Eclesiastes 1

Tudo é vaidade e ilusão

1 Palavras do pregador, filho de Davi, rei em Jerusalém.

2 Vaidade de vaidades,

diz o pregador,

vaidade de vaidades!

Tudo é vaidade.

3 Que proveito tem o homem,

de todo o seu trabalho,

que faz debaixo do sol?

4 Uma geração vai,

e outra geração vem;

mas a terra para sempre

permanece.

5 Nasce o sol, e o sol se põe,

e apressa-se e volta ao seu lugar

de onde nasceu.

6 O vento vai para o sul

e faz o seu giro para o norte;

continuamente vai girando o vento,

e volta fazendo os seus circuitos.

7 Todos os rios vão para o mar,

e contudo o mar não se enche;

ao lugar para onde os rios vão,

para ali tornam eles a correr.

8 Todas as coisas são trabalhosas;

o homem não o pode exprimir;

os olhos não se fartam de ver,

nem os ouvidos

se enchem de ouvir.

9 O que foi, isso é o que há de ser;

e o que se fez, isso se fará;

de modo que nada há de novo debaixo do sol.

10 Há alguma coisa de que se possa dizer:

Vê, isto é novo?

Já foi nos séculos passados,

que foram antes de nós.

11 Já não há lembrança

das coisas que precederam;

e das coisas que hão de ser

também delas não haverá lembrança

entre os que hão de vir depois.

A experiência do pregador

12 Eu, o pregador, fui rei sobre Israel em Jerusalém. 13 E apliquei o meu coração a esquadrinhar, e a informar-me com sabedoria de tudo quanto sucede debaixo do céu; esta enfadonha ocupação deu Deus aos filhos dos homens, para nela os exercitar.

14 Atentei para todas as obras que se fazem debaixo do sol, e eis que tudo era vaidade e aflição de espírito.

15 Aquilo que é torto

não se pode endireitar;

aquilo que falta

não se pode calcular.

16 Falei eu com o meu coração, dizendo: Eis que eu me engrandeci, e sobrepujei em sabedoria a todos os que houve antes de mim em Jerusalém; e o meu coração contemplou abundantemente a sabedoria e o conhecimento. 17 E apliquei o meu coração a conhecer a sabedoria e a conhecer os desvarios e as loucuras, e vim a saber que também isto era aflição de espírito.

18 Porque na muita sabedoria

há muito enfado;

e o que aumenta

em conhecimento,

aumenta em dor.

အ​န​တ္တ​သက်​သက်

1 ဒါ​ဝိဒ်၏​သား​တော်၊ ဓ​မ္မ​ဒေ​သ​နာ​ဆ​ရာ​ဖြစ်​သော ယေ​ရု​ရှ​လင်​မင်း​ကြီး၏​စ​ကား​ဟူ​မူ​ကား၊ 2 အ​န​တ္တ​သက်​သက်၊ အ​န​တ္တ​သက်​သက်၊ ခပ်​သိမ်း​သော​အ​ရာ​တို့​သည် အ​န​တ္တ​ဖြစ်​ကြ၏။ 3 လူ​သည် နေ​အောက်​မှာ ကြိုး​စား​အား​ထုတ်​သ​မျှ​တို့၌ အ​ဘယ်​အ​ကျိုး​ရှိ​သ​နည်း။ 4 လူ​တစ်​ဆက် လွန်​သွား၏။ တစ်​ဆက်​ပေါ်​လာ၏။ မြေ​ကြီး​မူ​ကား အ​စဉ်​အ​မြဲ​တည်၏။ 5 နေ​လည်း ထွက်​လျက်​ဝင်​လျက်၊ ထွက်​ရာ​အ​ရပ်​သို့ တစ်​ဖန်​ပြေး​လျက်၊ တောင်​လမ်း​သို့​လိုက်၍၊ တစ်​ဖန် မြောက်​လမ်း​သို့ ပြန်​လည်​တတ်၏။ 6 လေ​သည်​လည်း အ​စဉ်​လည်​သွား၍၊ လည်​ပြီး​သော​အ​ရပ်​သို့ တစ်​ဖန် ပြန်၍​လည်​ပြန်​တတ်၏။ 7 ခပ်​သိမ်း​သော မြစ်​တို့​သည် ပင်​လယ်​ထဲ​သို့ ရောက်​ကြ၏။ သို့​သော်​လည်း၊ ပင်​လယ်​သည် မ​ပြည့်​တတ်။ မြစ်​ရေ​သည် စီး​ထွက်​ရာ​အ​ရပ်​သို့ တစ်​ဖန်​ပြန်​သွား​တတ်၏။ 8 ခပ်​သိမ်း​သော​အ​ရာ​တို့​သည် လူ​မ​ပြော​နိုင်​အောင် ပင်​ပန်း​ခြင်း​နှင့် ယှဉ်​ကြ၏။ မျက်​စိ​သည်​မြင်၍ မ​ကုန်​တတ်။ နား​သည်​လည်း ကြား၍​မ​ဝ​တတ်။ 9 ဖြစ်​ဖူး​သော​အ​ရာ​သည် ဖြစ်​လ​တ္တံ့​သော​အ​ရာ​နှင့် တူ၏။ ယ​ခု​ပြု​သော​အ​မှု​သည် ပြု​လ​တ္တံ့​သော​အ​မှု​နှ​င့်​တူ၏။ နေ​အောက်​မှာ အ​သစ်​သော​အ​မှု​အ​ရာ​မ​ရှိ။ 10 ကြည့်​ပါ။ အ​သစ်​ဖြစ်၏​ဟု​ဆို​ရ​သော အ​မှု​အ​ရာ​တစ်​စုံ​တစ်​ခု ရှိ​သ​လော။ ထို​အ​မှု​အ​ရာ​သည် ငါ​တို့​အ​ရင်၊ ရှေး​ကာ​လ၌ ဖြစ်​ဖူး​ပြီ။ 11 ရှေး​ဖြစ်​ဖူး​သော​အ​မှု​အ​ရာ​တို့​ကို မေ့​လျော့​တတ်၏။ နောက်​ဖြစ်​လ​တ္တံ့​သော အ​မှု​အ​ရာ​တို့​ကို​လည်း၊ ထို​အ​မှု​အ​ရာ​နောက်၌ ဖြစ်​လ​တ္တံ့​သော​သူ​တို့​သည် မေ့​လျော့​ကြ​လိမ့်​မည်။

ဓ​မ္မ​ဒေ​သ​နာ​ဆ​ရာ​အ​တွေ့​အ​ကြုံ

12 ငါ​ဓ​မ္မ​ဒေ​သ​နာ​ဆ​ရာ​သည်၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌ ဣ​သ​ရေ​လ​ရှင်​ဘု​ရင် ဖြစ်​စဉ်​တွင်၊ 13 မိုး​ကောင်း​ကင်​အောက်၌ ပြု​သ​မျှ​တို့​ကို ဉာဏ်​ပ​ညာ​အား​ဖြင့်၊ ရှာ​ဖွေ​စစ်​ဆေး​ခြင်း​ငှာ နှ​လုံး​ထား၏။ လူ​သား​တို့ ကျင်​လည်​ရာ​ဖို့ ထို​ပင်​ပန်း​စေ​သော​အ​မှု​ကို ဘု​ရား​သ​ခင်​ပေး​တော်​မူ​ပြီ။ 14 နေ​အောက်​မှာ ပြု​လေ​သ​မျှ​သော အ​မှု​အ​ရာ​တို့​ကို​ငါ​မြင်​ပြီ။ အ​လုံး​စုံ​တို့​သည် အ​န​တ္တ​အ​မှု၊ လေ​ကို ကျက်​စား​သော​အ​မှု ဖြစ်​ကြ၏။ 15 ကောက်​သော​အ​ရာ​ကို မ​ဖြောင့်​စေ​နိုင်။ ချို့​တဲ့​သော​အ​ရာ​ကို မ​ရေ​တွက်​ရာ။ 16 ငါ​သည် ကိုယ်​စိတ်​နှ​လုံး​ထဲ​မှာ ပြော​ဆို​သည်​ကား၊ ငါ​သည် ငါ့​အ​ရင်၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌ ဖြစ်​ဖူး​သော​သူ​အ​ပေါင်း​တို့​ထက် ကြီး​မြင့်၍ ပ​ညာ​ရှိ၏။ အ​ကယ်​စင်​စစ် ငါ့​စိတ်​နှ​လုံး​သည် ပ​ညာ​အ​တတ်​များ​ကို အ​ထူး​သ​ဖြင့် လေ့​ကျက်၏။*၃​ရာ၊ ၄း၂၉-၃၁။17 ပ​ညာ​တ​ရား​ကို​လည်း​ကောင်း၊ လျှပ်​ပေါ်​ခြင်း​နှင့် မိုက်​မဲ​ခြင်း​တို့​ကို​လည်း​ကောင်း ပိုင်း​ခြား၍ သိ​အံ့​သော​ငှာ ငါ​သည်​နှ​လုံး​ထား၏။ ထို​အ​မှု​သည်​လည်း၊ လေ​ကို ကျက်​စား​သော​အ​မှု​ဖြစ်​သည်​ကို ရိပ်​မိ၏။ 18 အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ ပ​ညာ​များ​လျှင်၊ ငြို​ငြင်​စ​ရာ​အ​ကြောင်း​များ၏။ သိ​ပ္ပံ​အ​တတ် တိုး​ပွား​သော​သူ​သည် ဝမ်း​နည်း​ခြင်း တိုး​ပွား​တတ်၏။