1 Um filho sábio ama a disciplina, mas o incorrigível não aceita repreensões.2 O homem de bem goza do fruto de sua boca, mas o desejo dos pérfidos é a violência.3 Quem vigia sua boca guarda sua vida; quem muito abre seus lábios se perde.4 O preguiçoso cobiça, mas nada obtém. É o desejo dos homens diligentes que é satisfeito.5 O justo detesta a mentira; o ímpio só faz coisas vergonhosas e ignominiosas.6 A justiça protege o que caminha na integridade, mas a maldade arruína o pecador.7 Há quem parece rico, não tendo nada, há quem se faz de pobre e possui copiosas riquezas.8 A riqueza de um homem é o resgate de sua vida, mas o pobre está livre de ameaças.9 A luz do justo ilumina, enquanto a lâmpada dos maus se extingue.10 O orgulho só causa disputas; a sabedoria se acha com os que procuram aconselhar-se.11 Os bens que muito depressa se ajuntam se desvanecem; os acumulados pouco a pouco aumentam.12 Esperança retardada faz adoecer o coração; o desejo realizado, porém, é uma árvore de vida.13 Quem menospreza a palavra perder-se-á; quem respeita o preceito será recompensado.14 O ensinamento do sábio é uma fonte de vida para libertar-se dos laços da morte.15 Bom entendimento procura favor; o caminho dos pérfidos, porém, é escabroso.16 Todo homem prudente age com discernimento, mas o insensato põe em evidência sua loucura.17 Um mau mensageiro provoca a desgraça; o enviado fiel, porém, traz a saúde.18 Miséria e vergonha a quem recusa a disciplina; honra ao que aceita a reprimenda.19 O desejo cumprido deleita a alma. Os insensatos detestam os que fogem do mal.20 Quem visita os sábios torna-se sábio; quem se faz amigo dos insensatos perde-se.21 A desgraça persegue os pecadores; a felicidade é a recompensa dos justos.22 O homem de bem deixa sua herança para os filhos de seus filhos; ao justo foi reservada a fortuna do pecador.23 É abundante em alimento um campo preparado pelo pobre, mas há quem pereça por falta de justiça.24 Quem poupa a vara odeia seu filho; quem o ama, castiga-o na hora precisa.25 O justo come até se saciar, mas o ventre dos pérfidos conhece a penúria.

1 Ο σοφος υιος δεχεται την διδασκαλιαν του πατρος· ο δε χλευαστης δεν ακουει ελεγχον.2 Εκ των καρπων του στοματος αυτου ο ανθρωπος θελει φαγει αγαθα· η δε ψυχη των ανομων αδικιαν.3 Ο φυλαττων το στομα αυτου διαφυλαττει την ζωην αυτου· ο δε ανοιγων προπετως τα χειλη αυτου θελει απολεσθη.4 Η ψυχη του οκνηρου επιθυμει και δεν εχει· η δε ψυχη των επιμελων θελει χορτασθη.5 Ο δικαιος μισει λογον ψευδη· ο δε ασεβης καθισταται δυσωδης και ατιμος.6 Η δικαιοσυνη φυλαττει τον τελειον την οδον· η δε ασεβεια καταστρεφει τον αμαρτωλον.7 Υπαρχει ανθρωπος οστις καμνει τον πλουσιον, και δεν εχει ουδεν· και αλλος οστις καμνει τον πτωχον, και εχει πλουτον πολυν.8 Το λυτρον της ψυχης του ανθρωπου ειναι ο πλουτος αυτου· ο δε πτωχος δεν ακουει επιπληξιν.9 Το φως των δικαιων ειναι φαιδρον· ο δε λυχνος των ασεβων θελει σβεσθη.10 Μονον απο της υπερηφανιας προερχεται η ερις· η δε σοφια ειναι μετα των δεχομενων συμβουλας.11 Τα εκ ματαιοτητος πλουτη θελουσιν ελαττωθη· ο δε συναγων με την χειρα αυτου θελει αυξηνθη.12 Η ελπις αναβαλλομενη ατονιζει την καρδιαν· το δε ποθουμενον, οταν ερχηται, ειναι δενδρον ζωης.13 Ο καταφρονων τον λογον θελει αφανισθη· ο δε φοβουμενος την εντολην, ουτος θελει ανταμειφθη.14 Ο νομος του σοφου ειναι πηγη ζωης, απομακρυνων απο παγιδων θανατου.15 Συνεσις αγαθη διδει χαριν· η δε οδος των παρανομων φερει εις ολεθρον.16 Πας φρονιμος πραττει μετα γνωσεως· ο δε αφρων ανακαλυπτει μωριαν.17 Ο κακος μηνυτης πιπτει εις δυστυχιαν· ο δε πιστος πρεσβυς ειναι ιασις.18 Πτωχεια και αισχυνη θελουσιν εισθαι εις τον αποβαλλοντα την διδασκαλιαν· ο δε φυλαττων τον ελεγχον θελει τιμηθη.19 Επιθυμια εκπληρωθεισα ευφραινει την ψυχην· εις δε τους αφρονας ειναι βδελυρον να εκκλινωσιν απο του κακου.20 Ο περιπατων μετα σοφων θελει εισθαι σοφος· ο δε συντροφος των αφρονων θελει απολεσθη.21 Κακον παρακολουθει τους αμαρτωλους· εις δε τους δικαιους θελει ανταποδοθη καλον.22 Ο αγαθος αφινει κληρονομιαν εις υιους υιων· ο πλουτος δε του αμαρτωλου θησαυριζεται δια τον δικαιον.23 Πολλην τροφην διδει ο αγρος των πτωχων· τινες δε δι' ελλειψιν κρισεως αφανιζονται.24 Ο φειδομενος της ραβδου αυτου μισει τον υιον αυτου· αλλ' ο αγαπων αυτον παιδευει αυτον εν καιρω.25 Ο δικαιος τρωγει μεχρι χορτασμου της ψυχης αυτου· η δε κοιλια των ασεβων θελει στερεισθαι.