1 Palavra do Senhor, que foi dirigida a Joel, filho de Petuel.

2 Ouvi isto, vós anciãos,

e escutai, todos os moradores

da terra:

Porventura isto aconteceu

em vossos dias,

ou nos dias de vossos pais?

3 Fazei sobre isto uma narração

a vossos filhos,

e vossos filhos a seus filhos,

e os filhos destes

à outra geração.

4 O que ficou da lagarta,

o gafanhoto o comeu,

e o que ficou do gafanhoto,

a locusta o comeu,

e o que ficou da locusta,

o pulgão o comeu.

5 Despertai-vos, bêbados, e chorai;

gemei, todos os que bebeis vinho,

por causa do mosto,

porque tirado é da vossa boca.

6 Porque subiu contra a minha terra

uma nação poderosa e sem número;

os seus dentes são dentes de leão,

e têm queixadas de um leão velho.

7 Fez da minha vide uma assolação,

e tirou a casca da minha figueira;

despiu-a toda,

e a lançou por terra;

os seus ramos se embranqueceram.

8 Lamenta como a virgem

que está cingida de saco,

pelo marido da sua mocidade.

9 Foi cortada a oferta de alimentos

e a libação

da casa do Senhor;

os sacerdotes,

ministros do Senhor,

estão entristecidos.

10 O campo está assolado,

e a terra triste;

porque o trigo está destruído,

o mosto se secou,

o azeite acabou.

11 Envergonhai-vos, lavradores,

gemei, vinhateiros,

sobre o trigo e a cevada;

porque a colheita do campo pereceu.

12 A vide se secou,

a figueira se murchou,

a romeira também,

e a palmeira e a macieira;

todas as árvores do campo

se secaram,

e já não há alegria

entre os filhos dos homens.

13 Cingi-vos e lamentai-vos,

sacerdotes;

gemei, ministros do altar;

entrai e passai a noite

vestidos de saco,

ministros do meu Deus;

porque a oferta de alimentos,

e a libação,

foram cortadas da casa

de vosso Deus.

14 Santificai um jejum,

convocai uma assembleia solene,

congregai os anciãos,

e todos os moradores

desta terra,

na casa do Senhor vosso Deus,

e clamai ao Senhor.

15 Ai do dia!

Porque o dia do Senhor

está perto,

e virá como uma assolação

do Todo-Poderoso.

16 Porventura o mantimento

não está cortado

de diante de nossos olhos,

a alegria e o regozijo

da casa de nosso Deus?

17 As sementes apodreceram

debaixo dos seus torrões,

os celeiros foram assolados,

os armazéns derrubados,

porque se secou o trigo.

18 Como geme o animal!

As manadas de gados

estão confusas,

porque não têm pasto;

também os rebanhos de ovelhas

estão perecendo.

19 A ti, ó Senhor, clamo,

porque o fogo consumiu

os pastos do deserto,

e a chama abrasou

todas as árvores do campo.

20 Também todos os animais

do campo bramam a ti;

porque as correntes de água

se secaram,

e o fogo consumiu

os pastos do deserto.

1 Λόγος του Κυρίου, που απευθύνθηκε στον Ιωήλ, γιο του Φαθουήλ.

2 Ακούστε το αυτό οι πρεσβύτεροι και δώστε προσοχή όλοι οι κάτοικοι της χώρας! Πότε ξανάγινε παρόμοιο πράγμα στον καιρό σας ή στων προγόνων σας τις μέρες; 3 Διηγηθείτε το στα παιδιά σας, κι εκείνα στα δικά τους τα παιδιά, για να το πούνε στη γενιά που έρχεται!

4 Ό,τι άφησαν οι νεαρές ακρίδες, το ’φαγαν οι άλλες, οι φτερωτές· ό,τι άφησαν εκείνες, το έφαγαν οι κάμπιες· κι ό,τι κι οι κάμπιες άφησαν, το έφαγαν οι νύμφες.*νεαρές ακρίδες...φτερωτές...κάμπιες...νύμφες. Αναφορά στα τέσσερα στάδια ανάπτυξης των ακρίδων.5 Συνέλθετε και κλάψτε εσείς οι μέθυσοι! Θρηνήστε όλοι οι οινοπότες! Γιατί σταφύλια δε θα υπάρχουν για να φτιαχτεί το νέο κρασί. 6 Έπεσε στρατιά πάνω στη χώρα μου, δυνατή και αναρίθμητη. Τα δόντια τους είναι σαν του λιονταριού και τα σαγόνια τους ωσάν της λέαινας. 7 Ερήμωσαν τ’ αμπέλια μας και καταφάγαν’ τις συκιές μας, φάγαν’ τη φλούδα την πράσινη κι έμειναν τα κλωνάρια τους λευκά. Τελείως την κατέστρεψαν.

8 Θρηνήστε και στα πένθιμα ντυθείτε, καθώς η αρραβωνιασμένη κόρη, που κλαίει για το θάνατο του αρραβωνιαστικού της. 9 Δε γίνονται πια ούτε αναίμακτες θυσίες ούτε σπονδές στο ναό του Κυρίου· γι’ αυτό πενθούν οι ιερείς, που τον Κύριο υπηρετούν. 10 Τα χωράφια ερημώθηκαν, το έδαφος πενθεί, τα στάρια καταστράφηκαν, στέρεψε ο μούστος, δεν υπάρχει καινούργιο λάδι πια.

11 Γεωργοί λυπηθείτε, θρηνήστε αμπελουργοί για το στάρι και το κριθάρι, γιατί στάρι και κριθάρι δεν υπάρχει και τα χωράφια δε θα θεριστούν! 12 Ξεράθηκαν τ’ αμπέλια και μαραθήκαν οι συκιές· ροϊδιές και χουρμαδιές, μηλιές κι όλα τα καρποφόρα δέντρα ξεραθήκαν! Ναι, χάθηκε απ’ τους ανθρώπους η χαρά.

13 Θρηνήστε ιερείς, που στο θυσιαστήριο ιερουργείτε! Φορέστε ρούχα πένθιμα! Ελάτε, ξενυχτήστε στα πένθιμα ντυμένοι, του Θεού μου οι λειτουργοί! Σταμάτησαν οι αναίμακτες θυσίες και οι σπονδές στο ναό του Θεού σας. 14 Ορίστε μέρες νηστείας και συγκαλέστε σύναξη ιερή· τους πρεσβυτέρους να συνάξετε κι όλους της χώρας τους κατοίκους στου Κυρίου του Θεού σας το ναό, και με κραυγές ζητήστε του βοήθεια.

15 Αλίμονο, τι μέρα! Η ημέρα του Κυρίου πλησιάζει· έρχεται σαν καταστροφή από τον Παντοκράτορα. 16 Μπροστά απ’ τα μάτια μας χάθηκε η τροφή μας, κι η ευφροσύνη κι η χαρά απ’ του Θεού μας το ναό. 17 Ξεράθηκαν οι σπόροι κάτω από σβόλους γης, εξαντληθήκαν οι προμήθειες, ρήμαξαν οι σιταποθήκες, γιατί το στάρι χάθηκε. 18 Πώς στενάζουν τα ζώα! Ανήσυχα είναι τα κοπάδια των βοδιών, γιατί βοσκή γι’ αυτά δεν υπάρχει. Επίσης και τα πρόβατα υποφέρουν.

19 Σ’ εσένα, Κύριε, φωνάζω, γιατί ο καύσωνας έκαψε τα λιβάδια κι όλα τα δέντρα στα χωράφια τα καψάλιασε. 20 Σ’ εσένα στρέφονται τα ζώα της υπαίθρου, γιατί ξεράθηκαν τα ρυάκια του νερού κι ο καύσωνας έκαψε τα λιβάδια.