Ψαλμοι 78

Το παρελθόν του Ισραήλ μάθημα που δεν πρέπει να ξεχνιέται

1 Μασχίλ*Μασχίλ. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 32:1. του Ασάφ.

Τη διδαχή μου, λαέ μου, ακροάσου·

πρόσεξε αυτά που θα σου πω.

2 Με παροιμίες θα μιλήσω·

θα πω παλιού καιρού παράδοξα,

3 που ακούσαμε και μάθαμε·

και μας τα διηγήθηκαν οι πατεράδες μας.

4 Δε θα τα κρύψουμε από τους απογόνους τους.

Θα διηγηθούμε στη γενιά που έρχεται

τα ένδοξα του Κυρίου έργα,

τη δύναμή του,

και τα θαύματα που έκανε.

5 Εντολή όρισε στον Ιακώβ

και νόμο θέσπισε στον Ισραήλ,

και ζήτησε από τους προγόνους μας

να τον διδάξουν στα παιδιά τους,

6 ώστε να τον γνωρίσει η επερχόμενη γενιά,

τα παιδιά που ήταν να γεννηθούν,

κι εκείνοι μεγαλώνοντας

να τα ιστορήσουν στα παιδιά τους.

7 Για ν’ αποθέσουν την ελπίδα τους στο Θεό,

να μην ξεχάσουν του Θεού τα θαυμαστά τα έργα

αλλά τις εντολές του να τηρούν.

8 Και να μη γίνουν σαν τους πατεράδες τους

γενιά της ανυπακοής και της αντίρρησης,

γενιά με φρόνημα ασταθές

και που δεν έμεινε στο Θεό πιστή η καρδιά της.

9 Οι Εφραϊμίτες, οπλισμένοι και καλοί τοξότες,

λιποταχτήσαν την ημέρα του αγώνα·*οι Εφραϊμίτες... αγώνα. Ο στ. 9 σχετίζεται με το περιεχόμενο του στ. 67.

10 δεν τήρησαν τη διαθήκη του Θεού

κι αρνήθηκαν να πορευτούν σύμφωνα με το νόμο του.

11 Λησμόνησαν τα έργα του,

τα θαύματά του που τους έκανε

να δουν.

12 Μπροστά στους πρόγονούς τους έκανε θαύματα·

στην πεδιάδα της Σοάν,*Σοάν... Βλ. υποσ. εις Αρ 13:22. στην Αίγυπτο.

13 Τη θάλασσα τη χώρισε και πέρασμα της άνοιξε

κι έστησε καθώς φράγμα τα νερά.

14 Με τη νεφέλη τούς οδήγησε τη μέρα,

κι όλη τη νύχτα με τη λάμψη

της φωτιάς.

15 Έσκισε βράχους μες στην έρημο,

νερό τους έδωσε να πιουν σαν από πηγές αστείρευτες.

16 Ρυάκια έκανε να αναβρύσουν απ’ το βράχο

κι άφησε να ξεχυθούν ποτάμια τα νερά.

17 Αλλά αυτοί συνέχισαν σ’ εκείνον ν’ αμαρτάνουν·

και εναντίον του Υψίστου να ορθώνονται στην έρημο.

18 Τολμήσανε να προκαλέσουν το Θεό,

ζητώντας φαγητό κατά την όρεξή τους.

19 Και τον αμφισβητήσαν·

είπαν· «Μπορεί ο Θεός στην ερημιά

τραπέζι να ετοιμάσει;

20 Πράγματι, χτύπησε το βράχο

και τρέξαν τα νερά και ξεχυθήκαν χείμαρροι·

μπορεί άραγε να δώσει και ψωμί;

ή κρέας να προμηθεύσει το λαό του;»

21 Τ’ άκουσε ο Κύριος κι οργίστηκε

και ξέσπασε η οργή στον Ιακώβ

κι ενάντια στον Ισραήλ θυμός,

22 γιατί δε μείναν στο Θεό πιστοί

και στη σωτηρία του δεν έλπισαν.

23 Μα εκείνος διάταξε τα σύννεφα από πάνω·

κι άνοιξε τους πυλώνες τ’ ουρανού.

24 Πάνω τους έριξε βροχή

το μάννα για τροφή τους,

το στάρι τ’ ουρανού τούς πρόσφερε.

25 Έτσι οι ανθρώποι το ψωμί φάγανε των αγγέλων,

τους έστειλε άφθονη ως τον κορεσμό τροφή.

26 Στον ουρανό τον άνεμο σήκωσε της ανατολής

και με τη δύναμή του έφερε του νοτιά τον άνεμο.

27 Κι έβρεξε πάνω τους το κρέας σαν τη σκόνη,

και σαν της θάλασσας την άμμο τα πουλιά.

28 Έπεσαν μέσα στο στρατόπεδό τους,

γύρω από τις σκηνές,

29 κι έφαγαν και καλοχορτάσανε·

τους έδωσε ό,τι είχαν πεθυμήσει.

30 Πριν όμως κορεστεί η επιθυμία τους,

κι ενώ στο στόμα την τροφή τους

είχαν ακόμα,

31 ξέσπασε πάνω τους του Θεού η οργή

κι εξόντωσε τους πιο σπουδαίους ανάμεσά τους·

αφάνισε τα νιάτα του Ισραήλ.

32 Παρ’ όλα αυτά δεν πάψαν ν’ αμαρτάνουν

και δεν πιστέψανε στα θαύματά του.

33 Και τέλειωσε τις μέρες τους με μια πνοή

και μ’ άξαφνη καταστροφή τα χρόνια τους.

34 Όταν τους εξολόθρευε, τότε τον εζητούσαν,

μετανοούσανε κι επέστρεφαν σ’ αυτόν.

35 Θυμούνταν πως ο Θεός ήταν ο βράχος τους,

ο ύψιστος Θεός ο απελευθερωτής τους.

36 Αλλά με λόγια τον κολάκευαν,

και με τη γλώσσα τον εξαπατούσαν.

37 Η καρδιά τους δε στάθηκε σταθερή μαζί του·

και στη διαθήκη του δεν έμειναν πιστοί.

38 Αλλ’ αυτός είναι σπλαχνικός,

την ανομία συγχωράει και δεν εξοντώνει.

Πολλές φορές το θυμό του συγκράτησε

δεν εκδήλωσε όλη του την οργή.

39 Θυμήθηκε ότι αυτοί ήταν από σάρκα,

άνεμος που παρέρχεται και πίσω δε γυρίζει.

40 Πόσες φορές στην έρημο ξεσηκωθήκαν εναντίον του,

τον λύπησαν στην άνυδρη τη γη!

41 Ξανάρχισαν να προκαλούνε το Θεό,

να πικραίνουν τον Άγιο Θεό του Ισραήλ.

42 Λησμόνησαν τη δύναμή του,

τη μέρα που τους ελευθέρωσε

από την εξουσία του εχθρού·

43 τα θαύματα που έκανε στην Αίγυπτο,

τα θαυμαστά του έργα στην πεδιάδα της Σοάν.*Σοάν. Βλ. υποσ. εις στ. 12.

44 Άλλαξε των Αιγυπτίων τα ποτάμια

και τα ’κανε αίμα·

και τα ρυάκια τους δεν ήτανε πια πόσιμα.

45 Μύγες τούς έστειλε και τους κατέφαγαν

και βάτραχους και τους εξολοθρέψαν.

46 Παρέδωσε σ’ ακρίδες τη σοδειά τους

και τον καρπό του μόχθου τους σ’ ακριδομάνες.

47 Με το χαλάζι χάλασε τ’ αμπέλια τους·

και με τον πάγο τις συκιές τους.

48 Παράτησε τα ζωντανά τους στο χαλάζι

και τα κοπάδια τους στους κεραυνούς.

49 Τους έστειλε την πυρωμένη οργή του,

θυμό, μανία και θλίψη,

στρατιά αγγέλων συμφοράς.

50 Άφησε την οργή του ελεύθερη·

δε γλίτωσε απ’ το θάνατο τη ζωή τους

μα στην πανούκλα τούς παρέδωσε.

51 Όλα τα πρωτογέννητα στην Αίγυπτο τα εξόντωσε,

τους πρωτοτόκους στις σκηνές του Χαμ.*Τους πρωτοτόκους... Χαμ. Νοούνται τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων.

52 Κι έβγαλε το λαό του σαν τα πρόβατα,

τους έφερε στην έρημο καθώς κοπάδι.

53 Με ασφάλεια τους οδήγησε

και δε φοβήθηκαν

κι η θάλασσα κατάπιε τους εχθρούς τους.

54 Στη χώρα της αγιότητάς του τους οδήγησε,

στο βουνό ετούτο,

που με τη δύναμή του το απόκτησε.

55 Ειδωλολατρικούς λαούς απόδιωξε από μπρος τους,

τους μοίρασε τη γη κληρονομιά τους·

και στις σκηνές τους μέσα εγκατέστησε

τις φυλές του Ισραήλ.

56 Αυτοί όμως θέλησαν να προκαλέσουν το Θεό τον ύψιστο,

και ορθωθήκαν εναντίον του·

τις εντολές του δεν τις τήρησαν.

57 Απίστησαν και λοξοδρόμησαν

σαν τους προγόνους τους,

ξαστόχησαν σαν το στραβό το τόξο.

58 Τον εξοργίσαν με τους ιερούς τόπους τους

τον πίκραναν γιατί προτίμησαν τ’ ανάγλυφά τους.

59 Άκουσε ο Θεός κι οργίστηκε,

σιχάθηκε βαθιά τον Ισραήλ.

60 Την κατοικία του στη Σιλώ την εγκατέλειψε·

τη σκηνή όπου έμενε

στους ανθρώπους ανάμεσα.

61 Άφησε στην αιχμαλωσία τη δύναμή του

και τη μεγαλοπρέπειά του στον εχθρό.*Με τους όρους «δύναμη» και «μεγαλοπρέπεια» υπονοείται η κιβωτός της διαθήκης, που έπεσε στα χέρια των Φιλισταίων. (Βλ. Α΄ Σαμ κεφ. 4 και 5).

62 Στη σφαγή το λαό του παρέδωσε

κι οργίστηκε στους κληρονόμους του ενάντια.

63 Κατέκαψε τους νέους τους η φωτιά

κι οι κόρες τους δεν παντρευτήκαν.

64 Με ξίφος θανατώθηκαν οι ιερείς τους

κι οι χήρες τους δεν πένθησαν.

65 Τότε ορθώθηκε σαν απ’ τον ύπνο ο Κύριος·

σαν ήρωας, που τον φαιδρύνει το κρασί.

66 Και τσάκισε τα νώτα των εχθρών,

τους έριξε για πάντα στην ντροπή.

67 Απέρριψε την οικογένεια του Ιωσήφ

και τη φυλή του Εφραΐμ δεν την προτίμησε.

68 Μα διάλεξε του Ιούδα τη φυλή,

το όρος της Σιών, αυτό που αγάπησε.

69 Κι έχτισε σαν τα ουράνια ύψη το ναό του·

και σαν τη γη αιώνια το θεμέλιωσε.

70 Το δούλο του διάλεξε το Δαβίδ,

τον πήρε απ’ τα κοπάδια των προβάτων.

71 Τον κάλεσε από ’κει που ήταν πίσω απ’ το κοπάδι,

για να ποιμαίνει το λαό του τον Ιακώβ,

τον Ισραήλ που του ανήκει.

72 Κι αυτός τους φρόντισε μ’ ευθύτητα καρδιάς

και τους οδήγησε με χέρι έμπειρο.

1 *Ein Maskil; S. die Anm. zu Ps. 32, Überschrift von Asaph.Horche, mein Volk, auf mein Gesetz! *O. meine Lehre neiget euer Ohr zu den Worten meines Mundes! 2 Ich will meinen Mund auftun zu *W. mit einem Spruche, will Rätsel *S. die Anm. zu Ps. 49,4 hervorströmen lassen aus der Vorzeit. 3 Was wir gehört und erfahren und unsere Väter uns erzählt haben, 4 Wollen wir nicht verhehlen ihren Söhnen, dem künftigen Geschlecht erzählend den Ruhm *O. die Ruhmestaten Jehovas und seine Stärke, und seine Wunderwerke, die er getan hat. 5 Denn er hat ein Zeugnis aufgerichtet in Jakob, und ein Gesetz gestellt in Israel, die er unseren Vätern geboten hat, um sie ihren Söhnen kundzutun; 6 Damit sie kennte das künftige Geschlecht, die Söhne, die geboren werden sollten, und sie aufständen und sie ihren Söhnen erzählten; 7 Und auf Gott ihr Vertrauen setzten, und die Taten Gottes *El nicht vergäßen, und seine Gebote bewahrten; 8 und nicht würden wie ihre Väter, ein widersetzliches und widerspenstiges Geschlecht, ein Geschlecht, das sein Herz nicht befestigte, *O. richtete, d. h. ihm die rechte Richtung gab und dessen Geist nicht treu war gegen Gott. *El

9 Die Söhne Ephraims, gerüstete Bogenschützen, wandten um am Tage des Kampfes. 10 Sie hielten nicht den Bund Gottes und weigerten sich, in seinem Gesetz zu wandeln; 11 Und sie vergaßen seine Taten und seine Wunderwerke, die er sie hatte schauen lassen. 12 Er tat Wunder vor ihren Vätern, im Lande Ägypten, dem Gefilde Zoans. *Eine Stadt in Unter-Ägypten13 Er spaltete das Meer und ließ sie hindurchgehen, und ließ die Wasser stehen wie einen Damm. 14 Und er leitete sie des Tages mit der Wolke und die ganze Nacht mit dem Lichte eines Feuers. 15 Er spaltete Felsen in der Wüste und tränkte sie reichlich wie aus Tiefen. *O. wie mit Fluten16 Und er ließ Bäche hervorkommen aus dem Felsen und Wasser herablaufen gleich Flüssen. 17 Doch sie fuhren weiter fort, wider ihn zu sündigen, indem sie gegen den Höchsten widerspenstig waren in der Wüste. 18 Und sie versuchten Gott *El in ihren Herzen, indem sie Speise forderten für ihr Gelüst. *Eig. ihre Gier19 Und sie redeten wider Gott; *El sie sprachen: Sollte Gott *El in der Wüste einen Tisch zu bereiten vermögen? 20 Siehe, den Felsen hat er geschlagen, und Wasser flossen heraus, und Bäche strömten; wird er auch Brot zu geben vermögen, oder wird er seinem Volke Fleisch verschaffen? 21 Darum, als Jehova es hörte, ergrimmte er, und Feuer entzündete sich gegen Jakob, und auch Zorn stieg auf gegen Israel; 22 Weil sie Gott nicht glaubten und nicht vertrauten auf seine Rettung. 23 Und doch hatte er den Wolken oben geboten und die Türen des Himmels geöffnet 24 Und Manna auf sie regnen lassen, damit sie äßen, und ihnen Himmelsgetreide gegeben. 25 Der Mensch aß Brot der Starken, Speise sandte er ihnen bis zur Sättigung. 26 Er führte den Ostwind herbei am Himmel, und durch seine Stärke trieb er herbei den Südwind; 27 Und er ließ Fleisch auf sie regnen wie Staub, und geflügeltes Gevögel wie Sand der Meere, 28 Und ließ es fallen in ihr Lager, rings um ihre Wohnungen. 29 Und sie aßen und sättigten sich sehr, und ihr Gelüst führte er ihnen zu. 30 Noch hatten sie sich nicht abgewandt von ihrem Gelüst, noch war ihre Speise in ihrem Munde, 31 Da stieg der Zorn Gottes wider sie auf; und er würgte unter ihren Kräftigen, und die Auserlesenen *O. Jünglinge Israels streckte er nieder. 32 Bei alledem sündigten sie wiederum und glaubten nicht durch *O. an seine Wunderwerke. 33 Da ließ er in Eitelkeit *Eig. im Hauch hinschwinden ihre Tage, und ihre Jahre in Schrecken. 34 Wenn er sie tötete, dann fragten sie nach ihm, und kehrten um und suchten Gott *El eifrig; 35 Und sie gedachten daran, daß Gott ihr Fels sei, und Gott, *El der Höchste, ihr Erlöser. 36 Und sie heuchelten ihm *Eig. betrogen ihn mit ihrem Munde, und mit ihrer Zunge logen sie ihm; 37 Denn ihr Herz war nicht fest gegen ihn, und sie hielten nicht treulich an seinem Bunde. 38 Er aber war barmherzig, er vergab die Ungerechtigkeit und verderbte *O. ist… vergibt… verderbt sie nicht; und oftmals wandte er seinen Zorn ab und ließ nicht erwachen seinen ganzen Grimm. 39 Und er gedachte daran, daß sie Fleisch seien, ein Hauch, der dahinfährt und nicht wiederkehrt.

40 Wie oft waren sie widerspenstig gegen ihn in der Wüste, betrübten ihn in der Einöde! 41 Und sie versuchten Gott *El wiederum und kränkten den Heiligen Israels. 42 Sie gedachten nicht an seine Hand, an den Tag, da er sie von dem Bedränger erlöste, 43 Als er seine Zeichen tat in Ägypten und seine Wunder in dem Gefilde Zoans: 44 Er verwandelte ihre Ströme in Blut, so daß sie ihre fließenden Wasser nicht trinken konnten. 45 Er sandte Hundsfliegen unter sie, welche sie fraßen, und Frösche, die sie verderbten. 46 Und er gab der Grille *Eig. dem Vertilger; eine Heuschreckenart ihren Ertrag, und ihre Arbeit der Heuschrecke. 47 Ihren Weinstock schlug er nieder mit Hagel, und ihre Maulbeerfeigenbäume mit Schloßen. 48 Und er gab ihr Vieh dem Hagel preis, und ihre Herden den Blitzen. 49 Er ließ gegen sie los seines Zornes Glut, Wut und Grimm und Drangsal, eine Schar *Eig. Sendung von Unglücksengeln. 50 Er bahnte seinem Zorne einen Weg, entzog nicht dem Tode ihre Seele und gab ihr Leben der Pest preis. 51 Und er schlug alle Erstgeburt in Ägypten, die Erstlinge der Kraft in den Zelten Hams. 52 Und er ließ sein Volk wegziehen gleich Schafen, und leitete sie gleich einer Herde in der Wüste; 53 Und er führte sie sicher, so daß sie sich nicht fürchteten; und ihre Feinde bedeckte das Meer. 54 Und er brachte sie zu der Grenze seines Heiligtums, *d. h. in sein heiliges Land zu diesem Berge, den seine Rechte erworben. 55 Und er vertrieb Nationen vor ihnen, und verloste sie als Schnur des Erbteils *d. h. als zugemessenes Erbteil und ließ in ihren Zelten wohnen die Stämme Israels. 56 Aber sie versuchten Gott, den Höchsten, und waren widerspenstig gegen ihn, und seine Zeugnisse bewahrten sie nicht. 57 Und sie wichen zurück und handelten treulos wie ihre Väter; sie wandten sich um gleich einem trügerischen Bogen. 58 Und sie erbitterten ihn durch ihre Höhen und reizten ihn zur Eifersucht durch ihre geschnitzten Bilder. 59 Gott hörte es und ergrimmte, und er verachtete *O. verwarf Israel sehr. 60 Und er verließ *O. gab auf die Wohnung zu Silo, das Zelt, welches er unter den Menschen aufgeschlagen hatte. 61 Und er gab in die Gefangenschaft seine Kraft, und seine Herrlichkeit in die Hand des Bedrängers. 62 Und er gab sein Volk dem Schwerte preis, und gegen sein Erbteil ergrimmte er. 63 Seine Jünglinge fraß das Feuer, und seine Jungfrauen wurden nicht besungen; *d. h. in Hochzeitsliedern64 Seine Priester fielen durch das Schwert, und seine Witwen weinten nicht. *d. h. konnten keine Totenklage halten65 Da erwachte, gleich einem Schlafenden, der Herr, gleich einem Helden, der da jauchzt vom Wein; 66 Und er schlug seine Feinde von hinten, gab ihnen ewige Schmach. 67 Und er verwarf das Zelt Josephs, und den Stamm Ephraim erwählte er nicht; 68 Sondern er erwählte den Stamm Juda, den Berg Zion, den er geliebt hat. 69 Und er baute gleich Höhen sein Heiligtum, gleich der Erde, die er auf ewig gegründet hat. 70 Und er erwählte David, seinen Knecht, und nahm ihn von den Hürden der Schafe; 71 hinter den Säugenden weg ließ er ihn kommen, um Jakob, sein Volk, zu weiden, und Israel, sein Erbteil. 72 Und er weidete sie nach der Lauterkeit seines Herzens, und mit der Geschicklichkeit seiner Hände leitete er sie.