Sexo
A Bíblia trata a sexualidade como um presente de Deus para o contexto do casamento. As Escrituras celebram a intimidade conjugal e orientam sobre pureza e santidade sexual.
A sexualidade no plano de Deus
Desde a criação, Deus projetou a intimidade sexual como expressão de amor entre marido e mulher, abençoando a união conjugal.
Hee oba auntwuad un säd to äant: Hab jie nich jeläst, daut Hee, dee äant em Aunfank muak, äant Maun un Fru muak un säd: "Doawäajen woat een Mensch Voda un Mutta veloten un siene Fru aunhenjen, un dee twee woaren een Fleesch sennen"? Soo sent see nu nich mea twee, oba een Fleesch. Waut nu Gott toopjebrocht haft, saul de Mensch nich scheeden.
A santidade na intimidade
O leito conjugal é honroso. A Bíblia celebra a alegria da intimidade dentro do casamento e orienta o casal ao amor e respeito mútuo.
De Ehe saul ierlich jehoolen woaren en aulem un daut Bad onbesudelt; oba Huara un Ehebräakja woat Gott rechten.
De Maun saul de Fru daut trafende Frintschoft jäwen un jrod soo uk de Fru dän Maun. De Fru haft nich Macht äwa äaren ieejnen Kjarpa, oba de Maun; un jrod soo uk de Maun haft nich Macht äwa sienen ieejnen Kjarpa, oba de Fru.
Oba wan see sikj nich enthoolen kjennen, dan lot äant befrieen; daut es bäta befrieen, aus brennen.
Weet jie nich, daut june Kjarpasch Christus siene Jlieda sent? Sull ekj dan Christus siene Jlieda nämen un dee to Huarenjlieda moaken? Niemols nich! Ooda weet jie nich, daut, wäa sikj met eene Hua toopdeit, es een Kjarpa met ar? "Wiels doa woaren", sajcht Hee, "dee twee een Fleesch sennen". Wäa sikj oba met däm Harn toopdeit, es een Jeist met Am.
Pureza sexual
Deus nos chama à santificação e à fuga da imoralidade. O corpo do cristão é templo do Espírito Santo e deve ser tratado com honra.
Kleift ut von de Huararie! Jieda Sind, waut een Mensch deit, es buta däm Kjarpa; oba wäa huat, sindicht jäajen sienen ieejnen Kjarpa. Ooda weet jie nich, daut jun Kjarpa de Tempel vom Heiljen Jeist es, dee en junt es, dän jie von Gott haben un jie nich junt selfst jehieren? Wiels jie sent met eenem Pries jekoft; doawäajen veharlicht Gott en junem Kjarpa un en junem Jeist, dee Gott jehieren.
Wiels dit es Gott sien Wellen, june Heiljunk, daut jie junt von de Huararie enthoolen; un daut een jiedra von junt weet, woo sien ieejnet Jefäss en Heiljunk un Iea to behoolen, nich met Liedenschoft von de Lost, soo aus uk de Heiden, dee Gott nich kjanen;
Oba Huararie un aule Onreinichkjeit ooda Habsucht, lot nich eenmol mank junt jenant woaren, soo aus sikj de Heilje daut jeziemt;
Ekj oba saj junt: Een jiedra, dee eene Fru aunkjikjt, ar to velangen, haft aul en sien Hoat met ar de Ehe jebroaken.
Lot ons ierlich waundlen, soo aus aum Dach; nich en Täajelloosichkjeit un Suparie, nich em Romschlopen un Fleescheslost, nich en Striet un Aufgonst.
Wiels see sikj fa weis hilden, sent see to Noaren jeworden un haben de Harlichkjeit von däm onvejenkjeljen Gott vetuscht met een Bilt, jlikj däm vejenkjeljen Mensch un de Väajel un vea-feetje un Kruptieren. Doawäajen haft Gott äant uk en Onreinichkjeit hanjejäft, en de Losten von äare Hoaten, soo daut see äare ieejne Kjarpasch ve-onieren. See, dee Gott siene Woarheit met de Lieej vetuscht haben un haben daut Jeschepf mea je-ieet un jedeent aus däm Schepfa, dee doa jeloft es en Eewichkjeit. Amen.
Doawäajen haft äant Gott uk hanjejäft en schentelje Losten; wiels soogoa äare Frues haben dän naturalen Jebruck vetuscht fa dän, jäajen de Natua; jrodsoo uk de Mana, dee dän naturalen Jebruck von de Fru veloten, sent jäajen eenaunda oppjehett en äare Losten, endäm Maun met Maun Schaund drift un kjrieen dän vedeenden Loon fa äaren Errtum aun sikj selfst.