1 Η Ιουδίθ τραγουδούσε κι εκείνη:

«Εμπρός να δοξάσετε όλοι τον Κύριο,

με τύμπανα ύμνους υψώστε σ’ εκείνον·

ψαλμούς στο Θεό μου με κύμβαλα ηχήστε,

και πάντα ζητάτε βοήθεια απ’ αυτόν.

2 Ο Κύριος νικάει παντού στους πολέμους!

Με γλίτωσε απ’ των διωκτών μου τα χέρια

και μ’ έφερε εδώ στο λαό του κοντά.

3 »Δεκάδες χιλιάδες στρατός οι Ασσύριοι

κατέβηκαν απ’ τα βουνά του βορρά,

ποτάμια στερέψανε στο πέρασμά τους,

οι ιππείς τους καλύψαν πλαγιές και βουνά.

4 »Ορμούν απειλώντας να κάψουν τη γη μας,

να σφάξουν παρθένες, αγόρια και βρέφη,

ν’ αρπάξουν τα νήπια στην ξενιτιά.

5 »Μα ο Κύριος, ο παντοδύναμος Κύριος,

με χέρι γυναίκας τους σύντριψε όλους.

6 »Δε σκότωσαν νέοι το μέγα στρατάρχη,

δεν του επιτεθήκαν τιτάνες,*τιτάνες. Γένος θεών, που κατοικούσαν στον τάρταρο, το κατώτερο μέρος του άδη. γιγάντοι,

της Ιουδίθ, κόρης του Μεραρή, η ομορφιά

παρέλυσε τη δύναμη του ισχυρού.

7 »Τα πένθιμα ρούχα βγάζει της χήρας,

κι αρώματα βάζει, πολύτιμα μύρα,

για να δοξαστεί ο λαός του Ισραήλ.

8 Κορδέλα φορεί στα μαλλιά, στο κεφάλι,

φορέματα βάζει λινά, ελκυστικά.

9 »Τα μάτια του αυτός ρίχνει στα σάνδαλά της,

του πήρε το νου του η ομορφιά της,

το ξίφος τού σφάζει με μιας το λαιμό.

10 »Τους Πέρσες τούς τρόμαξε η τόλμη της κόρης,

τους Μήδους τούς τάραξε το θάρρος της.

11 »Τότε αλαλάξαν οι ταπεινωμένοι,

κι οι εχθροί τους φωνάζοντας φεύγαν’ σκιαγμένοι·

τους τρόμαξ’ ο φοβισμένος λαός μου.

12 »Απόγονοι σκλάβων και κατατρεγμένων

τη δύναμη σπάσαμε μύριων εχθρών μας·

ξοπίσω τους τρέξαμε που υποχωρούσαν,

στρατός του Κυρίου μου τους νίκησε πια!

13 »Θα ψάλω καινούριο στο Θεό μου τραγούδι:

Κύριε είσαι μέγας και δοξασμένος,

αξιοθαύμαστη η δύναμή σου,

κι ακατανίκητος παντοτινά.

14 »Ας σε υπηρετούν όλα τα πλάσματά σου,

εσύ είπες κι ήρθαν στην ύπαρξη ετούτη.

Χτιστήκαν με τη ζωογόνα πνοή σου,

στο λόγο σου ποιος ν’ αντιστέκει μπορεί;

15 »Συθέμελα τα όρη κι οι θάλασσες τρέμουν,

μπροστά σου σαν κέρινοι λιώνουν οι βράχοι.

Μα αυτοί που σε σέβονται χάρη θα βρουν.

16 »Ασήμαντες είναι οι ευωδιαστές θυσίες,

το λίπος από τ’ ολοκαύτωμα λίγο·

μα κείνος που εσένα, τον Κύριο, λογάει

μεγάλος θα είναι για πάντα αυτός.

17 »Τα έθνη που ενάντια ξεσπούν στο λαό μου

αλίμονο, ο Κύριος θα τα τιμωρήσει!

Τη μέρα της κρίσης ο Παντοδύναμος

φωτιά θα τους στείλει, σκουλήκια στη σάρκα τους,

θα κλαίνε τον πόνο τους παντοτινά».

18 Όταν η πομπή έφτασε στην Ιερουσαλήμ, προσκύνησαν όλοι το Θεό κι όταν εξαγνίστηκε ο ναός πρόσφεραν ολοκαυτώματα, τάματα και δώρα. 19 Η Ιουδίθ αφιέρωσε στο ναό, δώρο στο Θεό, όλα τα αντικείμενα του Ολοφέρνη, που της είχε χαρίσει ο λαός, μέχρι και την κουνουπιέρα που είχε πάρει η ίδια από τη σκηνή του. 20 Τρεις μήνες πανηγύριζε ο λαός στην Ιερουσαλήμ γύρω από το ναό κι ήταν και η Ιουδίθ μαζί τους.

21 Όταν τελείωσαν οι γιορτές, γύρισαν όλοι στα σπίτια τους. Η Ιουδίθ πήγε πίσω, στη Βαιτυλούα κι έζησε κοντά στην περιουσία της τιμημένη απ’ όλο το λαό την υπόλοιπη ζωή της. 22 Πολλοί άντρες τη ζήτησαν σε γάμο, αλλά εκείνη δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ από τότε που πέθανε ο άντρας της ο Μανασσής. 23,24 Έζησε στο σπίτι που της άφησε ο άντρας της κι έφτασε σε βαθιά γεράματα, σε ηλικία εκατόν πέντε ετών. Πριν πεθάνει μοίρασε την περιουσία της στους συγγενείς του άντρα της του Μανασσή και στους δικούς της και ελευθέρωσε τη δούλη της. Πέθανε στη Βαιτυλούα και την έθαψαν στη σπηλιά που είχαν θάψει και τον άντρα της. Οι Ισραηλίτες την πένθησαν εφτά μέρες. 25 Όσο ζούσε η Ιουδίθ και για πολύν καιρό μετά το θάνατό της, κανείς δεν τολμούσε να απειλήσει τους Ισραηλίτες.

1 Then Judith began to sing this thanksgiving in all Israel, and all the people sang after her this song of praise.

2 And Judith said, Begin unto my God with timbrels, sing unto my Lord with cymbals: tune unto him a new psalm: exalt him, and call upon his name.

3 For God breaketh the battles: for among the camps in the midst of the people he hath delivered me out of the hands of them that persecuted me.

4 Assur came out of the mountains from the north, he came with ten thousands of his army, the multitude whereof stopped the torrents, and their horsemen have covered the hills.

5 He bragged that he would burn up my borders, and kill my young men with the sword, and dash the sucking children against the ground, and make mine infants as a prey, and my virgins as a spoil.

6 But the Almighty Lord hath disappointed them by the hand of a woman.

7 For the mighty one did not fall by the young men, neither did the sons of the Titans smite him, nor high giants set upon him: but Judith the daughter of Merari weakened him with the beauty of her countenance.

8 For she put off the garment of her widowhood for the exaltation of those that were oppressed in Israel, and anointed her face with ointment, and bound her hair in a tire, and took a linen garment to deceive him.

9 Her sandals ravished his eyes, her beauty took his mind prisoner, and the fauchion passed through his neck.

10 The Persians quaked at her boldness, and the Medes were daunted at her hardiness.

11 Then my afflicted shouted for joy, and my weak ones cried aloud; but they were astonished: these lifted up their voices, but they were overthrown.

12 The sons of the damsels have pierced them through, and wounded them as fugatives’ children: they perished by the battle of the Lord.

13 I will sing unto the Lord a new song: O Lord, thou art great and glorious, wonderful in strength, and invincible.

14 Let all creatures serve thee: for thou spakest, and they were made, thou didst send forth thy spirit, and it created them, and there is none that can resist thy voice.

15 For the mountains shall be moved from their foundations with the waters, the rocks shall melt as wax at thy presence: yet thou art merciful to them that fear thee.

16 For all sacrifice is too little for a sweet savour unto thee, and all the fat is not sufficient for thy burnt offering: but he that feareth the Lord is great at all times.

17 Woe to the nations that rise up against my kindred! the Lord Almighty will take vengeance of them in the day of judgment, in putting fire and worms in their flesh; and they shall feel them, and weep for ever.

18 Now as soon as they entered into Jerusalem, they worshipped the Lord; and as soon as the people were purified, they offered their burnt offerings, and their free offerings, and their gifts.

19 Judith also dedicated all the stuff of Holofernes, which the people had given her, and gave the canopy, which she had taken out of his bedchamber, for a gift unto the Lord.

20 So the people continued feasting in Jerusalem before the sanctuary for the space of three months and Judith remained with them.

21 After this time every one returned to his own inheritance, and Judith went to Bethulia, and remained in her own possession, and was in her time honourable in all the country.

22 And many desired her, but none knew her all the days of her life, after that Manasses her husband was dead, and was gathered to his people.

23 But she increased more and more in honour, and waxed old in her husband’s house, being an hundred and five years old, and made her maid free; so she died in Bethulia: and they buried her in the cave of her husband Manasses.

24 And the house of Israel lamented her seven days: and before she died, she did distribute her goods to all them that were nearest of kindred to Manasses her husband, and to them that were the nearest of her kindred.

25 And there was none that made the children of Israel any more afraid in the days of Judith, nor a long time after her death.