1 Tocai a trombeta em Sião,

e clamai em alta voz

no meu santo monte;

tremam todos os moradores

da terra,

porque o dia do Senhor vem,

já está perto;

2 Dia de trevas e de escuridão;

dia de nuvens e densas trevas,

como a alva espalhada

sobre os montes;

povo grande e poderoso,

qual nunca houve

desde o tempo antigo,

nem depois dele haverá

pelos anos adiante,

de geração em geração.

3 Diante dele um fogo consome,

e atrás dele uma chama abrasa;

a terra diante dele

é como o jardim do Éden,

mas atrás dele

um desolado deserto;

sim, nada lhe escapará.

4 A sua aparência

é como a de cavalos;

e como cavaleiros assim correm.

5 Como o estrondo de carros,

irão saltando

sobre os cumes dos montes,

como o ruído da chama de fogo

que consome a pragana,

como um povo poderoso,

posto em ordem para o combate.

6 Diante dele temerão os povos;

todos os rostos

se tornarão enegrecidos.

7 Como valentes correrão,

como homens de guerra

subirão os muros;

e marchará cada um

no seu caminho

e não se desviará da sua fileira.

8 Ninguém apertará a seu irmão;

marchará cada um

pelo seu caminho;

sobre a mesma espada

se arremessarão,

e não serão feridos.

9 Irão pela cidade,

correrão pelos muros,

subirão às casas,

entrarão pelas janelas

como o ladrão.

10 Diante dele tremerá a terra,

abalar-se-ão os céus;

o sol e a lua se enegrecerão,

e as estrelas retirarão

o seu resplendor.

11 E o Senhor levantará a sua voz

diante do seu exército;

porque muitíssimo grande

é o seu arraial;

porque poderoso é,

executando a sua palavra;

porque o dia do Senhor

é grande e mui temível,

e quem o poderá suportar?

12 Ainda assim, agora mesmo

diz o Senhor:

Convertei-vos a mim

de todo o vosso coração;

e isso com jejuns,

e com choro, e com pranto.

13 E rasgai o vosso coração,

e não as vossas vestes,

e convertei-vos ao Senhor

vosso Deus;

porque ele é misericordioso,

e compassivo,

e tardio em irar-se,

e grande em benignidade,

e se arrepende do mal.

14 Quem sabe se não se voltará

e se arrependerá,

e deixará após si uma bênção,

em oferta de alimentos e libação

para o Senhor vosso Deus?

15 Tocai a trombeta em Sião,

santificai um jejum,

convocai uma assembleia solene.

16 Congregai o povo,

santificai a congregação,

ajuntai os anciãos,

congregai as crianças,

e os que mamam;

saia o noivo da sua recâmara,

e a noiva do seu aposento.

17 Chorem os sacerdotes,

ministros do Senhor,

entre o alpendre e o altar,

e digam:

Poupa a teu povo, ó Senhor,

e não entregues a tua herança

ao opróbrio,

para que os gentios o dominem;

por que diriam entre os povos:

Onde está o seu Deus?

18 Então o Senhor

se mostrou zeloso da sua terra,

e compadeceu-se do seu povo.

19 E o Senhor, respondendo,

disse ao seu povo:

Eis que vos envio o trigo,

e o mosto, e o azeite,

e deles sereis fartos,

e vos não entregarei mais

ao opróbrio entre os gentios.

20 Mas removerei para longe de vós

o exército do norte,

e lançá-lo-ei em uma terra

seca e deserta;

a sua frente para o mar oriental,

e a sua retaguarda

para o mar ocidental;

e subirá o seu mau cheiro,

e subirá a sua podridão;

porque fez grandes coisas.

21 Não temas, ó terra:

regozija-te e alegra-te,

porque o Senhor

fez grandes coisas.

22 Não temais, animais do campo,

porque os pastos do deserto

reverdecerão,

porque o arvoredo dará o seu fruto,

a vide e a figueira

darão a sua força.

23 E vós, filhos de Sião,

regozijai-vos e alegrai-vos

no Senhor vosso Deus,

porque ele vos dará em justa medida

a chuva temporã;

fará descer a chuva

no primeiro mês,

a temporã e a serôdia.

24 E as eiras se encherão de trigo,

e os lagares transbordarão

de mosto e de azeite.

25 E restituir-vos-ei os anos

que comeu o gafanhoto,

a locusta, e o pulgão

e a lagarta,

o meu grande exército

que enviei contra vós.

26 E comereis abundantemente

e vos fartareis,

e louvareis o nome do Senhor

vosso Deus,

que procedeu para convosco

maravilhosamente;

e o meu povo nunca mais

será envergonhado.

27 E vós sabereis que eu estou

no meio de Israel,

e que eu sou o Senhor

vosso Deus,

e que não há outro.

E o meu povo nunca mais

será envergonhado.

28 E há de ser que, depois

derramarei o meu Espírito

sobre toda a carne,

e vossos filhos e vossas filhas

profetizarão,

os vossos velhos terão sonhos,

os vossos jovens terão visões.

29 E também sobre os servos

e sobre as servas

naqueles dias derramarei

o meu Espírito.

30 E mostrarei prodígios no céu

e na terra,

sangue e fogo,

e colunas de fumaça.

31 O sol se converterá em trevas,

e a lua em sangue,

antes que venha o grande

e terrível dia do Senhor.

32 E há de ser que todo aquele que invocar o nome do Senhor será salvo; porque no monte Sião e em Jerusalém haverá livramento, assim como disse o Senhor, e entre os sobreviventes, aqueles que o Senhor chamar.

1 Σαλπίστε στη Σιών, σημάνετε συναγερμό στο άγιο μου βουνό! Ας τρέμουν όλοι οι κάτοικοι της χώρας, γιατί η ημέρα του Κυρίου έρχεται! Είναι κιόλας κοντά! 2 Μέρα του σκότους και της καταχνιάς, μέρα της συννεφιάς και της ομίχλης. Σαν την αυγή απλώνεται απάνω στα βουνά ο εχθρός, λαός πολύς και δυνατός. Σαν αυτόν άλλος ποτέ δεν υπήρξε ούτε ποτέ θα υπάρξει ύστερ’ απ’ αυτόν, ως την εποχή των γενεών των πιο απομακρυσμένων.

3 Μπροστά απ’ αυτούς η φωτιά καίει τα πάντα, πίσω τους δεν αφήνει τίποτα. Μπροστά τους είν’ η χώρα σαν τον κήπο της Εδέμ, πίσω τους πεδιάδα ερημωμένη. Δεν τους γλιτώνει τίποτα. 4 Μοιάζουν με άλογα· τρέχουν σαν άλογα πολεμικά. 5 Ηχούνε καθώς οι άμαξες πάνω σε κορφές βουνών χοροπηδούν, τρίζουν όπως η φλόγα της φωτιάς, που καίει την καλαμιά. Παρατεταγμένοι σαν στρατός πολύς και δυνατός, έτοιμος για τη μάχη. 6 Καθώς αυτοί πλησιάζουν, τρέμουν από τον πόνο οι λαοί, όλων τα πρόσωπα χλωμιάζουν. 7 Σαν στρατιώτες κάνουν έφοδο και σαν πολεμιστές στο τείχος ανεβαίνουν. Καθένας προχωρεί ίσια μπροστά του, χωρίς να παρεκκλίνει απ’ την πορεία του. 8 Δεν μπαίνει ο ένας μέσ’ το δρόμο του άλλου· βαδίζει ο καθένας στη δική του τη γραμμή. Τρέχουν ανάμεσα στα βέλη που τους σημαδεύουν, τίποτα δεν τους σταματά. 9 Ενάντια στην πόλη ορμούν, πηδούν πάνω στα τείχη, στα σπίτια ανεβαίνουν και μπαίνουν σαν τον κλέφτη απ’ τα παράθυρα.

10 Καθώς πλησιάζουν σειέται η γη, τρέμει ο ουρανός, ο ήλιος κι η σελήνη σκοτεινιάζουν, τ’ αστέρια χάνουνε τη λάμψη τους. 11 Ο Κύριος τους οδηγεί· τους δίνει εντολές με της φωνής του τη βροντή· και το τεράστιο στράτευμά τους το θέλημά του εκτελεί. Αλήθεια, μεγάλη είναι η ημέρα της κρίσης του Κυρίου, άπειρα φοβερή. Και ποιος μπορεί να την αντέξει;

12 «Και τώρα ακόμα», λέει ο Κύριος, «μπορείτε να επιστρέψετε σ’ εμένα μ’ όλη σας την καρδιά. Νηστέψτε, κλάψτε και θρηνήστε. 13 Ξεσκίστε την καρδιά σας κι όχι τα ρούχα σας!»*Ξεσκίστε... ρούχα σας. Αναφορά στη συνήθεια να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους (βλ. υποσ. εις Γεν 37:29).

Ναι, στον Κύριο, το Θεό σας επιστρέψτε! Ξέρετε πως είναι γεμάτος καλοσύνη κι έλεος, υπομονετικός, αξιόπιστος και πρόθυμος να συγχωρήσει. 14 Ποιος ξέρει; Ίσως σας λυπηθεί κι αλλάξει γνώμη και ξαναευλογήσει τα χωράφια και τ’ αμπέλια σας. Και τότε θα μπορέσετε να ξαναφέρετε στον Κύριο το Θεό σας σπονδές κι αναίμακτες θυσίες.

15 Σαλπίστε στη Σιών! Ορίστε μέρες νηστείας και συγκαλέστε σύναξη ιερή! 16 Μαζέψτε το λαό, ορίστε σύναξη ιερή και συναθροίστε γέροντες και νέους, μέχρι και νήπια. Ως και τα νιόπαντρα ζευγάρια ας βγουν απ’ τους κοιτώνες τους! 17 Ανάμεσα στο άγιο του ναού και στο θυσιαστήριο ας κλάψουν οι ιερείς που υπηρετούν τον Κύριο, κι ας πουν: «Λυπήσου, Κύριε, το λαό σου, και στην ντροπή μην παραδώσεις εκείνους που σου ανήκουνε! Μην επιτρέψεις να τους κυριέψουν τα έθνη, και μην αφήσεις τους ξένους λαούς να μας περιγελούν και να μας λένε: "πού είναι ο Θεός σας;"»

18 Ο Κύριος δείχνει ένθερμη αγάπη για τη χώρα του και έλεος για το λαό του. 19 Ο Κύριος απάντησε στο λαό του και είπε: «Κοιτάξτε, εγώ σας στέλνω το σιτάρι, το κρασί και το λάδι και θα χορτάσετε μ’ αυτά· δε θα αφήσω πια να σας περιγελούνε τ’ άλλα έθνη. 20 Αυτόν που έρχεται απ’ το βορρά*απ’ το βορρά. Ο βορράς για τον Ισραήλ ήταν τόπος απ’ όπου ξεκινούσε η καταστροφή. Εδώ οι εχθροί «απ’ το βορρά» παρομοιάζονται με ακρίδες (κεφ. 1) και με στράτευμα Κυρίου (κεφ. 2). θα τον απομακρύνω από σας. Στη Νεκρά Θάλασσα θα ρίξω την εμπροσθοφυλακή του και στη Μεσόγειο την οπισθοφυλακή του. Όλο το στράτευμα στην άνυδρη έρημο θα το διασκορπίσω. Η δυσωδία από τα πτώματά τους θα υψωθεί εκεί και θα μολύνει τον αέρα. Αυτό θα γίνει επειδή υπερηφανεύτηκαν».

21 Χωράφια μη φοβάστε! Χαρείτε κι ευφρανθείτε, γιατί ο Κύριος κάνει μεγάλα έργα! 22 Και μη φοβάστε ζώα εσείς των αγρών, γιατί βλασταίνουν τα λιβάδια! Τα δέντρα κάνουνε καρπό, τ’ αμπέλια κι οι συκιές καρποφορούνε μ’ όλη τους τη δύναμη. 23 Χαρείτε, κι ευφρανθείτε, κάτοικοι της Σιών, για τον Κύριο το Θεό σας, γιατί σας δίνει τη βροχή τη φθινοπωρινή, που τόσο είν’ απαραίτητη, δίνει την πρώιμη και την όψιμη βροχή όπως και πρώτα. 24 Γεμίζουνε τ’ αλώνια στάρι· κρασί και λάδι τα πιθάρια ξεχειλίζουνε.

25 Ο Κύριος λέει: «Θα σας αποζημιώσω γι’ αυτά που έφαγαν οι φτερωτές ακρίδες, οι κάμπιες, οι νύμφες κι οι νεαρές ακρίδες,*φτερωτές... ακρίδες. Βλ. υποσ. εις κεφ. 1:4. το μεγάλο μου στράτευμα που έστειλα εναντίον σας. 26 Τότε θα φάτε όσο θέλετε και θα χορτάσετε. Εμένα, θα δοξάσετε, τον Κύριο το Θεό σας, που έκανα θαύματα για σας. Ποτέ πια δεν πρόκειται να καταφρονεθεί ο λαός μου. 27 Έτσι θα μάθετε, Ισραηλίτες, πως κατοικώ εγώ ανάμεσα στο λαό μου, και πως εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας κι άλλος κανένας δεν υπάρχει. Ποτέ πια ο λαός μου δεν πρόκειται να καταφρονεθεί».