Nem só de pão vive o homem
'Nem só de pão vive o homem' — essa declaração de Jesus ao diabo no deserto revela que a Palavra de Deus é o verdadeiro alimento que sustenta a vida em plenitude.
O verdadeiro alimento
Quando tentado a transformar pedras em pão, Jesus respondeu com a Escritura: a vida humana depende de toda palavra que sai da boca de Deus.
Kɔni Isa ka a jabi: «A sɛbɛnin Alla la kitabu kɔndɔ ko:
‹Mɔɔ ti se balola buru gbansan na.
Ɛn-ɛn, mɔɔ mako ye Alla la kumailu fanan na ka balo,
kuma mɛnilu bɛɛ ye bɔla Alla da rɔ.›»
Wo rɔ Ibulusa nara ka a fɔ a yɛ ko: «Ni ile le ye Alla Dencɛ ri, i ye a fɔ kaba wo yɛ ko wo ye yɛlɛman ka kɛ buru ri.» Isa ka a jabi: «A sɛbɛnin Alla la kitabu kɔndɔ ko: ‹Mɔɔ ti se balola buru gbansan na.›»
Jesus, o pão vivo
Jesus é o pão da vida que desceu do céu. Quem come deste pão viverá para sempre. Ele é o sustento que satisfaz a fome da alma.
Isa ka a fɔ ii yɛ ko: «N ye ɲenemaya buru le ri. Ni mɔɔ mɛn ka n na sila taama ka bila n kɔ, kɔnkɔ ti wo mirala habadan. Ni a lemɛniyara n ma ji lɔɔ tɛ a mirala habadan!
N ye ɲenemaya buru le ri.
Nde le ye buru ri, mɛn ye ɲenemaya dila mɔɔilu ma, mɛn jiini ka bɔ sankolo rɔ. Ni mɔɔ mɛn ka wo dɔɔn, wo ri to ɲenemaya rɔ kadawu. N wa buru mɛn di, wo ye n jɛrɛ fari sobo le ri. N di wo di, sa dunuɲa mɔɔilu ri ɲenemaya sɔrɔn.»
N Fa mɛn ka n kela, a ye ɲenemaya rɔ, n fanan ye ɲenemaya rɔ n Fa wo le kosɔn. Wo ye ɲa kelen wo le ma, ni mɛn ka n dɔɔn wo ri to ɲenemaya rɔ n kosɔn. Buru mɛn jiini ka bɔ sankolo rɔ, wo le ɲin di. A ni buru do ma kɛ su kelen di, ai benbailu ka buru mɛn dɔɔn kɔnin. Ii ka a dɔɔn ka sa, kɔni ni mɔɔ mɛn ka buru ɲin dɔɔn, wo ye tola ɲenemaya banbali le rɔ.»
Buscar o Reino acima de tudo
Não andeis ansiosos pelo que comer ou beber. Buscai primeiro o Reino de Deus, e todas estas coisas vos serão acrescentadas.
Ai kana hamin
«Wo le kosɔn, n ye a fɔla ai yɛ ko ai kana hamin ai la dunuɲaratɛɛ la, ai la dɔɔnnin ko la; wala a faribanku la ko la, ai ye mɛn bilala a ma. Ai la niimaya ma bon dɔɔnnin ko ri wa? Ai fari la ko ma bon feriyabɔ ko ri wa?
«Ai kana hamin ka a fɔ ko: ‹An di nfen dɔɔn ka nfen min?› Jamana mɛn mɔɔ ma Alla lɔn dunuɲa rɔ bi, woilu le ye ko su wo ɲininna waati bɛɛ rɔ. Kɔni ai mako ye fen mɛnilu la, ai Fa Alla ka woilu bɛɛ lɔn. Wo le rɔ, ai ye Alla la mansaya ɲinin fɔlɔ. Alla ri fen woilu fanan di ai ma.»
Waati wo rɔ, Isa la karandenilu ka a madiya ko: «Karanmɔɔ, dɔɔnnin kɛ.» Kɔni Isa ka a fɔ ii yɛ ko: «Damunin fen do ye n bolo ai ma mɛn lɔn.» Wo rɔ, a la karandenilu tɛrɛ ye i ɲɔɔn maɲininkala ko: «Mɔɔ le nara dɔɔnninta di a ma wa?»
Isa ka a fɔ ii yɛ ko: «N balo ye mɛn di: mɛn ka n nana n ye wo sawo kɛ, fo n ye wo kɛ ka a ban.