TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Ο άνθρωπος πεθαίνοντας δεν παίρνει τίποτα μαζί του
1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός για τη συγγένεια του Κορέ.συγγένεια του Κορέ. Βλ. υποσ. εις Ψλ 42:1.
2 Ετούτο ακούστε όλοι οι λαοί·
όλοι της γης οι κάτοικοι προσέξτε,
3 κοινοί κι επίσημοι,
πλούσιοι και φτωχοί μαζί.
4 Λόγια σοφά θα πει το στόμα μου,
και συνετές θα ’ναι οι σκέψεις της καρδιάς μου.
5 Στήνω τ’ αυτί μου στου Κυρίου τη μυστική βουλή
και με τον ήχο της κιθάρας προσπαθώ
το αίνιγμα να λύσω.
6 Γιατί στης συμφοράς τις μέρες να σκιαχτώ
από τη μοχθηρία αυτών
που με καταδιώκουν;
7 από εκείνους στ’ αγαθά τους
που στηρίζονται
και για τα πλούτη τους τ’ αμύθητα καυχιούνται;
8 Κανένας δεν μπορεί κάποιου άλλου
τα χρέη να πληρώσει
ούτε και τα δικά του στο Θεό.
9 Είναι πανάκριβο το λύτρο της ζωής τους
κι ουδέποτε πληρώνεται,
10 ώστε να ζήσουν ως το τέλος·
ποτέ τον τάφο να μη δουν.
11 Καθένας βλέπει πως κι οι σοφοί πεθαίνουν,
χάνονται όπως οι τρελοί κι οι ανόητοι
κι εγκαταλείπουν σ’ άλλους τ’ αγαθά τους.
12 Οι τάφοι τους είναι τα σπίτια τους για πάντα,
η μόνιμη διαμονή τους σ’ όλες τις γενιές·
έστω κι αν είχαν χτήματα στ’ όνομά τους.
13 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές
δεν είναι βέβαιος τη νύχτα αν θα τη βγάλει·
καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.
14 Έτσι πορεύονται αυτοί,
σίγουροι για τον εαυτό τους·
κι έτσι τελειώνουν,
ευχαριστημένοι με τη μοίρα τους.
(Διάψαλμα)
15 Μαντρίζονται στον άδη σαν τα πρόβατα,
ο θάνατος τούς πάει να τους βοσκήσει·
θα διαφεντέψουν πάνω τους οι δίκαιοι το πρωί,
θ’ αφανιστεί η μορφή τους,
ο άδης θα ’ναι η κατοικία τους.Το τελευταίο μέρος του στίχου στο εβραϊκό είναι ασαφές.
16 Αλλά ο Θεός θα σώσει τη ζωή μου·
από τα νύχια του άδη θα με πάρει.
(Διάψαλμα)
17 Μη φοβάσαι που κάποιος πλούτισε,
κι αυξήθηκε η αίγλη του σπιτιού του.
18 Μαζί του δε θα πάρει τίποτ’ απ’ αυτά πεθαίνοντας·
η αίγλη του δεν τον ακολουθεί στον τάφο.
19 Όσο ζούσε μακάριζε τον εαυτό του:
«Σ’ επευφημούν γιατί περνάς καλά!»
20 Όμως κι αυτός θα πάει να βρει
τη γενιά των προγόνων του
και πια ποτέ το φως δε θα το δούνε.
21 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές,
όταν δεν τα στοχάζεται όλα τούτα,
καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Dem Vorsänger. Von den Söhnen Korahs, ein Psalm. Höret dies, ihr Völker alle; nehmet es zu Ohren, alle Bewohner der Welt; 2 Sowohl Menschensöhne als Männersöhne, Reiche und Arme allzumal! 3 Mein Mund soll Weisheit Eig. Weisheiten… Einsichten reden, und das Sinnen meines Herzens soll Einsicht Eig. Weisheiten… Einsichten sein. 4 Neigen will ich zu einem Spruche mein Ohr, mein Rätsel Eig. Verschlungenes, d. h. rätselhafte, verschlungene Rede eröffnen bei der Laute. 5 Warum sollte ich mich fürchten in Tagen des Übels, wenn die Ungerechtigkeit derer, die mir auf der Ferse sind, mich umringt.
6 Welche auf ihr Vermögen vertrauen und der Größe ihres Reichtums sich rühmen? 7 Keineswegs vermag jemand seinen Bruder zu erlösen, nicht kann er Gott sein Lösegeld Eig. seine Sühne geben, 8 (Denn kostbar ist die Erlösung ihrer Seele, und er muß davon abstehen auf ewig) 9 Daß er fortlebe immerdar, die Grube nicht sehe. 10 Denn er sieht, daß die Weisen sterben, daß der Tor und der Unvernünftige miteinander umkommen und anderen ihr Vermögen lassen. 11 Ihr Gedanke W. Ihr Inneres ist, daß ihre Häuser stehen in Ewigkeit, ihre Wohnungen von Geschlecht zu Geschlecht; sie nennen Ländereien nach ihrem Namen. 12 Doch der Mensch, der in Ansehen ist, bleibt nicht; er gleicht dem Vieh, das vertilgt wird. 13 Dieser ihr Weg ist ihre Torheit; O. ihre Zuversicht. O. Dies ist ihr Weg, derer, die Torheit haben und die nach ihnen kommen, haben Wohlgefallen an ihren Worten. Eig. an ihrem Munde (Sela.) 14 Man legt sie in den Scheol wie Schafe, der Tod weidet sie; und am Morgen herrschen die Aufrichtigen über sie; und ihre Gestalt wird der Scheol verzehren, fern von ihrer Wohnung. O. ohne daß sie eine Wohnung hat
15 Gott aber wird meine Seele erlösen von der Gewalt des Scheols; denn er wird mich aufnehmen. O. hinwegnehmen; wie 1. Mose 5,24 (Sela.) 16 Fürchte dich nicht, wenn ein Mann sich bereichert, wenn sich vergrößert die Herrlichkeit seines Hauses. 17 Denn wenn er stirbt, nimmt er das alles nicht mit; nicht folgt ihm hinab seine Herrlichkeit. 18 Ob er auch seine Seele segnete in seinem Leben, -und man wird dich loben, wenn du dir selbst Gutes tust- 19 Sie wird kommen zu dem Geschlecht seiner Väter; nimmermehr werden sie das Licht sehen. 20 Der Mensch, der in Ansehen ist und keine Einsicht hat, gleicht dem Vieh, das vertilgt wird.