A volta de Jesus

2 En mien Voda sien Hus sent väl Woninjen; wan daut nich soo wia, wudd Ekj junt daut jesajcht haben; Ekj go han, junt eene Städ reed to moaken. 3 Un wan Ekj hango un junt eene Städ reedmoak, dan kom Ekj wada un woa junt no Mie nämen, om daut jie uk doa sent, wua Ekj sie.

9 Un aus Hee dit jesajcht haud, wort Hee oppjehowen, wäarent see Am sagen, un eene Wolkj neem Am wajch ver äare Uagen. 10 Un aus see stia nom Himmel kjikjten, aus Hee noppfua, kjikj, doa stunden twee Mana en witte Kjleeda bie äant, 11 dee uk säden: Jie Mana von Galiläa, wuarom sto jie hia un kjikjen nom Himmel? Dis Jesus, dee von junt noppjenomen es en dän Himmel, woat jrod soo komen, aus jie Am haben seenen noppfoaren nom Himmel.

20 Dee dise Dinja bezeicht, sajcht: Jo, Ekj kom schwind. Amen; jo, komm, Har Jesus!

12 Un kjikj, Ekj kom schwind un mien Loon met Mie, eenem jiedren to jäwen, doano aus sien Woakj sennen woat.

De Tiet weet kjeena

36 Oba von däm Dach un von de Stund weet kjeena, uk nich de Enjel em Himmel, oba bloos mien Voda auleen. 37 Oba soo aus daut en Noah siene Doag wia, soo woat daut uk bie daut Wadakomen von däm Menschensän sennen. 38 Soo aus see en de Doag ver de Sintflut eeten un drunken, frieden un leeten sikj frieen, bat aun dän Dach, aus Noah en de Arche nenjinkj, 39 un see erkjanden daut nich, bat de Sintflut kjeem un äant aula metreet, soo woat uk daut Komen von däm Menschensän sennen.

Dän Dach ooda Stund weet kjeena

32 Von däm Dach oba un de Stund weet kjeena, nich mol de Enjel em Himmel, uk nich de Sän, oba mau de Voda.

De Dach vom Harn, siet reed!

1 Oba von de Tieden un Stunden, Breeda, hab jie nich needich, daut ekj junt schriew. 2 Wiels jie selfst weeten jeneiw, daut däm Harn sien Dach soo kjemt aus een Deef enne Nacht. 3 Wiels wan see woaren sajen: Fräd un Sechaheit! Dan kjemt een plazeljet Vedoawen äwa äant, jrod soo aus de Jeburts-Weedoag äwa eene schwangre Fru; un see woaren nich utkleiwen.

42 Doawäajen woakt; wiels jie weeten nich, to woone Stund jun Har kjemt. 43 Dit oba sell jie weeten: Wan de Hushar jewist haud, to woone Woakstund de Deef komen wudd, wudd hee jewoakt haben un nich en sien Hus enbräakjen loten. 44 Doawäajen siet jie uk reed! Wiels de Menschensän kjemt to eene Stund, wua jie nich met räakjnen.

De Sän vom Vedoawen

1 Oba wie bedden junt, Breeda, wäajens daut Komen von ons Har Jesus Christus un ons Vesaumelt-woaren met Am, 2 daut jie nich leicht bewäajcht woaren en de Jesennunk, uk nich veschrakjen, nich derch Jeist, nich derch Wuat un nich derch eenen Breef, soo aus von ons, aus wan Christus sien Dach tojäajen es. 3 Lot junt von kjeenem opp irjent eene Wies vefieren, wiels dee kjemt nich, ea ieescht de Auffaul kjemt un de Mensch von de Sind jeopenboat woat, de Sän von daut Vedoawen, 4 dee een Jäajna es un sikj selfst opphäft äwa aules, waut Gott heet ooda fa de Aunbädunk es, soo daut hee sikj aus Gott en Gott sien Tempel dolsat un sikj selfst väastalt, Gott to sennen.

16 Wiels de Har selfst woat met eenem Roop, met de Stemm von däm Haupt-Enjel un met Gott sien Trompeet vom Himmel raufkomen, un de Doodje en Christus woaren ieescht oppstonen. 17 Doahinja wie, dee wie läwen un äwajebläwen sent, woaren met äant tojlikj en de Wolkjen noppjenomen woaren, däm Harn en de Loft to bejäajnen; un soo woa wie auletiet bie däm Harn sennen.

Jesus vetalt von sien Wadakomen

24 Oba en jane Doag no de Triebsaul, woat de Sonn vedunkelt woaren, un de Mon woat äaren Schien nich jäwen. 25 De Stierns woaren vom Himmel faulen, un de Himmels-Kjraften woaren jescheddat woaren. 26 Un dan woaren see dän Menschensän komen seenen en de Wolkjen met groote Krauft un Harlichkjeit. 27 Un dan woat Hee siene Enjel schekjen un siene Uterwälde vesaumlen ut de vea Wintrechtungen, vom Enj von de Ieed batem Enj vom Himmel.

Daut latste Jerecht

31 Wan oba de Menschensän en siene Harlichkjeit komen woat, un aul de heilje Enjel met Am, dan woat Hee opp däm Troon von siene Harlichkjeit setten; 32 un ver Am woaren aule Velkja vesaumelt woaren, un Hee woat äant vonenaunda deelen, soo aus een Hoad de Schop von de Kosen deelt. 33 Un Hee woat de Schop to siene rajchte Haunt stalen un de Kosen to siene Linkje.

De Ritta opp een wittet Pieet

11 Un ekj sach dän Himmel opjemoakt, un kjikj, een wittet Pieet, un dee, waut doabowen saut, heet Tru un Woarhauftich, un Hee recht un kjriecht en Jerajchtichkjeit. 12 Un siene Uagen wieren soo aus eene Fiaflaum, un opp sienem Kopp sent väle Kroonen; un Hee haud eenen Nomen jeschräwen, dän kjeena wist, buta Hee selfst. 13 Un Hee wia aunjetrocken met een Kjleet, en Bloot enjedukt, un sien Nomen heet: Daut Wuat Gottes. 14 Un de Armeeen em Himmel foljden Am opp witte Pieed, aunjetrocken en feinet Lienzeich, witt un rein. 15 Un ut sien Mul jeit een schoapet Schwieet, om de Nazionen doamet to schlonen; un Hee woat äant rejieren met eene Iesastang, un Hee klunjt de Wienpras ut met de Wutt un Oaja von Gott, däm Aulmajchtjen. 16 Un Hee haft opp sien Kjleet un opp siene Hoft eenen Nomen jeschräwen: Kjennich von Kjennichs un Har von Haren.

26 Wiels wäaemma sikj met Mie un miene Wieed schämt, met däm woat de Menschensän sikj schämen, wan Hee woat komen en siene Harlichkjeit un en däm Voda siene un von de heilje Enjel.

8 Dit eene oba lot junt nich onbekaunt sennen, Jeleewde, daut een Dach bie däm Harn es aus dusent Joa un dusent Joa aus een Dach. 9 De Har vetrakjt nich daut Vespräakjen, soo aus eenje daut fa een Vetrakjen achten, oba es lankmootich met ons un well nich, daut irjentwäa veloaren-jeit, oba daut aula to de Busse komen. 10 Oba däm Harn sien Dach kjemt soo aus een Deef enne Nacht, wuarenn de Himmels vegonen woaren met een grootet Krachen, un de Elementen woaren von Hett schmelten, un de Ieed un de Woakjen doabowen woaren vebrennen.

11 Soo nu aul dise Dinja veschmelten sellen, waut fa Menschen sull jie dan sennen em heiljen Waundel un Jettlichkjeit, 12 endäm jie erwoarten un spooden daut Komen von Gott sien Dach, en woonem de Himmels von Fia vegonen woaren un de Elementen woaren von Hett veschmelten? 13 Wie oba, no sien Vespräakjen, erwoarten niee Himmels un eene niee Ieed, en woone Jerajchtichkjeit wont.

27 Un soo aus de Menschen daut jesat es, eenmol to stoawen, oba no dit daut Jerecht, 28 aulsoo es Christus eenmol jeopfat worden, om väle äare Sinden to droagen; toom tweedemol woat Hee jeseenen woaren onen Sind von dee, waut no Am luaren to de Seelichkjeit.