1 Ao mestre de canto. De Davi. É junto do Senhor que procuro refúgio. Por que dizer-me: Foge, velozmente, para a montanha, como um pássaro;2 eis que os maus entesam seu arco, ajustam a flecha na corda, para ferir, de noite, os que têm o coração reto.3 Quando os próprios fundamentos se abalam, que pode fazer ainda o justo?4 Entretanto, o Senhor habita em seu templo, o Senhor tem seu trono no céu. Sua vista está atenta, seus olhares observam os filhos dos homens.5 O Senhor sonda o justo como o ímpio, mas aquele que ama a injustiça, ele o aborrece.6 Sobre os ímpios ele fará cair uma chuva de fogo e de enxofre; um vento abrasador de procela será o seu quinhão.7 Porque o Senhor é justo, ele ama a justiça; e os homens retos contemplarão a sua face.

1 Viešpačiu aš pasitikiu. Kaip jūs sakote mano sielai: "Skrisk kaip paukštis į kalnus"?2 Įtempia nedorėliai lanką, prie templės strėlę jau deda, kad tamsoje šaudytų į tiesiaširdžius.3 Kai pamatai griaunami, ką gi begali teisusis?4 Viešpats savo šventykloje; danguje stovi Viešpaties sostas. Jo akys stebi, žmonių vaikus jos tyrinėja.5 Viešpats teisųjį tiria, o nedorėliu ir smurtininku Jis bjaurisi.6 Jis lydins ant bedievių žarijomis, ugnimi ir siera, jų lemtis bus svilinanti vėtra.7 Viešpats teisus ir Jam miela teisybė. Dorieji regės Jo veidą.