1 Então respondeu Elifaz o temanita, e disse:

2 Se intentarmos falar-te,

enfadar-te-ás?

Mas quem poderia conter as palavras?

3 Eis que ensinaste a muitos,

e tens fortalecido as mãos fracas.

4 As tuas palavras firmaram os que tropeçavam

e os joelhos desfalecentes tens fortalecido.

5 Mas agora,

que se trata de ti,

te enfadas;

e tocando-te a ti,

te perturbas.

6 Porventura não é o teu temor de Deus a tua confiança,

e a tua esperança a integridade dos teus caminhos?

7 Lembra-te agora qual é o inocente

que jamais pereceu?

E onde foram os sinceros destruídos?

8 Segundo eu tenho visto,

os que lavram iniquidade,

e semeiam mal,

segam o mesmo.

9 Com o hálito de Deus perecem;

e com o sopro da sua ira se consomem.

10 O rugido do leão,

e a voz do leão feroz,

e os dentes dos leõezinhos se quebram.

11 Perece o leão velho,

porque não tem presa;

e os filhos da leoa andam dispersos.

12 Uma coisa me foi trazida em segredo;

e os meus ouvidos perceberam um sussurro dela.

13 Entre pensamentos vindos de visões da noite,

quando cai

sobre os homens o sono profundo,

14 Sobrevieram-me o espanto

e o tremor,

e todos os meus ossos estremeceram.

15 Então um espírito passou por diante de mim;

fez-me arrepiar os cabelos da minha carne.

16 Parou ele,

porém não conheci a sua feição;

um vulto estava diante dos meus olhos;

houve silêncio,

e ouvi uma voz que dizia:

17 Seria porventura o homem mais justo do que Deus?

Seria porventura o homem mais puro do que o seu Criador?

18 Eis que ele não confia nos seus servos

e aos seus anjos atribui loucura;

19 Quanto menos àqueles

que habitam em casas de lodo,

cujo fundamento está no pó,

e são esmagados

como a traça!

20 Desde a manhã

até à tarde são despedaçados;

e eternamente perecem

sem que disso se faça caso.

21 Porventura não passa com eles a sua excelência?

Morrem, mas sem sabedoria.

1 TOE antwoord Élifas, die Temaniet, en sê:

2 As 'n mens dit met 'n woord by jou waag, sal jy ontstemd wees? Maar woorde inhou — wie kan dit?

3 Kyk, jy het baie mense tereggewys en slap hande versterk.

4 Jou woorde het opgerig die wat struikel, en jy het knikkende knieë versterk.

5 Maar nou dat dit jóú oorkom, is jy moedverlore; nou dat dit jóú tref, is jy verslae!

6 IS jou Godsvrees nie jou hoop, jou vrome wandel nie jou verwagting nie?

7 Bedink tog, wie het ooit onskuldig omgekom, en waar is opregtes verdelg?

8 Volgens ek gesien het: Die wat onreg ploeg en moeite saai, dié maai dit.

9 Deur die asem van God kom hulle om, en deur die geblaas van sy toorn word hulle vernietig.

10 Die gebrul van die leeu en die stem van die bruller — ja, die tande van die jong leeus word uitgebreek.

11 Die leeu kom om by gebrek aan prooi, en die kleintjies van die leeuin word verstrooi.

12 VERDER is 'n woord op geheimsinnige wyse na my gebring, en my oor het 'n gefluister daarvan opgevang,

13 by die gedagtespel, uit naggesigte gebore, wanneer diepe slaap op die mense val.

14 Skrik het oor my gekom en siddering en het my hele gebeente laat bewe.

15 Toe skuif daar 'n gees voor my verby; die hare van my vlees het opgerys.

16 Hy bly staan, maar ek kon sy gedaante nie herken nie — 'n verskyning voor my oë! Ek hoor die gefluister van 'n stem wat sê:

17 Sou 'n sterfling regverdig wees voor God? Of 'n man rein wees voor sy Maker?

18 Kyk, in sy dienaars stel Hy geen vertroue nie, en by sy engele ontdek Hy dwaling.

19 Hoeveel meer by hulle wat kleihuise bewoon, van wie die grondslag in die stof is, wat fyngedruk word soos 'n mot.

20 Tussen môre en aand word hulle verpletter; hulle kom vir ewig om sonder dat iemand daar ag op gee.

21 Word hulle tentlyn nie losgeruk in hulle nie? Hulle sterwe, en dit sonder wysheid.