1 E veio a mim a palavra do Senhor, dizendo: 2 Tu pois, ó filho do homem, levanta uma lamentação sobre Tiro. 3 E dize a Tiro, que habita nas entradas do mar, e negocia com os povos em muitas ilhas: Assim diz o Senhor Deus: Ó Tiro, tu dizes: Eu sou perfeita em formosura.

4 No coração dos mares estão os teus termos;

os que te edificaram aperfeiçoaram a tua formosura.

5 Fabricaram todos os teus conveses de faias de Senir;

trouxeram cedros do Líbano para te fazerem mastros.

6 Fizeram os teus remos de carvalhos de Basã;

os teus bancos fizeram-nos

de marfim engastado em buxo das ilhas dos quiteus.

7 Linho fino bordado do Egito era a tua cortina,

para te servir de vela;

azul e púrpura das ilhas de Elisá era a tua cobertura.

8 Os moradores de Sidom e de

Arvade foram os teus remadores;

os teus sábios, ó Tiro,

que se achavam em ti,

esses foram os teus pilotos.

9 Os anciãos de Gebal e seus

sábios foram em ti os que consertavam as tuas fendas;

todos os navios do mar e os

marinheiros se acharam em ti,

para tratarem dos teus negócios.

10 Os persas, e os lídios, e os de Pute eram no teu exército os teus soldados; escudos e capacetes penduraram em ti; eles manifestaram a tua beleza. 11 Os filhos de Arvade e o teu exército estavam sobre os teus muros em redor, e os gamaditas nas tuas torres; penduravam os seus escudos nos teus muros em redor; eles aperfeiçoavam a tua formosura. 12 Társis negociava contigo, por causa da abundância de toda a casta de riquezas; com prata, ferro, estanho e chumbo, negociavam em tuas feiras. 13 Javã, Tubal e Meseque eram teus mercadores; em troca das tuas mercadorias davam pessoas de homens e objetos de bronze. 14 Os da casa de Togarma trocavam pelas tuas mercadorias, cavalos, e cavaleiros e mulos. 15 Os filhos de Dedã eram os teus mercadores; muitas ilhas eram o comércio da tua mão; dentes de marfim e pau de ébano tornavam a dar-te em presente. 16 A Síria negociava contigo por causa da multidão das tuas manufaturas; pelas tuas mercadorias davam esmeralda, púrpura, obra bordada, linho fino, corais e ágata. 17 Judá e a terra de Israel, eram os teus mercadores; pelas tuas mercadorias trocavam trigo de Minite, e Panague, e mel, azeite e bálsamo. 18 Damasco negociava contigo, por causa da multidão das tuas obras, por causa da abundância de toda a sorte de riqueza, dando em troca vinho de Helbom e lã branca. 19 Também Dã e Javã, de Uzal, pelas tuas mercadorias, davam em troca ferro trabalhado, cássia e cálamo aromático, que assim entravam no teu comércio. 20 Dedã negociava contigo com panos preciosos para carros. 21 A Arábia, e todos os príncipes de Quedar, eram mercadores ao teu serviço, com cordeiros, carneiros e bodes; nestas coisas negociavam contigo. 22 Os mercadores de Sabá e Raamá eram os teus mercadores; em todos os seus mais finos aromas, em toda a pedra preciosa e ouro, negociaram nas tuas feiras. 23 Harã, e Cane e Éden, os mercadores de Sabá, Assur e Quilmade negociavam contigo. 24 Estes eram teus mercadores em roupas escolhidas, em pano de azul, e bordados, e em cofres de roupas preciosas, amarrados com cordas e feitos de cedros, entre tua mercadoria. 25 Os navios de Társis eram as tuas caravanas que traziam tuas mercadorias; e te encheste, e te glorificaste muito no meio dos mares.

26 Os teus remadores te conduziram sobre grandes águas;

o vento oriental te quebrou no meio dos mares.

27 As tuas riquezas, as tuas feiras,

e tuas mercadorias,

os teus marinheiros,

os teus pilotos,

os que consertavam as tuas fendas,

os que faziam os teus negócios,

e todos os teus soldados,

que estão em ti,

juntamente com toda a tua companhia,

que está no meio de ti,

cairão no meio dos mares no dia da tua queda,

28 Ao estrondo da gritaria dos

teus pilotos tremerão os arrabaldes.

29 E todos os que pegam no remo,

os marinheiros,

e todos os pilotos do mar descerão de seus navios,

e pararão em terra.

30 E farão ouvir a sua voz sobre ti,

e gritarão amargamente;

e lançarão pó sobre as cabeças,

e na cinza se revolverão.

31 E far-se-ão calvos por tua causa,

e cingir-se-ão de sacos,

e chorarão sobre ti com amargura de alma,

e com amarga lamentação.

32 E no seu pranto levantarão uma lamentação sobre ti,

e lamentarão sobre ti, dizendo:

Quem foi como Tiro,

como a que foi destruída no meio do mar?

33 Quando as tuas mercadorias saiam pelos mares,

fartaste a muitos povos;

com a multidão das tuas riquezas e do teu negócio,

enriqueceste os reis da terra.

34 No tempo em que foste quebrantada pelos mares,

nas profundezas das águas,

caíram, no meio de ti,

os teus negócios e toda a tua companhia.

35 Todos os moradores das

ilhas estão a teu respeito cheios de espanto;

e os seus reis tremeram sobremaneira,

e ficaram perturbados nos seus rostos;

36 Os mercadores dentre os povos assobiaram contra ti;

tu te tornaste em grande espanto,

e jamais subsistirá.

1 Ο Κύριος μου είπε: 2 «Κι εσύ, άνθρωπε,*άνθρωπε. Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:1. σύνθεσε θρηνητικό τραγούδι για την Τύρο, 3 που είναι κτισμένη στην είσοδο της θάλασσας και κάνει εμπόριο με όλους τους παραλιακούς λαούς. Πες της εκ μέρους μου:

Αχ, Τύρος! Είπες πως είσαι τέλεια

σε ωραιότητα.

4 Μες στην καρδιά των θαλασσών ήταν τα σύνορά σου,

οι χτίστες σου σε φτιάξανε

καθώς ωραία φρεγάτα.

5 Σε κυπαρίσσια απ’ το Ερμών

πλάνισαν όλα τα δοκάρια σου·

πήρανε κέδρο από το Λίβανο

για να σου φτιάξουν τα κατάρτια.

6 Απ’ τη Βασάν πήραν βελανιδιές

να σχηματίσουν τα κουπιά σου,

κάνανε το κατάστρωμά σου

με πεύκο από της Κύπρου τις ακτές.

7 Απ’ της Αιγύπτου ύφασμα λεπτό, ομορφοκεντημένο,

ήτανε καμωμένα τα πανιά σου,

για να σε αναγνωρίζουνε από μακριά.

Από γαλάζιο ύφασμα και μενεξεδί,

φερμένο απ’ τις ακτές της Ελισά,

ήταν οι τέντες σου.

8 Είχες για κωπηλάτες σου

άντρες απ’ τη Σιδώνα και από την Αρβάδ·*Σιδώνα...Αρβάδ. Πόλεις στα φοινικικά παράλια, κοντά στην Τύρο.

οι πιο επιδέξιοι άντρες σου, οι Τύριοι,

κρατούσαν το πηδάλιο.

9 Είχες μαζί σου της Γεβάλ*της Γεβάλ. Δηλ. της Βύβλου. τους ναυπηγούς,

τους έμπειρους τεχνίτες,

τις βλάβες σου να επισκευάζουν.

Όλα τα πλοία που οργώνουνε τις θάλασσες

σ’ εσένα σταματούσαν,

και τα πληρώματά τους, αγοράζαν τις πραμάτειες σου.

10 Άντρες απ’ την Περσία, από τη Λουδ

κι απ’ τη Λιβύη*Λουδ...Λιβύη. Βλ. υποσ. εις Ιερ 46:9.

υπηρετούσαν στο δικό σου στράτευμα, πολεμιστές σου.

Κρεμούσαν τις ασπίδες και τις περικεφαλαίες τους

μες στους στρατώνες σου·

προσθέτανε στη δόξα και στο γόητρό σου.

11 »Άντρες απ’ την Αρβάδ μαζί με το στρατό σου αλλάζανε σκοπιές πάνω στα τείχη σου κι άντρες απ’ την Γκαμάδ φυλάγανε τους πύργους σου· κρεμούσαν τις ασπίδες τους στα τείχη που σε κύκλωναν· αυτοί συμπλήρωναν την ομορφιά σου.

12 »Μαζί σου εμπορευόταν η Θαρσείς, γιατί είχες πλούτη άφθονα και κάθε είδους. Ασήμι, σίδερο, κασσίτερο και μολύβι έδινε αντάλλαγμα για τα εμπορεύματά σου. 13 Οι λαοί Ιαυάν,*Ιαυάν. Εβρ. λέξη για τους Έλληνες, ειδικότερα για τους Ίωνες. Τουβάλ και Μεσέχ μ’ εσένα εμπορεύονταν, κι έδιναν δούλους και σκεύη χάλκινα αντάλλαγμα για τα εμπορεύματά σου. 14 Οι άνθρωποι της Βαιθ-Τωγαρμά*Βαιθ-Τωγαρμά. Πιθανώς η Αρμενία. Βλ. κεφ. 38:6. έδιναν άλογα για άμαξες, άλογα για ιππασία και μουλάρια, αντάλλαγμα για τα εμπορεύματά σου. 15 Οι Ρόδιοι*Ρόδιοι, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει «Δεδάν». ήταν έμποροί σου· πολλά νησιά ήταν αγορές σου. Σου έφερναν ελεφαντόδοντο και έβενο για αντάλλαγμα. 16 Οι Εδωμίτες*Εδωμίτες, κατά τον Σύμμαχο και τον Ακύλα. Το εβρ. έχει «Αράμ», δηλ. Σύριοι. εμπορεύονταν μ’ εσένα για τους άφθονους πόρους σου. Για τα εμπορεύματά σου πρόσφεραν σμαράγδια, πορφύρα, είδη κεντητά, λινά, κοράλλια και ρουμπίνια. 17 Οι χώρες του Ιούδα και του Ισραήλ μαζί σου εμπορεύονταν δίνοντάς σου γι’ αντάλλαγμα σιτάρι από τη Μιννίθ, κεχρί, μέλι, λάδι και βάλσαμο. 18 Η Δαμασκός μαζί σου εμπορευόταν για τα άφθονα αγαθά σου και για τα κάθε είδους πλούτη σου· σου προμήθευε κρασί από τη Χελβών και μαλλί από τη Σαχάρ. 19 Ο Δαν και ο Ιαυάν απ’ την Ουζάλ,*Ουζάλ. Το εβρ. κείμενο είναι πολύ αβέβαιο. προσφέραν για εμπορεύματά σου σίδερο σφυρήλατο, κασσία και αρωματικό καλάμι. 20 Η Δεδάν μαζί σου εμπορευόταν σέλλες για ιππασία. 21 Η Αραβία και όλοι οι ηγεμόνες της Κηδάρ ήταν πελάτες σου· μ’ εσένα εμπορεύονταν αρνιά, κριάρια και γίδια. 22 Οι έμποροι της Σαβά και της Ραγμά μ’ εσένα εμπορεύονταν προσφέροντας για τα εμπορεύματά σου τα πιο καλά απ’ όλα τα είδη των αρωμάτων και των πολύτιμων λίθων και καθαρό χρυσό. 23 Οι έμποροι της Χαρράν, της Χαναά, της Εδέν,*Εδέν. Στο σημείο αυτό, το εβρ. επαναλαμβάνει τη φράση «έμποροι της Σαβά» από το στ. 22. της Ασσούρ και της Χιλμάδ έκαναν εμπόριο κι αυτοί μαζί σου. 24 Σου πουλούσαν εκλεκτά υφάσματα, γαλάζια κεντητά ενδύματα, πολύχρωμα ταπέτα, υφασμένα με κορδόνια γεροδεμένα.

25 »Πλοία τεράστια μετέφεραν τα εμπορεύματά σου.

Και ήσουν πλούσια και δοξασμένη

στην καρδιά των θαλασσών.

26 Οι κωπηλάτες σου σε φέραν σε βαθιά νερά,

αλλά ο άνεμος ο ανατολικός

μες στην καρδιά της θάλασσας σε τσάκισε.

27 Ο πλούτος σου, τα εμπορεύματά σου, τ’ αγαθά σου,

οι ναύτες σου και τα πληρώματά σου,

οι τεχνίτες που επισκευάζανε τις βλάβες σου,

οι έμποροί σου κι όλοι οι πολεμιστές σου,

το πλήθος των κατοίκων σου,

θα καταποντιστούν μες στην καρδιά της θάλασσας,

στης πτώσης σου τη μέρα.

28 Τρέμουν οι κάτοικοι των ακτών,

όταν ακούν των ναυτικών σου τις κραυγές.

29 Τότε όλοι οι κωπηλάτες και οι ναύτες,

όλοι οι θαλασσινοί

από τα πλοία κατεβαίνουν

και στέκουν στη στεριά.

30 Σε θρήνο υψώνουνε για σένα τη φωνή τους

και κλαίνε για τη μοίρα σου πικρά·

ρίχνουνε χώμα πάνω στο κεφάλι τους,

κυλιούνται μες στη στάχτη.

31 Για χάρη σου ξυρίζουν το κεφάλι τους

και πένθιμα φορούν·

για σένα κλαίν’ με πίκρα στην καρδιά τους.

32 Μες στην οδύνη τους μοιρολογούν για σένα,

θρηνολογούν και λένε:

"ποια άλλη πολιτεία εξαφανίστηκε

στης θάλασσας τη μέση σαν την Τύρο;

33 Σαν έρχονταν απ’ τα πελάγη οι πραμάτειες σου,

πολλούς λαούς προμήθευες

με του πλούτου και των εμπορευμάτων σου την αφθονία.

Πλούσιους έκανες της γης τους βασιλιάδες.

34 Τώρα είσαι ναυάγιο των θαλασσών,

θαμμένη μες στα βάθη των υδάτων.

Το εμπόρευμά σου κι όλο σου το πλήρωμα

βυθίστηκαν μέσα στη θάλασσα μαζί σου.

35 Όλοι οι κάτοικοι των μακρινών χωρών

μαζί σου τρόμαξαν·

οι βασιλιάδες τους ταράχτηκαν,

ο φόβος τους διαβάζεται στα πρόσωπά τους.

36 Οι έμποροι απ’ τους λαούς τους ξένους

στενάζουν απ’ τον τρόμο τους για σένα,

γιατί κατάντησες πράγμα φρικτό και θλιβερό,

εξουθενώθηκες για πάντα"».