Isaías 22

1 מַשָּׂ֖א גֵּ֣יא חִזָּי֑וֹן מַה־לָּ֣ךְ אֵפ֔וֹא כִּֽי־עָלִ֥ית כֻּלָּ֖ךְ לַגַּגּֽוֹת׃ 2 תְּשֻׁא֣וֹת ׀ מְלֵאָ֗ה עִ֚יר הֽוֹמִיָּ֔ה קִרְיָ֖ה עַלִּיזָ֑ה חֲלָלַ֨יִךְ֙ לֹ֣א חַלְלֵי־חֶ֔רֶב וְלֹ֖א מֵתֵ֥י מִלְחָמָֽה׃ 3 כָּל־קְצִינַ֥יִךְ נָֽדְדוּ־יַ֖חַד מִקֶּ֣שֶׁת אֻסָּ֑רוּ כָּל־נִמְצָאַ֨יִךְ֙ אֻסְּר֣וּ יַחְדָּ֔ו מֵרָח֖וֹק בָּרָֽחוּ׃ 4 עַל־כֵּ֥ן אָמַ֛רְתִּי שְׁע֥וּ מִנִּ֖י אֲמָרֵ֣ר בַּבֶּ֑כִי אַל־תָּאִ֣יצוּ לְנַֽחֲמֵ֔נִי עַל־שֹׁ֖ד בַּת־עַמִּֽי׃ 5 כִּ֣י יוֹם֩ מְהוּמָ֨ה וּמְבוּסָ֜ה וּמְבוּכָ֗ה לַֽאדֹנָ֧י יְהוִ֛ה צְבָא֖וֹת בְּגֵ֣יא חִזָּי֑וֹן מְקַרְקַ֥ר קִ֖ר וְשׁ֥וֹעַ אֶל־הָהָֽר׃ 6 וְעֵילָם֙ נָשָׂ֣א אַשְׁפָּ֔ה בְּרֶ֥כֶב אָדָ֖ם פָּֽרָשִׁ֑ים וְקִ֥יר עֵרָ֖ה מָגֵֽן׃ 7 וַיְהִ֥י מִבְחַר־עֲמָקַ֖יִךְ מָ֣לְאוּ רָ֑כֶב וְהַפָּ֣רָשִׁ֔ים שֹׁ֖ת שָׁ֥תוּ הַשָּֽׁעְרָה׃ 8 וַיְגַ֕ל אֵ֖ת מָסַ֣ךְ יְהוּדָ֑ה וַתַּבֵּט֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא אֶל־נֶ֖שֶׁק בֵּ֥ית הַיָּֽעַר׃ 9 וְאֵ֨ת בְּקִיעֵ֧י עִיר־דָּוִ֛ד רְאִיתֶ֖ם כִּי־רָ֑בּוּ וַֽתְּקַבְּצ֔וּ אֶת־מֵ֥י הַבְּרֵכָ֖ה הַתַּחְתּוֹנָֽה׃ 10 וְאֶת־בָּתֵּ֥י יְרוּשָׁלִַ֖ם סְפַרְתֶּ֑ם וַתִּתְֿצוּ֙ הַבָּ֣תִּ֔ים לְבַצֵּ֖ר הַחוֹמָֽה׃ 11 וּמִקְוָ֣ה ׀ עֲשִׂיתֶ֗ם בֵּ֚ין הַחֹ֣מֹתַ֔יִם לְמֵ֖י הַבְּרֵכָ֣ה הַיְשָׁנָ֑ה וְלֹ֤א הִבַּטְתֶּם֙ אֶל־עֹשֶׂ֔יהָ וְיֹצְרָ֥הּ מֵֽרָח֖וֹק לֹ֥א רְאִיתֶֽם׃ 12 וַיִּקְרָ֗א אֲדֹנָ֧י יְהוִ֛ה צְבָא֖וֹת בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא לִבְכִי֙ וּלְמִסְפֵּ֔ד וּלְקָרְחָ֖ה וְלַחֲגֹ֥ר שָֽׂק׃ 13 וְהִנֵּ֣ה ׀ שָׂשׂ֣וֹן וְשִׂמְחָ֗ה הָרֹ֤ג ׀ בָּקָר֙ וְשָׁחֹ֣ט צֹ֔אן אָכֹ֥ל בָּשָׂ֖ר וְשָׁת֣וֹת יָ֑יִן אָכ֣וֹל וְשָׁת֔וֹ כִּ֥י מָחָ֖ר נָמֽוּת׃ 14 וְנִגְלָ֥ה בְאָזְנָ֖י יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת אִם־יְ֠כֻפַּר הֶעָוֺ֨ן הַזֶּ֤ה לָכֶם֙ עַד־תְּמֻת֔וּן אָמַ֛ר אֲדֹנָ֥י יְהוִ֖ה צְבָאֽוֹת׃ פ 15 כֹּ֥ה אָמַ֛ר אֲדֹנָ֥י יְהוִ֖ה צְבָא֑וֹת לֶךְ־בֹּא֙ אֶל־הַסֹּכֵ֣ן הַזֶּ֔ה עַל־שֶׁבְנָ֖א אֲשֶׁ֥ר עַל־הַבָּֽיִת׃ 16 מַה־לְּךָ֥ פֹה֙ וּמִ֣י לְךָ֣ פֹ֔ה כִּֽי־חָצַ֧בְתָּ לְּךָ֛ פֹּ֖ה קָ֑בֶר חֹצְבִ֤י מָרוֹם֙ קִבְר֔וֹ חֹקְקִ֥י בַסֶּ֖לַע מִשְׁכָּ֥ן לֽוֹ׃ 17 הִנֵּ֤ה יְהוָה֙ מְטַלְטֶלְךָ֔ טַלְטֵלָ֖ה גָּ֑בֶר וְעֹטְךָ֖ עָטֹֽה׃ 18 צָנ֤וֹף יִצְנָפְךָ֙ צְנֵפָ֔ה כַּדּ֕וּר אֶל־אֶ֖רֶץ רַחֲבַ֣ת יָדָ֑יִם שָׁ֣מָּה תָמ֗וּת וְשָׁ֨מָּה֙ מַרְכְּב֣וֹת כְּבוֹדֶ֔ךָ קְל֖וֹן בֵּ֥ית אֲדֹנֶֽיךָ׃ 19 וַהֲדַפְתִּ֖יךָ מִמַּצָּבֶ֑ךָ וּמִמַּעֲמָֽדְךָ֖ יֶהֶרְסֶֽךָ׃ 20 וְהָיָ֖ה בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא וְקָרָ֣אתִי לְעַבְדִּ֔י לְאֶלְיָקִ֖ים בֶּן־חִלְקִיָּֽהוּ׃ 21 וְהִלְבַּשְׁתִּ֣יו כֻּתָּנְתֶּ֗ךָ וְאַבְנֵֽטְךָ֙ אֲחַזְּקֶ֔נּוּ וּמֶֽמְשֶׁלְתְּךָ֖ אֶתֵּ֣ן בְּיָד֑וֹ וְהָיָ֥ה לְאָ֛ב לְיוֹשֵׁ֥ב יְרוּשָׁלִַ֖ם וּלְבֵ֥ית יְהוּדָֽה׃ 22 וְנָתַתִּ֛י מַפְתֵּ֥חַ בֵּית־דָּוִ֖ד עַל־שִׁכְמ֑וֹ וּפָתַח֙ וְאֵ֣ין סֹגֵ֔ר וְסָגַ֖ר וְאֵ֥ין פֹּתֵֽחַ׃ 23 וּתְקַעְתִּ֥יו יָתֵ֖ד בְּמָק֣וֹם נֶאֱמָ֑ן וְהָיָ֛ה לְכִסֵּ֥א כָב֖וֹד לְבֵ֥ית אָבִֽיו׃ 24 וְתָל֨וּ עָלָ֜יו כֹּ֣ל ׀ כְּב֣וֹד בֵּית־אָבִ֗יו הַצֶּֽאֱצָאִים֙ וְהַצְּפִע֔וֹת כֹּ֖ל כְּלֵ֣י הַקָּטָ֑ן מִכְּלֵי֙ הָֽאַגָּנ֔וֹת וְעַ֖ד כָּל־כְּלֵ֥י הַנְּבָלִֽים׃ 25 בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת תָּמוּשׁ֙ הַיָּתֵ֔ד הַתְּקוּעָ֖ה בְּמָק֣וֹם נֶאֱמָ֑ן וְנִגְדְּעָ֣ה וְנָפְלָ֗ה וְנִכְרַת֙ הַמַּשָּׂ֣א אֲשֶׁר־עָלֶ֔יהָ כִּ֥י יְהוָ֖ה דִּבֵּֽר׃ ס

ဗျာဒိတ်ရူပါရုံချိုင့်နှင့်ဆိုင်သောဗျာဒိတ်

1 ဗျာ​ဒိတ်​ရူ​ပါ​ရုံ​ချိုင့်​နှင့် ဆိုင်​သော​ဗျာ​ဒိတ်​တော်​ကား၊ သင့်​တစ်​မြို့​လုံး​သည် အိမ်​မိုး​ပေါ်​သို့​တက်​ရ​မည်​အ​ကြောင်း၊ အ​ဘယ်​အ​မှု ရောက်​သ​နည်း။ 2 အ​ထက်​က အ​သံ​ဗ​လံ​များ၍ အုတ်​အုတ်​ကျက်​ကျက် ပြု​တတ်​သော​မြို့၊ ရွှင်​လန်း​သော​မြို့၊ သင်၏​လူ​သေ​တို့​သည် ဓား​လက်​နက်​ကြောင့် ဆုံး​ကြ​သည်​မ​ဟုတ်။ စစ်​တိုက်​ရာ​မှာ သေ​ကြ​သည်​မ​ဟုတ်။ 3 သင်၏​မင်း​အ​ပေါင်း​တို့​သည် အ​တူ​ပြေး​ကြ၏။ လေး​သ​မား​တို့​လက်၌ ချည်​နှောင်​လျက် ရှိ​ကြ၏။ တွေ့​သ​မျှ​သော သင်၏​လူ​တို့​သည် အ​ဝေး​သို့​ပြေး​သော်​လည်း၊ အ​တူ​ချည်​နှောင်​လျက် ရှိ​ကြ၏။ 4 ထို​ကြောင့် ငါ​ဆို​သည်​ကား၊ ငါ့​ကို​မ​ကြည့်​ပါ​နှင့်။ ပြင်း​စွာ ငို​ရ​မည်။ ငါ့​အ​မျိုး​သ​တို့​သ​မီး​ပျက်​စီး​သည်​ဖြစ်၍၊ ငါ့​စိတ်​ပြေ​စေ​ခြင်း​ငှာ မ​ကြိုး​စား​ပါ​နှင့်။ 5 ကောင်း​ကင် ဗိုလ်​ခြေ​သ​ခင်​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည်၊ ဗျာ​ဒိတ်​ရူ​ပါ​ရုံ​ချိုင့်​တွင် စီ​ရင်​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ ဒု​က္ခ​ခံ​ရာ​ကာ​လ၊ နှိပ်​စက်​နှောင့်​ယှက်​ရာ​ကာ​လ၊ မြို့​ရိုး​ကို​ဖြို၍ တောင်​တို့​ကို အော်​ဟစ်​ရာ​ကာ​လ​သည် ရောက်​လေ​ပြီ။ 6 ဧ​လံ​အ​မျိုး​သည် မြား​တောင့်​ကို ဆောင်​လျက်၊ ရ​ထား​စီး​သူ​ရဲ၊ မြင်း​စီး​သူ​ရဲ​တို့​နှင့်​တ​ကွ လာ၏။ ကိ​ရ​အ​မျိုး​သည် ဒိုင်း​လွှား​ကို ထုတ်​လေ၏။ 7 သင်၏​အ​မြတ်​ဆုံး​သော ချိုင့်​တို့​သည် ရ​ထား​နှင့်​ပြည့်​ကြ၏။ မြင်း​စီး​သူ​ရဲ​တို့​သည် မြို့​တံ​ခါး​ရှေ့​မှာ တပ်​ချ​ကြ၏။ 8 ယု​ဒ​ပြည်​ကို ဖွင့်​လှစ်​သည် ဖြစ်၍၊ သင်​သည် ထို​အ​ခါ လက်​နက်​စုံ​သို​ထား​ရာ၊ တော​နန်း​တော်​သို့ ကြည့်​ရှု​လိမ့်​မည်။ 9 ဒါ​ဝိဒ်၏​မြို့ အ​ပြို​အ​ပျက်​များ​သည်​ကို သင်၏​လူ​တို့​သည် မှတ်​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်။ အောက်​ရေ​ကန်​မှ ထွက်​သော​ရေ​ကို စု​ဝေး​စေ​ကြ​လိမ့်​မည်။ 10 ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌​ရှိ​သော အိမ်​များ​ကို ရေ​တွက်​ကြ​လိမ့်​မည်။ မြို့​ရိုး​ကို​ပြု​ပြင်​လို​သော​ငှာ၊ အိမ်​များ​ကို ဖြို​ဖျက်​ကြ​လိမ့်​မည်။ 11 ရေ​ကန်​ဟောင်း​မှ ထွက်​သော​ရေ စု​ဝေး​ရာ​ကို​လည်း၊ မြို့​ရိုး​နှစ်​ထပ်​စပ်​ကြား​တွင် လုပ်​ကြ​လိမ့်​မည်။ သို့​ရာ​တွင်၊ ဤ​အ​မှု​ကို စီ​ရင်​တော်​မူ​သော​သူ​ကို သင်​တို့​သည် မ​ကြည့်​မ​မှတ်​တတ်​ကြ။ ရှေး​က​ဖန်​ဆင်း​တော်​မူ​သော​သူ​ကို ပ​မာ​ဏ​မ​ပြု​တတ်​ကြ။ 12 ထို​ကာ​လ၌ ငို​ကြွေး​မြည်​တမ်း​ခြင်း၊ ဆံ​ပင်​ကို ပယ်​ဖြတ်​ခြင်း၊ လျှော်​တေ​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​စည်း​ခြင်း​အ​လို​ငှာ၊ ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​သ​ခင် အ​ရှင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် နှိုး​ဆော်​တိုက်​တွန်း​တော်​မူ​သော်​လည်း၊ 13 ကြည့်​ပါ။ ဝမ်း​မြောက် ရွှင်​လန်း​ခြင်း​အ​မှု၊ သိုး​နွား​များ​ကို သတ်​ခြင်း၊ အ​မဲ​သား​စား​ခြင်း၊ စ​ပျစ်​ရည်​သောက်​ခြင်း​အ​မှု​ကို ပြု​လျက်၊ ငါ​တို့​သည် စား​ကြ​ကုန်​အံ့၊ သောက်​ကြ​ကုန်​အံ့၊ နက်​ဖြန်​သေ​ရ​ကြ​မည်​ဟု ပြော​ဆို​ကြ​သည်​တ​ကား။*၁​ကော၊ ၁၅:၃၂။14 ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ့​နား၌ ဗျာ​ဒိတ်​ပေး​တော်​မူ​သည်​ကား၊ အ​ကယ်​စင်​စစ် သင်​တို့​အ​ပြစ်​သည် သင်​တို့ မ​သေ​မ​ချင်း​တိုင်​အောင် မ​ပြေ​မ​ရှင်း​ရ​ဟု ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​သ​ခင် အ​ရှင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။

ရှေ​ဗ​န​ကိုသ​တိ​ပေး​ခြင်း

15 ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​သ​ခင် အ​ရှင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ဘ​ဏ္ဍာ​တော်​စိုး၊ နန်း​တော်​အုပ် ရှေ​ဗ​န​အိမ်​သို့ သွား​ပြီး​လျှင်၊ 16 မြင့်​သော​အ​ရပ်၌ ကိုယ်​သင်္ချိုင်း​တွင်း​ကို ထွင်း၍၊ ကိုယ်​နေ​ရာ​ကို ကျောက်၌​ထု​လုပ်​သော​သူ၊ သင်​သည် ဤ​အ​ရပ်၌ သင်္ချိုင်း​တွင်း​ကို ကိုယ်​အ​ဖို့​ထွင်း​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ဤ​အ​ရပ်​နှင့် အ​ဘယ်​သို့​ဆိုင်​သ​နည်း။ ဤ​အ​ရပ်​သား​တို့​တွင် အ​ဘယ်​သူ​နှ​င့် ဆိုင်​သ​နည်း။ 17 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ပြင်း​စွာ​သော​နှင်​ထုတ်​ခြင်း​ဖြင့် သင့်​ကို နှင်​ထုတ်​တော်​မူ​လိမ့်​မည်။ သင့်​ကို အ​မှန်​ကိုင်​ဖမ်း၍၊ 18 တ​လိမ့်​လိမ့် လှိမ့်​လျက်၊ လောက်​လွှဲ​စာ​ကဲ့​သို့ ကျယ်​သော​ပြည်​သို့ ပစ်​လိုက်​တော်​မူ​လိမ့်​မည်။ သင်​သည် ထို​ပြည်၌ သေ​ရ​လိမ့်​မည်။ ထို​ပြည်၌​လည်း သင်၏ ကျက်​သ​ရေ​ရ​ထား​တို့​သည်၊ သင့်​အ​ရှင်၏​အ​မျိုး အ​ရှက်​ကွဲ​စ​ရာ​ဖြစ်​ရ​ကြ​လိမ့်​မည်။ 19 ငါ​သည်​လည်း သင်၏​အ​ရာ​ကို​နုတ်​မည်။ သင်၏​နေ​ရာ​မှ​သင့်​ကို​ချ​မည်။ 20 ထို​ကာ​လ၌ ငါ့​ကျွန်၊ ဟိ​လ​ခိ၏​သား​ဧ​လျာ​ကိမ်​ကို ငါ​ခေါ်၍၊ 21 သင်၏​ဝတ်​လုံ​နှင့် ဝတ်​ဆင်​စေ​မည်။ သင်၏​ခါး​စည်း​နှင့် ချီး​မြှောက်၍၊ သင်၏​အ​စိုး​ရ​သော​အ​ခွင့်​ကို အပ်​ပြီး​လျှင်၊ သူ​သည် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သူ၊ ယု​ဒ​အ​မျိုး​သား​တို့၏​အ​ဘ​ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ 22 ဒါ​ဝိဒ်​မင်း​မျိုး၏​တံ​ခါး​သော့​ကို သူ၏​ပ​ခုံး​ပေါ်​မှာ ငါ​တင်​ထား​သ​ဖြင့်၊ သူ​သည် အ​ဘယ်​သူ​မျှ​မ​ပိတ်​နိုင်​အောင်​ဖွင့်​လိမ့်​မည်။ အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​ဖွင့်​နိုင်​အောင် ပိတ်​လိမ့်​မည်။*ဗျာ၊ ၃:၇။23 မြဲ​သော​အ​ရပ်၌ စွဲ​သော​တံ​စို့​ကဲ့​သို့ သူ့​ကို​ငါ​စွဲ​စေ​မည်။ သူ​သည် မိ​မိ​အ​ဘ၏​အိမ်၌ ကျက်​သ​ရေ​ပ​လ္လင်​ဖြစ်​လိမ့်​မည်။ 24 သူ၏​အ​ဘ​အိမ်၌ ရှိ​သ​မျှ​သော​ဘုန်း​အ​သ​ရေ၊ အ​မျိုး​အ​နွယ်၊ အ​မြတ်​အ​ယုတ်၊ ခွက်​ဖ​လား​ရှိ​သ​မျှ၊ အင်​တုံ၊ အိုး​အ​မျိုး​မျိုး​တို့​ကို သူ၌ ဆွဲ​ထား​ကြ​လိမ့်​မည်။ 25 ကောင်း​ကင်​ဗိုလ်​ခြေ​အ​ရှင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ ထို​ကာ​လ​တွင် မြဲ​သော​အ​ရပ်၌ အ​ရင်​စွဲ​သော​တံ​စို့​သည် နေ​ရာ​မှ​ရွှေ့၍၊ ခုတ်​လှဲ​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​လိမ့်​မည်။ သူ၌​ဆွဲ​ထား​သော​ဥ​စ္စာ​သည်​လည်း၊ ခုတ်​ပယ်​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​လိမ့်​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။