Ψαλμοι 102

Απόγνωση και ελπίδα

1 Προσευχή του δυστυχισμένου, όταν είναι περίλυπος και ξεσπάει σε παράπονα ενώπιον του Κυρίου.

2 Άκουσε, Κύριε, την προσευχή μου

κι ας φτάσει ως εσένα η κραυγή μου για βοήθεια.

3 Το πρόσωπό σου μη μου το κρύβεις

σήμερα που θλίβομαι·

στρέψε την προσοχή σου κατά μένα·

τη μέρα ετούτη που σου φωνάζω

μην αργήσεις να μου αποκριθείς.

4 Γιατί η ζωή μου χάνεται σαν τον καπνό

και σαν τα φρύγανα ξεραίνονται τα κόκαλά μου.

5 Καταπατιέται σαν τη χλόη η καρδιά μου και μαραίνεται,

και το ψωμί μου να το φάω λησμονώ.

6 Από τους θρήνους και τους στεναγμούς

έμεινα μοναχά πετσί και κόκαλο.

7 Μοιάζω με πελεκάνο στην ερμιά·

με κουκουβάγια στα χαλάσματα.

8 Ύπνο δεν έχω, κι έγινα

σαν το μοναχικό σπουργίτι στη σκεπή.

9 Όλη τη μέρα με περιγελούν οι εχθροί μου·

αν κάποιον θέλουν να καταραστούν,

του λέν’ να καταντήσει σαν εμένα.

10 Τρώω το χώμα αντίς ψωμί

και δάκρυα στο ποτό μου ανακατεύω.

11 Αιτία γι’ αυτό η αγανάκτησή σου κι η οργή σου,

γιατί, αφού μ’ ανύψωσες,

τώρα με ταπεινώνεις.

12 Χάνονται οι μέρες μου καθώς το απόσπερο οι σκιές

κι εγώ μαραίνομαι σαν το χορτάρι.

13 Αλλά, Κύριε, εσύ αιώνια μένεις

και σε θυμούνται όλες οι γενιές.

14 Θα σηκωθείς και τη Σιών θα σπλαχνιστείς

–είναι καιρός να της χαρίσεις το έλεός σου–

γιατ’ ήρθε η στιγμή.

15 Εμείς οι δούλοι σου αγαπάμε

ως και τις πέτρες της·

ως και το χώμα της το πονάμε.

16 Οι ειδωλολάτρες τότε θα φοβηθούν

τ’ όνομα του Κυρίου

και όλοι οι βασιλείς της γης τη δόξα του.

17 Όταν ο Κύριος θα οικοδομήσει τη Σιών,

όταν θα παρουσιαστεί μέσα στη δόξα του.

18 θα προσέξει τότε των απόκληρων την προσευχή,

την ικεσία τους δε θα την παραβλέψει.

19 Ετούτο να γραφτεί για την επόμενη γενιά·

ώστε ο λαός που θα δημιουργηθεί,

να υμνεί τον Κύριο.

20 Έσκυψε ο Κύριος απ’ το απρόσιτο άγιό του

από τους ουρανούς επέβλεψε στη γη,

21 τους στεναγμούς των αιχμαλώτων για ν’ ακούσει

και να ελευθερώσει τους μελλοθάνατους.

22 Έτσι τ’ όνομα του Κυρίου στη Σιών θα διακηρύσσεται

κι ο ύμνος του στην Ιερουσαλήμ,

23 όταν όλοι οι λαοί θα συγκεντρώνονται

και τα βασίλεια,

τον Κύριο να λατρέψουν.

24 Εκείνος μου εξασθένησε, καθώς πορεύομαι, τη δύναμή μου,

λιγόστεψε τις μέρες μου.

25 Και λέω: «Θεέ μου, μη μ’ αρπάξεις

μες στης ζωής μου τα μισά».

Εσένα, Κύριε, τα χρόνια σου

διαρκούν αιώνια.

26 Εσύ αρχικά θεμέλιωσες τη γη

κι οι ουρανοί δικά σου είναι έργα.

27 Αυτοί θ’ αφανιστούν, μα εσύ θα παραμένεις,

και όλοι τους σαν ρούχο θα παλιώσουν·

θα τους αλλάξεις σαν μια φορεσιά

και θα χαθούν.

28 Αλλά εσύ είσαι πάντα ο ίδιος·

τα χρόνια σου δεν έχουν τελειωμό.

29 Οι γιοι των αφοσιωμένων σου θα ζουν στον τόπο τους

κι οι απόγονοί τους με τη χάρη σου θα επιβιώνουν.

1 *Gebet eines Elenden, wenn er verschmachtet und seine Klage vor Jehova ausschüttet.Jehova, höre mein Gebet, und laß zu dir kommen mein Schreien! 2 Verbirg dein Angesicht nicht vor mir am Tage meiner Bedrängnis; neige zu mir dein Ohr; an dem Tage, da ich rufe, erhöre mich eilends! 3 Denn wie Rauch entschwinden meine Tage, und meine Gebeine glühen wie ein Brand. 4 Wie Kraut ist versengt und verdorrt mein Herz, daß ich vergessen habe, *O. denn ich habe vergessen mein Brot zu essen. 5 Ob der Stimme meines Seufzens klebt mein Gebein an meinem Fleische. 6 Ich gleiche dem Pelikan der Wüste, bin wie die Eule der Einöden. *O. der Trümmer7 Ich wache, und bin wie ein einsamer Vogel auf dem Dache. 8 Den ganzen Tag höhnen mich meine Feinde; die wider mich rasen, schwören bei mir. 9 Denn Asche esse ich wie Brot, und meinen Trank vermische ich mit Tränen 10 Vor deinem Zorn und deinem Grimm; denn du hast mich emporgehoben und hast mich hingeworfen. 11 Meine Tage sind wie ein gestreckter Schatten, und ich verdorre wie Kraut.

12 Du aber, Jehova, bleibst auf ewig, und dein Gedächtnis *Vergl. 2. Mose 3,15 ist von Geschlecht zu Geschlecht. 13 Du wirst aufstehen, wirst dich Zions erbarmen; denn es ist Zeit, es zu begnadigen, denn gekommen ist die bestimmte Zeit; 14 Denn deine Knechte haben Gefallen an seinen Steinen und haben Mitleid mit seinem Schutt. 15 Und die Nationen werden den Namen Jehovas fürchten, und alle Könige der Erde deine Herrlichkeit. 16 Denn Jehova wird Zion aufbauen, wird erscheinen in seiner Herrlichkeit; 17 Er wird sich wenden zum Gebete des Entblößten, und ihr Gebet wird er nicht verachten. 18 Das wird aufgeschrieben werden für das künftige Geschlecht; und ein Volk, das erschaffen werden soll, wird Jehova *Hebr. Jah loben. 19 Denn er hat herniedergeblickt von der Höhe seines Heiligtums, Jehova hat herabgeschaut vom Himmel auf die Erde, 20 Um zu hören das Seufzen des Gefangenen, um zu lösen die Kinder des Todes; 21 Damit man den Namen Jehovas verkündige in Zion, und in Jerusalem sein Lob, 22 Wenn die Völker sich versammeln werden allzumal, und die Königreiche, um Jehova zu dienen.

23 Er hat meine Kraft gebeugt auf dem Wege, hat verkürzt meine Tage. 24 Ich sprach: Mein Gott, *El nimm mich nicht hinweg in der Hälfte meiner Tage! -Von Geschlecht zu Geschlecht sind deine Jahre. 25 Du hast vormals die Erde gegründet, und die Himmel sind deiner Hände Werk. 26 Sie werden untergehen, du aber bleibst; und sie alle werden veralten wie ein Kleid; wie ein Gewand wirst du sie verwandeln, *O. wechseln und sie werden verwandelt werden; 27 Du aber bist derselbe, *O. er; od.: der da ist, d. h. der unveränderlich in sich selbst ewig besteht; vergl. 5. Mose 32,39; Neh. 9,6 und deine Jahre enden nicht. 28 Die Söhne deiner Knechte werden wohnen, *d. h. im Lande und ihr Same wird vor dir feststehen.