Ψαλμοι 137

Στις όχθες των ποταμών της Βαβυλώνας

1 Στης Βαβυλώνας*Στη μετ. των Ο΄ ο ψαλμός επιγράφεται «του Δαβίδ». τα ποτάμια,

εκεί καθόμασταν και κλαίγαμε,

καθώς θυμόμασταν τη Σιών.

2 Στης όχθης τις ιτιές

είχαμε τις κιθάρες μας κρεμάσει.

3 Εκεί μας γύρευαν τραγούδια

εκείνοι που μας αιχμαλώτισαν,

κι οι διώκτες μας γυρεύαν από μας

ωδές χαράς.

Μας λέγαν: «Τραγουδήστε μας

απ’ τα τραγούδια της Σιών».

4 Μα πώς να τραγουδήσουμε τις ωδές του Κυρίου

σε ξένη γη;

5 Αν σε ξεχάσω, Ιερουσαλήμ,

να παραλύσει το δεξί μου χέρι.

6 Η γλώσσα μου ας κολλήσει στο λαρύγγι μου,

αν δεν σε θυμηθώ,

αν δεν σε βάλω, Ιερουσαλήμ,

απάνω απ’ όλες τις χαρές μου.

7 Θυμήσου, Κύριε, τους Εδωμίτες,

που λέγανε, τη μέρα που έπεσε η Ιερουσαλήμ:

«Γκρεμίστε την, γκρεμίστε την, απ’ τα θεμέλια της!»

8 Μα κι εσύ, Βαβυλώνα, γρήγορα θα καταστραφείς·

μακάριος όποιος σου ανταποδώσει

όσα μας έκανες!

9 Μακάριος εκείνος που θα πιάσει

και θα συντρίψει στο βράχο τα βρέφη σου!

1 An den Flüssen Babels, da saßen wir und weinten, indem wir Zions gedachten. 2 An die Weiden in ihr hängten wir unsere Lauten. 3 Denn die uns gefangen weggeführt hatten, forderten daselbst von uns die Worte eines Liedes, und die uns wehklagen machten, *O. uns peinigten Freude: "Singet uns eines von Zions Liedern!" 4 Wie sollten wir ein Lied Jehovas singen auf fremder Erde? 5 Wenn ich dein vergesse, Jerusalem, so vergesse meine Rechte! *d. h. sie versage ihren Dienst6 Es klebe meine Zunge an meinem Gaumen, wenn ich deiner nicht gedenke, wenn ich Jerusalem nicht erhebe über die höchste meiner Freuden! *O. zu meiner höchsten Freude

7 Gedenke, Jehova, den Kindern Edom den Tag Jerusalems, die da sprachen: Entblößet, entblößet sie bis auf ihre Grundfeste! *Vergl. Obadja 1,11 usw.8 Tochter Babel, du Verwüstete! *Viell.: zu verwüstende Glückselig, der dir dasselbe vergilt, was du uns getan hast! 9 Glückselig, der deine Kindlein ergreift und sie hinschmettert an den Felsen!