Ψαλμοι 106

Η απιστία του Ισραήλ και η πιστότητα του Θεού

1 Αλληλούια, αινείτε τον Κύριο!

Δοξολογείτε τον Κύριο,

γιατί είναι καλός

κι αιώνια διαρκεί η αγάπη του!

2 Ποιος μπορεί για τα θαυμαστά

τα έργα του Κυρίου να πει,

να κάνει ν’ ακουστούν όλα τα εγκώμια

που του πρέπουν;

3 Μακάριοι εκείνοι που τηρούν τις αποφάσεις του Θεού,

που ενεργούν πάντα με δικαιοσύνη!

4 Θυμήσου με κι εμένα, Κύριε,

μέσα στην εύνοια που δείχνεις στο λαό σου·

έλα σε βοήθειά μου όταν τους σώσεις.

5 Για ν’ απολαύσω την ευτυχία των εκλεκτών σου,

να χαίρομαι με τη χαρά του έθνους σου,

να συμμερίζομαι την καύχηση εκείνων που σου ανήκουν.

6 Αμαρτήσαμε, όπως οι πρόγονοί μας,

παρανομήσαμε και ασεβήσαμε.

7 Οι πρόγονοί μας στην Αίγυπτο

δεν κατανόησαν τα θαυμαστά τα έργα, του Κυρίου,

ξέχασαν τις πολλές ευεργεσίες του·

κι εξεγερθήκανε κοντά στη θάλασσα,

στη Θάλασσα την Ερυθρά.

8 Κι όμως αυτός τους έσωσε για την τιμή του ονόματός του·

ώστε η δύναμή του να φανερωθεί.

9 Την Ερυθρά Θάλασσα πρόσταξε

κι εκείνη στέγνωσε·

και τους οδήγησε ανάμεσα από τα νερά,

ωσάν στην έρημο να περπατούσαν.

10 Τους έσωσε από τα χέρια εκείνων που τους μάχονταν,

τους γλίτωσε απ’ την εξουσία των εχθρών τους.

11 Τα νερά σκέπασαν τους αντιπάλους τους·

δεν έμεινε απ’ αυτούς ούτ’ ένας.

12 Και τότε πίστεψαν στα λόγια του Θεού

και τον ύμνο του ψάλαν.

13 Μα δεν αργήσαν να ξεχάσουνε τα έργα του

και δεν περίμεναν το σχέδιό του να τελειώσει.

14 Τους έπιασε η πλεονεξία μες στην έρημο

και το Θεό προκάλεσαν μέσα στις ερημιές.

15 Αυτός τους έδωσε εκείνο που ζητούσαν

αλλά μαζί τούς έστειλε κακό θανατικό.

16 Μες στο στρατόπεδο ζηλοφθονήσαν το Μωυσή

και τον Ααρών, που ήταν στον Κύριο αφιερωμένος.

17 Τότε η γης εσχίστηκε και κατάπιε το Δαθάν

και σκέπασε του Αβιρώμ τους συνενόχους.

18 Φωτιά έπεσε πάνω στη φατρία τους,

και φλόγα τούς κατάκαψε τους ασεβείς.

19 Και φτιάξανε μοσχάρι στο Χωρήβ

και λάτρεψαν ένα κομμάτι μέταλλο.

20 Κι αντικατέστησαν τη δόξα του Θεού τους

με το ομοίωμα χορτοφάγου μοσχαριού.

21 Ξεχάσαν το Θεό, τον ελευθερωτή τους,

που είχε κάνει έργα μέγιστα στην Αίγυπτο,

22 έργα αξιοθαύμαστα στου Χαμ τη χώρα

και τρομερά σημεία στη Θάλασσα την Ερυθρά.

23 Κι όπως το είχε πει, θα τους αφάνιζε ο Θεός

αν δε στεκόταν ο Μωυσής, ο εκλεκτός του,

μπροστά του καθώς πρόμαχος,

για ν’ αποστρέψει την οργή του

ώστε να μην καταστραφούν.

24 Περιφρονήσανε τη χώρα των ονείρων τους

και δεν πιστέψανε το λόγο του Θεού.

25 Μες στις σκηνές τους διαμαρτύρονταν

και στου Κυρίου τη φωνή δεν υπακούσαν.

26 Τότε, το χέρι υψώνοντας αυτός ορκίστηκε

να πέσουνε στην έρημο νεκροί·

27 ανάμεσα σε ειδωλολάτρες

οι απόγονοί τους να πεθάνουνε

και μες στις χώρες να διασκορπιστούν.

28 Κατόπι στη λατρεία προσχώρησαν

του Βάαλ, στη Φεγώρ,

κι έφαγαν απ’ τις θυσίες που προσφέρθηκαν

σε θεούς νεκρούς.

29 Κι ερέθισαν τον Κύριο με τα έργα τους,

κι έπεσε πάνω τους θανατικό.

30 Αλλά σηκώθηκε ο Φινεές

και τους εξιλέωσε,

και το θανατικό πήρε έτσι τέλος.

31 Αυτό σαν πράξη δίκαιη του καταλογίστηκε

από τη μια γενιά στην άλλη και για πάντα.

32 Και στα νερά της Μεριβά εξόργισαν τον Κύριο

και κακό βρήκε το Μωυσή εξαιτίας τους.

33 Επειδή πίκραναν το Πνεύμα του

και δίχως σκέψη μίλησαν τα χείλη του.

34 Δεν εξοντώσαν τους λαούς,

όπως τους το ’χε ο Κύριος διατάξει.

35 Αλλά με τους ειδωλολάτρες αναμείχθηκαν

και μάθανε να ζουν καθώς εκείνοι.

36 Λατρεία στα είδωλά τους πρόσφεραν

που γίνανε γι’ αυτούς παγίδα.

37 Θυσίασαν στους δαίμονες

τους γιους τους και τις κόρες τους.

38 Και αίμα αθώο χύσανε

των αγοριών τους και των κοριτσιών τους,

που τα θυσίασαν στα είδωλα της Χαναάν·

και μιάνθηκε η χώρα με το αίμα τους.

39 Αμάρτησαν με τα έργα τους

και με τις πράξεις τους απίστησαν.

40 Κι άναψε του Κυρίου η οργή

ενάντια στο λαό του

και τους δικούς του τους αποστράφηκε.

41 Στην εξουσία τούς έδωσε των ειδωλολατρών

και δέσποσαν επάνω τους αυτοί που τους μισούσαν.

42 Τους καταπίεσαν οι εχθροί τους,

κι αυτοί υποτάχτηκαν στην εξουσία τους.

43 Πολλές φορές ο Κύριος τους απελευθέρωσε,

μα αυτοί στην ανταρσία τους με πείσμα μένανε

και μες στην ανομία τους βυθίζονταν.

44 Ωστόσο ο Κύριος είδε τη θλίψη τους,

όταν τους άκουγε να του φωνάζουν·

45 θυμήθηκε τη διαθήκη του για χάρη τους,

κι ως πολυεύσπλαχνος άλλαξε γνώμη.

46 Κι έκανε να τους σπλαχνιστούν

όλοι αυτοί που τους κρατούσαν αιχμαλώτους.

47 Σώσε μας, Κύριε, Θεέ μας,

συγκέντρωσέ μας μέσ’ απ’ τους ειδωλολάτρες

για να δοξολογούμε το άγιο σου το όνομα

και καύχημά μας να ’χουμε πως σε υμνούμε.

48 Ευλογητός ας είναι ο Κύριος,

ο Θεός του Ισραήλ,

από πάντα και για παντοτινά·

κι ας πει όλος ο λαός:

«Αμήν! Αλληλούια!»

1 *Lobet Jehova! Hallelujah!Preiset *O. Danket Jehova! denn er ist gut, denn seine Güte währt ewiglich. 2 Wer wird aussprechen die Machttaten Gottes, hören lassen all sein Lob? *O. all seinen Ruhm3 Glückselig die das Recht bewahren, der Gerechtigkeit übt zu aller Zeit! 4 Gedenke meiner, Jehova, mit der Gunst gegen dein Volk; suche mich heim mit deiner Rettung! 5 Daß ich anschaue die Wohlfahrt deiner Auserwählten, mich erfreue an *O. mit der Freude deiner Nation, mich rühme mit deinem Erbteil.

6 Wir haben gesündigt samt unseren Vätern, *O. wie unsere Väter haben unrecht getan, *Eig. verkehrt gehandelt haben gesetzlos gehandelt. 7 Unsere Väter in Ägypten beachteten nicht deine Wundertaten, gedachten nicht der Menge deiner Gütigkeiten und waren widerspenstig am Meere, beim Schilfmeere. 8 Aber er rettete sie um seines Namens willen, um kundzutun seine Macht. 9 Und er schalt das Schilfmeer, und es ward trocken; und er ließ sie durch die Tiefen *O. Fluten; s. die Anm. zu Ps. 33,7 gehen wie durch eine Wüste. 10 Und er rettete sie aus der Hand des Hassers, und erlöste sie aus der Hand des Feindes. 11 Und die Wasser bedeckten ihre Bedränger, nicht einer von ihnen blieb übrig. 12 Da glaubten sie seinen Worten, sie sangen sein Lob.

13 Schnell vergaßen sie seine Taten, warteten nicht auf seinen Rat; *Hier in dem Sinne von Plan, Ratschluß14 Und sie wurden lüstern in der Wüste und versuchten Gott *El in der Einöde. 15 Da gab er ihnen ihr Begehr, aber er sandte Magerkeit in ihre Seelen. 16 Und sie wurden eifersüchtig auf Mose im Lager, auf Aaron, den Heiligen Jehovas. 17 Die Erde tat sich auf, und verschlang Dathan und bedeckte die Rotte Abirams; 18 Und ein Feuer brannte unter ihrer Rotte, eine Flamme verzehrte die Gesetzlosen. 19 Sie machten ein Kalb am Horeb und bückten sich vor einem gegossenen Bilde; 20 Und sie vertauschten ihre Herrlichkeit gegen das Bild eines Stieres, der Gras frißt. 21 Sie vergaßen Gottes, *El ihres Retters, der Großes getan in Ägypten, 22 Wundertaten im Lande Hams, Furchtbares am Schilfmeer. 23 Da sprach er, daß er sie vertilgen wollte, wenn nicht Mose, sein Auserwählter, vor ihm in dem Riß gestanden hätte, um seinen Grimm vom Verderben abzuwenden. 24 Und sie verschmähten das köstliche Land, glaubten nicht seinem Worte; 25 Und sie murrten in ihren Zelten, hörten nicht auf die Stimme Jehovas. 26 Da schwur er ihnen, *Eig. erhob er ihnen seine Hand sie niederzuschlagen in der Wüste, 27 Und ihren Samen niederzuschlagen unter den *And. l.: zu vertreiben unter die Nationen und sie zu zerstreuen in die Länder. 28 Und sie hängten sich an Baal-Peor und aßen Schlachtopfer der Toten; *d. h. der toten Götzen29 Und sie erbitterten ihn durch ihre Handlungen, und eine Plage brach unter sie ein. 30 Da stand Pinehas auf und übte Gericht, und der Plage ward gewehrt. 31 Und es wurde ihm zur Gerechtigkeit gerechnet von Geschlecht zu Geschlecht bis in Ewigkeit. 32 Und sie erzürnten ihn an dem Wasser von Meriba, und es erging Mose übel ihretwegen; 33 Denn sie reizten seinen Geist, so daß er *O. weil sie widerspenstig waren gegen seinen Geist, und er unbedacht redete mit seinen Lippen.

34 Sie vertilgten die Völker nicht, wie doch *W. welche Jehova ihnen gesagt hatte; 35 Und sie vermischten sich mit den Nationen und lernten ihre Werke; 36 Und sie dienten ihren Götzen, und sie wurden ihnen zum Fallstrick. 37 Und sie opferten ihre Söhne und ihre Töchter den Dämonen. 38 Und sie vergossen unschuldiges Blut, das Blut ihrer Söhne und ihrer Töchter, welche sie den Götzen Kanaans opferten; und das Land wurde durch Blut entweiht. 39 Und sie verunreinigten sich durch ihre Werke und hurten durch ihre Handlungen. 40 Da entbrannte der Zorn Jehovas wider sein Volk, und er verabscheute sein Erbteil; 41 Und er gab sie in die Hand der Nationen, und ihre Hasser herrschten über sie; 42 Und ihre Feinde bedrückten sie, und sie wurden gebeugt unter ihre Hand. 43 Oftmals errettete er sie; sie aber waren widerspenstig in ihren Anschlägen, *Eig. in ihrem Ratschlag und sie sanken hin durch ihre Ungerechtigkeit. 44 Und er sah an ihre Bedrängnis, wenn er ihr Schreien hörte; 45 Und er gedachte ihnen seinen Bund, und es reute ihn nach der Größe seiner Güte. *Eig. der Menge seiner Gütigkeiten46 Und er ließ sie Erbarmen finden vor allen, die sie gefangen weggeführt hatten. 47 Rette uns, Jehova, unser Gott, und sammle uns aus den Nationen, daß wir deinen heiligen Namen preisen, daß wir uns rühmen deines Lobes! 48 Gepriesen sei Jehova, der Gott Israels, von Ewigkeit zu Ewigkeit! Und alles Volk sage: Amen! Lobet Jehova! *Hallelujah!