1 Hæc ostendit mihi Dominus Deus : et ecce uncinus pomorum. 2 Et dixit : Quid tu vides, Amos ? Et dixi : Uncinum pomorum. Et dixit Dominus ad me :

Venit finis super populum meum Israël ;

non adjiciam ultra ut pertranseam eum.

3 Et stridebunt cardines templi in die illa,

dicit Dominus Deus :

multi morientur ;

in omni loco projicietur silentium.

4 Audite hoc, qui conteritis pauperem,

et deficere facitis egenos terræ,

5 dicentes : Quando transibit mensis,

et venundabimus merces ?

et sabbatum, et aperiemus frumentum,

ut imminuamus mensuram, et augeamus siclum,

et supponamus stateras dolosas,

6 ut possideamus in argento egenos et pauperes pro calceamentis,

et quisquilias frumenti vendamus ?

7 Juravit Dominus in superbiam Jacob :

Si oblitus fuero usque ad finem omnia opera eorum.

8 Numquid super isto non commovebitur terra,

et lugebit omnis habitator ejus,

et ascendet quasi fluvius universus,

et ejicicetur, et defluet, quasi rivus Ægypti ?

9 Et erit in die illa, dicit Dominus Deus :

occidet sol in meridie,

et tenebrescere faciam terram in die luminis :

10 et convertam festivitates vestras in luctum,

et omnia cantica vestra in planctum,

et inducam super omne dorsum vestrum saccum,

et super omne caput calvitium :

et ponam eam quasi luctum unigeniti,

et novissima ejus quasi diem amarum.

11 Ecce dies veniunt, dicet Dominus,

et mittam famem in terram :

non famem panis, neque sitim aquæ,

sed audiendi verbum Domini.

12 Et commovebuntur a mari usque ad mare,

et ab aquilone usque ad orientem :

circuibunt quærentes verbum Domini,

et non invenient.

13 In die illa deficient virgines pulchræ et adolescentes in siti,

14 qui jurant in delicto Samariæ,

et dicunt : Vivit Deus tuus, Dan,

et vivit via Bersabee ;

et cadent, et non resurgent ultra.