1 E tu levanta uma lamentação sobre os príncipes de Israel, 2 E dize: Quem foi tua mãe? Uma leoa entre os leões a qual, deitada no meio dos leõezinhos, criou os seus filhotes.

3 E educou um dos seus filhotes,

o qual veio a ser leãozinho

e aprendeu a apanhar a presa,

e devorou homens, 4 E,

ouvindo falar dele as nações,

foi apanhado na cova delas,

e o trouxeram com cadeias à terra do Egito.

5 Vendo, pois, ela que havia esperado muito,

e que a sua expectação era perdida,

tomou outro dos seus filhotes,

e fez dele um leãozinho.

6 Este, pois,

andando continuamente no meio dos leões,

veio a ser leãozinho,

e aprendeu a apanhar a presa,

e devorou homens.

7 E conheceu os seus palácios,

e destruiu as suas cidades;

e assolou-se a terra,

e a sua plenitude, ao som do seu rugido.

8 Então se ajuntaram contra

ele os povos das províncias ao redor,

e estenderam sobre ele a rede,

e foi apanhado na cova deles.

9 E com cadeias colocaram-no em uma jaula,

e o levaram ao rei de Babilônia;

fizeram-no entrar nos lugares fortes,

para que não se ouvisse

mais a sua voz nos montes de Israel.

10 Tua mãe era como uma videira no teu sangue,

plantada junto às águas;

ela frutificou, e encheu-se de ramos,

por causa das muitas águas.

11 E tinha varas fortes para cetros de dominadores,

e elevou-se a sua estatura entre os espessos ramos,

e foi vista na sua altura

com a multidão dos seus ramos.

12 Mas foi arrancada com furor,

foi lançada por terra,

e o vento oriental secou o seu fruto;

quebraram-se e secaram-se as suas fortes varas,

o fogo as consumiu,

13 E agora está plantada no deserto,

numa terra seca e sedenta.

14 E de uma vara dos seus

ramos saiu fogo que

consumiu o seu fruto de

maneira que nela não há mais vara forte,

cetro para dominar.

Esta é a lamentação, e servirá de lamentação.

1 Ο Κύριος με πρόσταξε να τονίσω ένα θρηνητικό τραγούδι για τους άρχοντες των Ισραηλιτών.

2 Τι λέαινα*Με λέαινα συμβολίζεται εδώ η πόλη της Ιερουσαλήμ και η φυλή Ιούδα. ήταν η μάνα σας,

σε σύγκριση μ’ άλλα λιοντάρια!

Ξάπλωνε ανάμεσα στα λιονταρόπουλα

κι άφηνε τα μικρά της να θηλάσουν.

3 Ένα από τα μικρά της το μεγάλωσε

και έγινε δυνατό λιοντάρι.

Έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του

και να καταβροχθίζει ανθρώπους.

4 Τα έθνη άκουσαν γι’ αυτό,

έτρεξαν, το παγίδεψαν σε λάκκο

και το τραβήξαν με άγκιστρα στην Αίγυπτο.*Οι στ. 3-4 αναφέρονται πιθανότατα στο βασιλιά Ιωάχαζ.

5 Όταν η μάνα του είδε πως γελάστηκε,

και πως ήταν η ελπίδα της χαμένη,

πήρε ένα άλλο από τα μικρά της

και το ’κανε λιοντάρι δυνατό.

6 Να ζήσει το ’φερε σ’ άλλα λιοντάρια ανάμεσα

κι έγινε ένα λιοντάρι δυνατό·

έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του,

και να καταβροχθίζει ανθρώπους.

7 Τα φρούριά τους τα γκρέμιζε

τις πόλεις τους τις έκανε ερείπια·

οι κάτοικοι της χώρας έτρεμαν

στο άκουσμα του βρυχηθμού του.

8 Τότε εναντίον του τα έθνη παρατάχθηκαν,

από τις γύρω χώρες,

άπλωσαν γύρω του τα δίχτυα τους,

και το παγίδεψαν στο λάκκο.

9 Μ’ άγκιστρα το τραβήξανε

το βάλαν σε κλουβί

και το μετέφεραν στο βασιλιά της Βαβυλώνας.*Το δεύτερο λιοντάρι συμβολίζει πιθανώς το βασιλιά Ιωαχίν.

Μέσα σε φρούριο το ρίξανε

ώστε να μην ξανακουστεί ο βρυχηθμός του πια

πάνω στα όρη του Ισραήλ.

10 Ήταν η μάνα σας σαν την κληματαριά

τη φυτεμένη στων νερών τις όχθες·

ήταν καρπούς γεμάτη και κλαδιά,

απ’ τα πολλά νερά που την ποτίζαν.

11 Είχε κλωνάρια υπέροχα

κατάλληλα για σκήπτρα ηγεμόνων.

Ψηλότερα απ’ τ’ άλλα δέντρα ανέβαιναν

και θαύμαζαν τη λιγερή κορμοστασιά της

με τα πολλά της τα κλαδιά.

12 Αλλά με οργή και βία ξεριζώθηκε,

ρίχτηκε καταγής·

ο ανατολικός ο άνεμος ξέρανε τον καρπό της

και τον σκόρπισε.

Τα υπέροχα κλωνάρια της ξεράθηκαν

και στη φωτιά καήκαν.

13 Τώρα φυτεύτηκε σ’ έρημη,

άνυδρη και διψασμένη γη.

14 Φωτιά βγήκε από τον κορμό της

κι έκαψε τους καρπούς και τα κλωνάρια της·

δεν της έμεινε πια ούτ’ ένα απ’ τα υπέροχα κλαδιά,

κατάλληλο για σκήπτρο ηγεμόνα.

Αυτό το ποίημα έχει γίνει μοιρολόι.