1 Ó Senhor, tu és o meu Deus;

exaltar-te-ei, e

louvarei o teu nome,

porque fizeste maravilhas;

os teus conselhos

antigos são verdade e

firmeza.

2 Porque da cidade fizeste

um montão de pedras, e

da cidade forte uma ruína, e

do paço dos estranhos,

que não seja mais cidade,

e jamais se torne a edificar.

3 Por isso te glorificará

um povo poderoso, e

a cidade das nações

formidáveis te temerá.

4 Porque foste a fortaleza do pobre,

e a fortaleza do necessitado,

na sua angústia;

refúgio contra a tempestade,

e sombra contra o calor;

porque o sopro dos opressores é

como a tempestade contra o muro.

5 Como o calor em lugar seco, assim

abaterás o ímpeto dos

estranhos; como se abranda

o calor pela sombra

da espessa nuvem, assim

o cântico dos

tiranos será humilhado.

6 E o Senhor dos

Exércitos dará neste

monte a todos os

povos uma festa com

animais gordos,

uma festa de vinhos velhos,

com tutanos gordos,

e com vinhos velhos, bem

purificados.

7 E destruirá neste monte

a face da cobertura,

com que todos os povos andam cobertos,

e o véu com

que todas as nações se cobrem.

8 Aniquilará a morte para sempre,

e assim enxugará o

Senhor Deus as lágrimas

de todos os rostos,

e tirará o opróbrio do

seu povo de toda a terra;

porque o Senhor o disse.

9 E naquele dia se dirá:

Eis que este é o nosso Deus,

a quem aguardávamos,

e ele nos salvará;

este é o Senhor,

a quem aguardávamos;

na sua salvação gozaremos

e nos alegraremos.

10 Porque a mão do Senhor

descansará neste monte;

mas Moabe será trilhado

debaixo dele,

como se trilha a palha no monturo.

11 E estenderá as suas

mãos por entre eles,

como as estende o nadador

para nadar;

e abaterá a sua altivez

com as ciladas das suas mãos.

12 E abaixará as altas

fortalezas dos teus muros,

abatê-las-á e

derrubá-las-á por terra até ao pó.

1 Εσύ είσαι ο Θεός μου, Κύριε,

εσένα υμνώ, δοξάζω τ’ όνομά σου,

γιατί έκανες έργα θαυμαστά.

Οι προαιώνιες βουλές σου

εκπληρώθηκαν όλες πιστά.

2 Σωρό λιθάρια έκανες την πόλη,

έγιν’ ερείπια η οχυρωμένη πόλη.

Των εχθρών η ακρόπολη δεν είναι πόλη πια,

ποτέ δε θα ξαναχτιστεί.

3 Γι’ αυτό ένας ισχυρός λαός θα σε δοξάσει,

η πόλη θα σε φοβηθεί των βίαιων εχθρών.

4 Έγινες καταφύγιο των ταπεινών,

των δύστυχων καταφυγή μες στην απόγνωσή τους,

στέγαστρο για την καταιγίδα,

απόσκιο για τον καύσωνα,

γιατί η μανία των τυράννων

είναι σαν χειμωνιάτικη νεροποντή,

5 σαν καύσωνας σε γη φρυγμένη.

Πνίγεις, εσύ των αλαζόνων το θόρυβο.

Όπως τον καύσωνα μετριάζει του σύννεφου η σκιά,

έτσι τις θριαμβευτικές κραυγές

σταματάς των τυράννων.

6 Ο Κύριος του σύμπαντος θα ετοιμάσει

πάνω στο όρος Σιών για όλους τους λαούς

συμπόσιο με τα πιο νόστιμα εδέσματα,

συμπόσιο με εκλεκτά κρασιά, λαγαρισμένα.

7 Εκεί, απάνω στο βουνό, θα καταργήσει το πένθιμο πέπλο,

που όλους σκεπάζει τους λαούς,

το νεκρικό σεντόνι, που όλα σκεπάζει τα έθνη.

8 Θα καταργήσει το θάνατο για πάντα.

Και θα σφουγγίσει ο Κύριος, ο Θεός τα δάκρυα

σ’ όλα τα πρόσωπα·

και θα εξαλείψει του λαού του τη ντροπή,

σ’ όλη τη γη.

Το είπε ο Κύριος ο ίδιος.

9 Τη μέρα εκείνη θε να πουν:

«Αυτός είν’ ο Θεός μας,

σ’ αυτόν ελπίσαμε και μας έσωσε.

Αυτός είναι ο Κύριος,

σ’ αυτόν ελπίσαμε.

Τώρα ας χαρούμε κι ας πανηγυρίσουμε

γιατί αυτός μας σώζει.

10 Το χέρι του Κυρίου θα προστατεύει αυτό το όρος. Ο λαός της Μωάβ όμως θα ποδοπατηθεί στη χώρα του, όπως ποδοπατιέται το άχυρο στο λάκκο της κοπριάς. 11 Εκεί τα χέρια του θ’ απλώνει σαν τον κολυμβητή για να επιπλεύσει, αλλά ο Κύριος θα ταπεινώσει την αλαζονεία του, παρ’ όλα των χεριών του τα τεχνάσματα. 12 Τα ψηλά οχυρώματα των τειχών του θα τα χαλάσει· θα τα γκρεμίσει και θα τα κάνει ένα με τη γη.