TGVD · A Bíblia Sagrada com os Deuterocanônicos
Ας παρουσιαστούμε μπροστά στον Κύριο
1 Ελάτε,
ας δοξολογήσουμε τον Κύριο!
Ας αλαλάξουμε στης σωτηρίας μας το βράχο!
2 Μ’ ευχαριστία ας παρουσιαστούμε μπρος του,
ας αλαλάξουμε σ’ εκείνον με ψαλμούς!
3 Γιατ’ είναι μέγας ο Θεός, ο Κύριος·
και βασιλιάς υπέρτατος πάνω απ’ όλους τους θεούς.
4 Στην εξουσία του είναι της γης τα θέμελα
και των βουνών οι κορυφές δικές του·
5 δική του η θάλασσα·
αυτός την έκανε,
και την ξηρά τα χέρια του την πλάσαν.
6 Ελάτε,
ας προσπέσουμε κι ας κλίνουμε
τα γόνατα σ’ αυτόν!
Ας γονατίσουμε μπροστά στον Κύριο
το δημιουργό μας!
7 Γιατί αυτός είν’ ο Θεός μας,
κι εμείς της έγνοιας του λαός,
τα πρόβατα που τα οδηγεί το χέρι του.
Σήμερα δώστε προσοχή, ακούστε τη φωνή του:
8 «Μην κλείσετε με πείσμα την καρδιά σας»
–λέει ο Κύριος–
«όπως οι πρόγονοί σας στη Μεριβά,
όπως τη μέρα της Μασσά στην έρημο,
9 όταν με προκαλέσανε οι πρόγονοί σας,
με δοκιμάσαν κι είδανε τα έργα μου.
10 Σαράντα χρόνια αντιπαθούσα
εκείνη τη γενιά·
κι είπα: Αυτοί είναι λαός
με φρόνημα ασταθές·
και δε γνωρίσανε το θέλημά μου.
11 Έτσι, μες στην οργή μου ορκίστηκα:
Στη χώρα δε θα μπούνε που τους έδωσα
για ν’ αναπαυτούν».
ELB71 · Elberfelder 1871
1 Kommet, lasset uns Jehova zujubeln, lasset uns zujauchzen dem Felsen unseres Heils! 2 Lasset uns ihm entgegengehen mit Lob, O. Dank lasset uns mit Psalmen ihm zujauchzen! 3 Denn ein großer Gott El ist Jehova, und ein großer König über alle Götter; 4 In dessen Hand die Tiefen der Erde, und dessen die Höhen der Berge sind; 5 Dessen das Meer ist, er hat es ja gemacht; und das Trockene, seine Hände haben es gebildet. 6 Kommet, lasset uns anbeten und uns niederbeugen, lasset uns niederknien vor Jehova, der uns gemacht hat!
7 Denn er ist unser Gott, und wir sind das Volk seiner Weide und die Herde seiner Hand. -Heute, wenn ihr seine Stimme höret, 8 Verhärtet euer Herz nicht, wie zu Meriba, wie am Tage von Massa in der Wüste; 9 Als eure Väter mich versuchten, mich prüften, und sie sahen doch mein Werk! 10 Vierzig Jahre hatte ich Ekel an dem Geschlecht, und ich sprach: Ein Volk irrenden Herzens sind sie. Aber sie haben meine Wege nicht erkannt; 11 So daß ich schwur in meinem Zorn: Wenn sie in meine Ruhe eingehen werden!