Sinais do fim dos tempos
A Bíblia descreve sinais que precederão a volta de Jesus. Guerras, falsos mestres, sinais cósmicos e a pregação do evangelho a todas as nações — tudo aponta para o fim dos tempos.
Sinais proféticos
Este evangelho do Reino será pregado em todo o mundo e então virá o fim. Os sinais dos últimos tempos já se manifestam.
ते परमेशरेरे राज़्ज़ेरी ई खुशखबरी दुनियारे हर पासे शुनाई गाली, ताके सैरी कौमां केरे लोकन मौको मैल्हे कि तैना इस कबूल केरन, तैखन दुनियारो खातमों भोल्हो।"
"तैन दिहाड़ना बाद दिहाड़ो कालो भोइ गालो, त चाँदनी लौ न देली, त कने अम्बरेरां तारे बिछ़ड़ने लग्गेले, त अम्बरेरी सैरी शेक्ति हिलेइ गेली। तैखन मैन्हेरे मट्ठेरो निशान अम्बरे मां लेइहोनोए, ते दुनियारी सैरी कौमां छाती पिट्टेली, ते मैन्हेरू मट्ठू अम्बरे मरां बिदलारी पुड़ बेड़ि शेक्ति ते महिमा सेइं एइते लाएले। ते तै अपने स्वर्गदूत ते नरशिंगेरी बड़ी आवाज़ी सेइं साथी भेज़ेलो, ते तैसेरे च़ुनोरे लोकन च़ेवरे पासन अम्बरेरे एक्की पासेरां होरि पासे तगर सेब्भन जम्हां केरेले।"
तुस बींझ़े राथ किजोकि तुस न ज़ानथ कि तुश्शो प्रभु केइस एजनोए। पन याद रखा, अगर घरेरे मालिके पतो भोए कि च़ोर कताली एजनो, त तै बींझ़े बिशेथो ते अपने घरे च़ोरी न भोने देथो। एल्हेरेलेइ तुस भी तियार राथ, किजोकि ज़ैखन तुसन शक भी नईं भोनी त मैन्हेरू मट्ठू यानी अवं एज्जी गानोईं।"
ते तैन तैना सब हुक्म मन्ने शिखाला ज़ैना मीं तुसन दित्तोरेन, ते हेरा, अवं दुनियारे आखरी तगर हमेशा तुसन सेइं साथी आईं।"
तैल्ला पत्ती, यीशुए तैन सेइं ज़ोवं, "मेरे वापस एजनेरे दिहाड़ेरे बारे मां, या तैस वक्तेरे बारे मां कोई भी न ज़ाने कि तै कताली भोल्हो, सुर्गेरे स्वर्गदूते भी न ज़ानन त परमेशरेरू मट्ठू यानी अवं भी न ज़ैनी, पन सिर्फ मेरो बाजी परमेशर ज़ानते।
Os últimos dias
Nos últimos dias virão tempos difíceis, homens amantes de si mesmos. Mas derramarei o meu Espírito sobre toda a carne.
ध्यान दे अवं हुन्ना कुन ज़ोने लगोरोईं, कि दुनियारे आखरी दिहाड़न मां बुरो वक्त एजनोए। किजोकि लोक सिर्फ अपने आपे सेइं प्यार केरेले, दौलतरे लालच़ी, बड़कां मारनेबाले, अभिमानी, होरन बेइज़्ज़ केरनेबाले, अम्मा-बैपू केरू ज़ोनू न शुन्ने बाले, होरि केरू शुक्र न केरनेबाले, अपवित्र, होरन सेइं प्यार न केरनेबाले, माफ़ न केरनेबाले, दोष लाने बाले, अपनि इच्छान पुड़ कैबू न केरनेबाले, सखत, सच़्च़े सेइं नफरत केरनेबाले। धोखो देनेबाले, ढीठ, ते अभिमानी ते परमेशरेरे नईं बल्के एशेरे चानेबाले भोल्हे तैना भेक्तरू रूप त बनाले पन तैस शेक्ति न मन्नेले ज़ै तैन भक्त बनाथी, एरे ज़ेरे लोकन सेइं संगती न रेखां।
परमेशर ज़ोते कि, आखरी दिहैड़न मां एरू भोल्हु,
अवं अपनि आत्मा सेब्भी लोकन देइलो,
ते तुश्शां मट्ठां कुइयां भविष्यिवाणी केरेलां,
ते तुश्शे नौजुवान दर्शन हेरेले,
ते बुढे सुपना हेरेले।
बल्के अवं तैन दिहैड़न मां अपने सेवादार मड़दन ते सेवादार कुआन्शन पुड़
अपनि आत्मा उतरेलो, ते तैना भविष्यिवाणी केरेले।
अवं अम्बरे मां बड्डां-बड्डां कम्मां
ते ज़मीनी पुड़ निशान,
यानी अग, खून ते काले तूएरी बिदलार हिरेइलो।
प्रभुएरी दिहाड़ी एजने करां पेइले,
दिहाड़ो आंधरो भोइ गानोए,
ते चाँदनी खूनेरी ज़ेरि भोनीए,
तै अक महान ते खास दिहाड़ी भोनीए।
ते ज़ै कोई परमेशरेरू नवं घिन्नेलो तैस मुक्ति मैल्हेली।
"एन गल्लां केरे बाद अवं सेभी लोकन पुड़ अपनि आत्मा उतरेलो; तुश्शां मट्ठां कुइयां नबूवत केरेलां, ते तुश्शे बुज़ुर्ग सुपना लाहेले, ते तुश्शे जुवान दर्शन हेरेले। तुश्शे दास दैसन पुड़ भी अवं तैन दिहाड़न मां अपनि आत्मा उतरेलो।
"तैस्से मौके मीकाएल नंव्वेरो स्वर्गदूतां केरे प्रधान, ज़ै तेरे कौमी ढ्लां केरि मद्दत केरनेरे लेई खड़ो रहतो थियो, तै उठेलो। तैखन एरी मुसीबतरो मौको भोल्हो, ज़ेरो कोन्ची कौमरे पैदा भोने करां लेइतां अज़ तगर कधे नईं भोवरो; पन तैस मौके तेरे लोकन मरां ज़ेत्रां केरां नंव्वां परमेशरेरी किताबी मां लिखोरन, तैना बेंच़ी गाले। ते ज़ैना ज़मीनी मां दबोरेन तैन मरां बड़े लोक ज़ींते भोल्हे, बड़े लोक हमेशारी ज़िन्दगरे लेई, ते बड़े एपनी बदनैमरे लेई ते बड़े भिट्टे ठहरनेरे लेई। तैखन अक्लमन्दा केरि चमक अम्बरेरी ज़ेरि भोल्ही, ते ज़ैना बड़े लोकन धर्मी बनातन, तैना तारां केरे ज़ेरे लौ देते राले।
Esperança e prontidão
O dia do Senhor virá como ladrão. Mas nós não somos das trevas — estejamos sóbrios, vigiliando e esperando.
किजोकि अस प्रभु यीशुएरे वचनेरे मुताबिक तुसन सेइं इन ज़ोतम, कि अस ज़ैना ज़ींतेम, ते प्रभुएरे वापस एजने तगर बच़ोरे रहमेले, त ज़ैना विश्वासी मर्रोरेन पेइले तैस सेइं मिलमेले, फिरी अस मिलमेले। किजोकि प्रभु यीशु एप्पू सुर्गेरां एज्जेलो; ते ज़ोरे सेइं हुक्म देलो, तैस वक्ते प्रधान दूतेरी आवाज़ शुनोली, ते परमेशरेरी महिमारो नरशिंगो बज़ाव गालो, ते ज़ैना मसीह पुड़ विश्वास केरनेबाले मां मर्रन, तैना पेइले ज़ींते भोनेन। तैखन अस ज़ैना ज़ींते बच़ोरे रहमेले, ते तैन सेइं साथी बिदलारी पुड़ निये गानेम, कि अम्बरे मां प्रभु सेइं मिलमेले, ते तैखन करां बाद अस सदा प्रभु सेइं साथी रानेम। एल्हेरेलेइ इन्ने गल्लन सेइं एक्की होरि तसल्ली देते राथ।
एल्हेरेलेइ अस होरि केरे ज़ेरे झ़ुलोरे न रहम, पन बींझ़े रहम ते हुशार रहम। किजोकि ज़ैना झ़ुलोरे रातन, तैना राती झ़ुलतन, ते ज़ैना नशे मां रातन, तैना राती नशे मां भोतन। पन अस त दीसेरेम, विश्वास ते प्यार लेइतां कि इश्शी हिफाज़त भोए ज़ेन्च़रे झिलम सिपेहेरी हिफाज़त केरतीए, ते मुक्तरे उमीद लेइतां ज़ेन्च़रे सिपाही टोप लाते, खबरदार रहम। किजोकि परमेशरे अस सज़ाहरे ते क्रोधेरे लेई नईं, पन एल्हेरेलेइ च़ुनोरेम कि अस अपने प्रभु यीशु मसीहेरे ज़िरिये सेइं मुक्ति हासिल केरम।
"बस्सा खबरदार भोथ कोस्कोई एरू न भोए कि तुश्शो दिल नशे मां मसत भोइतां इस ज़िन्दगरे फिक्रे सेइं कमज़ोर भोए, ते तैस दिहाड़े तुश्शे लेई अक मुसीबत बने। किजोकि तै इस सैरी धेरती पुड़ ज़ेत्रे लोकन तैन सेब्भन पुड़ एन्च़रे एजनीए। बस्सा, हर वक्त तियार राथ ते प्राथना केरते राथ, ताके तुस एन गल्लन करां ज़ैना भोने बैलिन बेंच़तां राथ, ते मैन्हेरे मट्ठे कां खड़े भोनेरे काबल भोथ।"
हे ट्लारव, ज़ैना गल्लां अवं हुन्ना ज़ोने लगोरोईं तैन नज़रानदाज़ न केरा, कि प्रभुएरी नज़री मां अक दिहाड़ी हज़ार सालन बराबरे ते हज़ार साल एक्की दिहैड़रे बराबर आन (तैना तैसेरेलेइ अक्कां ज़ेरे आन)। किछ लोक सोचतन कि प्रभु अपनो वापस एजनेरो वाधे पूरे केरने मां च़िर लगोरो लाने। पन परमेशर एन्च़रे च़िर नईं लाने लगोरो, बल्के इसेरे बदले तै तुसन सेइं सबर लगोरो केरने। किजोकि तै न चाए कोई भी नाश भोए। पन तै चाते कि हर कोई अपनो मन बदले त कने गलत केरनू शारे ते तैस कां एज्जे। पन मसीह पक्को वापस एज्जेलो, तै अचानक एज्जेलो ज़ेन्च़रे च़ोर अचानक एइते। तैस वक्त अम्बरे मां गरज़नेरी ज़ेरि शोर भोल्ही, ते अम्बर गाईब भोइ गालू। सब किछ ज़ैन अम्बरे मां आए, दिहाड़ो, चाँदनी, तारे सब अग्गी सेइं बिलकुल नाश भोल्हु, तैस दिहाड़े परमेशर न्याय केरनेरे लेई तैन सब किछ बांदू केरेलो ज़ैन लोकेईं इस दुनियाई मां कियोरूए। एल्हेरेलेइ कि परमेशर इना सैरी चीज़ां पेक्की नाश केरेलो ज़ेन्च़रे मीं ज़ोवं, एल्हेरेलेइ तुसेईं पवित्र ज़िन्दगी ज़ीयोरी लोड़े ते अपनो आप परमेशरे सौंफोरो लोड़े। ज़ेन्च़रे तुस तैस दिहैड़ी बलगने लगोरेथ ज़ेइस परमेशर दुनियारो न्याय केरने एज्जेलो, ते बड़ी कोशिश केरा कि तै दिहाड़ी जल्दी एजनेरे लेई। तैस दिहाड़े परमेशर अम्बरे अग्गी सेइं फुकेलो ते नाश केरेलो त कने अम्बरेरी सैरी चीज़ां अग्गरे गेर्मी सेइं गेलेली। पन अस विश्वासी नंव्वे अम्बरे ते नंव्वे धेरती बलगने लगोरेम ज़ेसेरो वाधो परमेशरे कियोरो, ज़ैड़ी लोक परमेशरेरे इच्छाई सेइं ज़ीयेले।
शुना, अवं तुसन सेइं भेदेरी गल ज़ोताईं, अस सब नईं मरने, पन ज़ैखन आखरी नरशिंगेरी आवाज़ भोल्ही, त अस सब एक्की पले मां बेदलोनेम, ते इन एक्की पले मां, ज़ेन्च़रे कोई चिप केरते, ज़ैखन आखरी नरशिंगो बज़ाव गालो त ज़ैना मर्रे थिये तैना ज़ींते भोनेन ताके हमेशारे लेई ज़ींते रान, ते अस ज़ैना ज़ींतेम, इश्शे जिसम बेदलोनेन।
"किजोकि हेरा, अवं नंव्वू अम्बर ते नंव्वी धरती पैदा केरताईं; पेइली गल्लां याद न रहेली ते सोच विचारे मां भी न एज्जेली। एल्हेरेलेइ ज़ैन किछ अवं बनाने बालोईं, तैसेरी वजाई सेइं हमेशा मघन राथ ते खुशी मनाथ, किजोकि अवं यरूशलेमे खुशी ते अपने लोकन सेइं मघन केरेलो। अवं यरूशलेमेरे वजाई सेइं मघन ते अपने लोकन सेइं खुश भोइलो; ते तैस मां लेरां केरि आवाज़ फिरी कधे न शुनोली।
"हेरा, तै भखते भेट्ठरी ज़ेरि दिहाड़ी एइतीए, ज़ैखन सब अभिमानी ते सब बुरे लोक अन्नेरो भूंस बनेले; ते तैस एजने बाले दिहाड़े मां तैना एरे भस्म भोइ गाले कि न तैन केरू ज़ील बच़ेलू ते न तैन केरि शाख, सेना केरो यहोवा एन ज़ोते। पन तुश्शे लेई ज़ै मेरे नंव्वेरो डर मनतो भोए, धार्मिकतारो दिहाड़ो निस्सेलो, ते तैसेरी किरणा केरे ज़िरिये सेइं तुसां बेझ़ोई गाले; ते तुसां निस्सतां पालोरे बछ़ड़ेरे ज़ेरे उछ़ड़ेले ते छालां मारेले।
फिरी मीं नंव्वू अम्बर ते नंव्वी धरती लाही, किजोकि पेइलू अम्बर, ते पेइली धरती न थी राहोरी, ते समुन्दर भी न राव। फिरी मीं पवित्र नगर नंव्वू यरूशलेम सुर्गेरां परमेशरे करां एंइतू लाव, ते तैन तैस लैड़रू ज़ेरू थियूं, ज़ै अपने लाड़ेरे लेई तियार भोवरी भोए। फिरी मीं परमेशरेरे तखते मरां कोई उच्ची आवाज़ी सेइं इन ज़ोते शुनो, "अज़ेरां बाद परमेशर मैन्हन सेइं साथी रालो, ते तैसेरू घर तैन लोकन मां भोल्हु, ते तैना तैसेरे लोक भोल्हे, ते परमेशर एप्पू तैन, अपने लोकां केरे रूपे मां कबूल केरेलो ते तैना लोक तैस अपनो परमेशर कबूल केरेले। ते तै तैन लोकां केरे एछ़्छ़ी केरां सब ऐंखरू पुछ़ेलो; ते तैट्ठां पत्ती मौत न राली, ते न दुख, न मातम, न मुसीबत राली; पेइली गल्लां बीती जेई।"