλήγωσαν,
μου βγάλανε το πέπλο μου
εκείνοι που στα τείχη είναι φρουροί.
Η νύφη ζητάει βοήθεια
ΕΚΕΙΝΗ:
8 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,
σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες έχει ο κάμπος,Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7.
αν τον καλό μου βρείτε, να του πείτε
ότι πεθαίνω απ’ της αγάπης την πληγή.
ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:
9 Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο
από έναν άλλο αγαπημένο,
εσύ, μες στις γυναίκες η ομορφότερη;
Τι έχει τάχα ο καλός σου πιότερο
από έναν άλλο αγαπημένο,
ώστε να μας ξορκίζεις με τον τρόπο αυτό;
ΕΚΕΙΝΗ:
10 Ο αγαπημένος μου είναι άσπρος κι είναι ρόδινος
και ξεχωρίζει μέσα σε μυριάδες.
11 Η κεφαλή του είναι καθάριο μάλαμα
και τα μαλλιά του χουρμαδιάς κλαδιά, μαύρα σαν το κοράκι.
12 Τα μάτια του, καθώς τα περιστέρια
στις όχθες των ρυακιών·
λούζονται μες στο γάλα,
κάθονται δίπλα στο νερό.
13 Τα μάγουλά του είναι πρασιές μυριστικά,
βραγιές λουλούδια ευωδιασμένα,
τα χείλη του είναι κρίνα
που στάζουν σμύρνα ρέουσα.
14 Βέργες χρυσές τα χέρια του,
με της Θαρσείς πετράδια στολισμένα·
τεχνουργημένο η κοιλιά του ελεφαντόδοντο
ζαφείρια σκεπασμένο.
15 Οι κνήμες του κολόνες αλαβάστρινες
σε χρυσαφένια βάθρα στηριγμένες.
Η όψη του καθώς ο Λίβανος,
έξοχος σαν τους κέδρους.
16 Τό στόμα του είναι γλύκα μοναχή
και μυριοπόθητη ολάκερη η ύπαρξή του.
Τέτοιος ο αγαπημένος μου
και τέτοιος ο καλός μου,
κοπέλες της Ιερουσαλήμ.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Ich bin in meinen Garten gekommen, meine Schwester, meine Braut, habe meine Myrrhe gepflückt samt meinem Balsam, habe meine Wabe gegessen samt meinem Honig, meinen Wein getrunken samt meiner Milch. Esset, Freunde; trinket und berauschet euch, Geliebte!
2 Ich schlief, aber mein Herz wachte. Horch! Mein Geliebter! Er klopft: Tue mir auf, meine Schwester, meine Freundin, meine Taube, meine Vollkommene! Denn mein Haupt ist voll Tau, meine Locken voll Tropfen der Nacht. - 3 Ich habe mein Kleid Eig. meinem Leibrock ausgezogen, wie sollte ich es wieder anziehen? Ich habe meine Füße gewaschen, wie sollte ich sie wieder beschmutzen? - 4 Mein Geliebter streckte seine Hand durch die Öffnung das Guckloch der Tür, und mein Inneres ward seinetwegen erregt. 5 Ich stand auf, um meinem Geliebten zu öffnen, und meine Hände troffen von Myrrhe und meine Finger von fließender d. h. von selbst entquellender, köstlichster Myrrhe an dem Griffe des Riegels. 6 Ich öffnete meinem Geliebten; aber mein Geliebter hatte sich umgewandt, war weitergegangen. Ich war außer mir Eig. Ich war entseelt, während er redete. Ich suchte ihn und fand ihn nicht; ich rief ihn und er antwortete mir nicht. 7 Es fanden mich die Wächter, die in der Stadt umhergehen: sie schlugen mich, verwundeten mich; die Wächter der Mauern nahmen mir meinen Schleier Eig. meinen Überwurf weg. 8 Ich beschwöre euch, Töchter Jerusalems, wenn ihr meinen Geliebten findet, was sollt ihr ihm berichten? Daß ich krank bin vor Liebe. -
9 Was ist dein Geliebter vor einem anderen Geliebten, du Schönste unter den Frauen? Was ist dein Geliebter vor einem anderen Geliebten, daß du uns also beschwörst? - 10 Mein Geliebter ist weiß und rot, ausgezeichnet vor Zehntausenden. 11 Sein Haupt ist gediegenes, feines Gold, seine Locken sind herabwallend Eig. hügelig, d. h. gewellt, schwarz wie der Rabe; 12 seine Augen wie Tauben an Wasserbächen, badend in Milch, eingefaßte Steine Eig. sitzend in ihrer Einfassung;13 seine Wangen wie Beete von Würzkraut, Anhöhen von duftenden Pflanzen Da das mit "Anhöhe" übersetzte Wort eigentlich "Turm" bedeutet, so lesen And.: Beete von Würzkraut, duftende Pflanzen tragend; seine Lippen Lilien, träufelnd von fließender Myrrhe; 14 seine Hände nämlich die einzelnen Finger goldene Rollen, mit Topasen besetzt; sein Leib ein Kunstwerk von Elfenbein, bedeckt mit Saphiren; 15 seine Schenkel Säulen von weißem Marmor, gegründet auf Untersätze von feinem Golde; seine Gestalt wie der Libanon, auserlesen wie die Cedern; 16 sein Gaumen ist d. h. seine Worte sind; vergl. Kap. 4,11 lauter Süßigkeit, und alles an ihm ist lieblich. Das ist mein Geliebter, und das mein Freund, ihr Töchter Jerusalems! -