Eclesiastes 3

Ο Θεός έχει προαποφασίσει για όλα

1 Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός:

2 Καιρός που γεννιέται κανείς

και καιρός που πεθαίνει·

που φυτεύει και που ξεριζώνει αυτό που φύτεψε.

3 Καιρός που θανατώνει κανείς

και που θεραπεύει·

που γκρεμίζει και που χτίζει.

4 Καιρός που κλαίει κανείς

και που γελάει·

που θρηνεί και που χορεύει.

5 Καιρός που πετάει κανείς λιθάρια

και καιρός που τα μαζεύει·

που αγκαλιάζει και που απομακρύνεται από τ’ αγκάλιασμα.

6 Καιρός που αποκτάει κανείς

και καιρός που χάνει·

που συγκρατεί και που σκορπάει.

7 Καιρός που σκίζει κανείς

και καιρός που ράβει·

που σιωπά και που μιλάει.

8 Καιρός που αγαπάει κανείς

και καιρός που μισεί·

καιρός για πόλεμο και καιρός για ειρήνη.

9 Εκείνος που εργάζεται τι ωφελείται από τον κόπο του; 10 Είδα την απασχόληση που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους για να τους ταλαιπωρεί. 11 Ο Θεός έχει ορίσει τον κατάλληλο καιρό που κάνει το καθετί. Και μέσα στον άνθρωπο έβαλε την αίσθηση της αιωνιότητας. Ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί να καταλάβει το έργο που κάνει ο Θεός από το απώτερο παρελθόν ως το απώτερο μέλλον, παρά μόνο αυτά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ζωής του.

12 Έτσι κατάλαβα πως δεν υπάρχει άλλη ευτυχία για τον άνθρωπο, παρά να χαίρεται και να περνάει ευχάριστα τη ζωή του. 13 Όταν μπορεί κανείς να τρώει και να πίνει και ν’ απολαμβάνει τα αγαθά του κόπου του, αυτό είναι δώρο Θεού.

14 Τώρα όμως κατάλαβα πως όλα όσα κάνει ο Θεός, μένουν για πάντα. Τίποτα δεν μπορεί κανείς να τους προσθέσει ούτε ν’ αφαιρέσει τίποτε απ’ αυτά. Ο Θεός ενεργεί έτσι, που να τον σέβονται οι άνθρωποι. 15 Κάνει τα ίδια γεγονότα να επαναλαμβάνονται: Ό,τι γίνεται τώρα, έχει γίνει και στο παρελθόν· κι ό,τι μέλλει να γίνει, ήδη γίνεται.

Η αδικία στον κόσμο

16 Πρόσεξα ακόμα ότι στον κόσμο αυτό επικρατεί η παρανομία εκεί που θα ’πρεπε να εφαρμόζεται ο νόμος· επικρατεί η αδικία εκεί που θα ’πρεπε να αποδίδεται δικαιοσύνη. 17 Τότε συλλογίστηκα: Τελικά ο Θεός θα κρίνει τον δίκαιο και τον ασεβή, γιατί έχει οριστεί ο κατάλληλος καιρός για κάθε πράγμα και για κάθε έργο.*Το δεύτερο τμήμα του στ. στα εβρ. είναι ασαφές και η μετ. αβέβαιη.

18 Έτσι σκέφτηκα: Όσο για τους ανθρώπους, ο Θεός τούς δοκιμάζει για να τους δείξει ότι στο βάθος δεν είναι παρά ζώα. 19 Γιατί, τελικά οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν την ίδια μοίρα. Η ίδια τύχη τούς περιμένει· όπως πεθαίνει το κτήνος έτσι πεθαίνει πλάι του κι ο άνθρωπος, αφού όλα είναι ματαιότητα. 20 Όλα καταλήγουν στον ίδιο τόπο· όλα έγιναν από χώμα, κι όλα ξαναγυρίζουν σ’ αυτό. 21 Ποιος ξέρει με βεβαιότητα αν η στερνή πνοή των ανθρώπων ανεβαίνει προς τα πάνω κι αν η στερνή πνοή του ζώου κατεβαίνει προς τα κάτω στη γη;

22 Έτσι διαπίστωσα πως το καλύτερο για τον άνθρωπο είναι να χαίρεται τους καρπούς της εργασίας του, γιατί αυτό είναι που του ανήκει. Ποιος, αλήθεια θα τον οδηγήσει να δει τι θα συμβεί μετά απ’ αυτόν;

Há tempo para tudo

1 Para tudo há uma ocasião certa;

há um tempo certo para cada propósito debaixo do céu:

2 tempo de nascer e tempo de morrer;

tempo de plantar e tempo de arrancar o que se plantou;

3 tempo de matar e tempo de curar;

tempo de derrubar e tempo de construir;

4 tempo de chorar e tempo de rir;

tempo de prantear e tempo de dançar;

5 tempo de espalhar pedras e tempo de ajuntá-las;

tempo de abraçar e tempo de se afastar;

6 tempo de procurar algo e tempo de desistir de sua busca;

tempo de guardar e tempo de jogar fora;

7 tempo de rasgar e tempo de consertar;

tempo de calar e tempo de falar;

8 tempo de amar e tempo de odiar;

tempo de guerra e tempo de paz.

9 O que ganha o trabalhador com o seu esforço? 10 Vi a tarefa que Deus impôs aos homens para que se ocupem com ela. 11 Ele fez tudo belo a seu tempo. Também pôs a eternidade no coração do homem, sem que este consiga compreender a obra que Deus fez do começo ao fim. 12 Sei que não há nada melhor para o homem do que ser feliz e praticar o bem enquanto vive. 13 Sei também que poder comer, beber e ser recompensado por todo o seu trabalho é um presente de Deus. 14 Sei que tudo o que Deus faz permanecerá para sempre; a isso nada se pode acrescentar, e disso nada se pode tirar. Deus assim faz para que os homens o temam.

15 O que é já foi,

e o que será também já foi anteriormente;

Deus investigará*3.15 Ou chama de volta. o passado.

16 Vi algo mais debaixo do sol:

no lugar da justiça, havia impiedade;

no lugar da retidão, ainda mais impiedade.

17 Eu disse a mim mesmo:

"Deus julgará

tanto o justo como o ímpio,

pois há um tempo para todo propósito,

um tempo para julgar tudo o que é feito".

18 Também disse a mim mesmo: "Quanto aos homens, Deus os prova para que vejam que são como os animais. 19 Certamente, o destino do homem é o mesmo do animal; o mesmo destino os aguarda. Como morre um, assim morre o outro. Todos têm o mesmo fôlego de vida;*3.19 Ou espírito. o homem não tem vantagem alguma sobre o animal. Tudo é inútil! 20 Todos vão para o mesmo lugar; todos vieram do pó e ao pó todos retornarão. 21 Quem pode dizer se o fôlego do homem sobe às alturas e se o fôlego do animal desce*3.21 Ou Quem conhece o espírito do homem, que sobe, ou o espírito do animal, que desce. para a terra?".

22 Portanto, observei que não há nada melhor para o homem do que desfrutar o seu trabalho, porque essa é a sua recompensa. Pois quem poderá trazê-lo para ver o que acontecerá depois de morto?