1 Vi o Senhor, que estava em pé sobre o altar; e me disse:

Fere o capitel,

e estremeçam os umbrais,

e faze tudo em pedaços

sobre a cabeça de todos eles;

e eu matarei à espada

até ao último deles;

nenhum deles conseguirá fugir,

nenhum deles escapará.

2 Ainda que cavem até ao inferno,

a minha mão os tirará dali;

e, se subirem ao céu,

dali os farei descer.

3 E, se se esconderem

no cume do Carmelo,

buscá-los-ei, e dali os tirarei;

e, se dos meus olhos

se ocultarem no fundo do mar,

ali darei ordem à serpente,

e ela os picará.

4 E, se forem em cativeiro

diante de seus inimigos,

ali darei ordem à espada

que os mate;

e eu porei os meus olhos

sobre eles para o mal,

e não para o bem.

5 Porque o Senhor Deus

dos Exércitos

é o que toca a terra,

e ela se derrete,

e todos os que habitam nela

chorarão;

e ela subirá toda como um rio,

e abaixará como o rio do Egito.

6 Ele é o que edifica

as suas câmaras superiores

no céu,

e fundou na terra a sua abóbada,

e o que chama as águas do mar,

e as derrama sobre a terra;

o Senhor é o seu nome.

7 Não me sois, vós,

ó filhos de Israel,

como os filhos dos etíopes?

diz o Senhor:

Não fiz eu subir a Israel

da terra do Egito,

e aos filisteus de Caftor,

e aos sírios de Quir?

8 Eis que os olhos

do Senhor Deus

estão contra este reino pecador,

e eu o destruirei de sobre

a face da terra;

mas não destruirei de todo

a casa de Jacó,

diz o Senhor.

9 Porque eis que darei ordem,

e sacudirei a casa de Israel

entre todas as nações,

assim como se sacode grão

no crivo,

sem que caia na terra

um só grão.

10 Todos os pecadores do meu povo

morrerão à espada,

os que dizem: Não nos alcançará

nem nos encontrará o mal.

11 Naquele dia tornarei a levantar

o tabernáculo caído de Davi,

e repararei as suas brechas,

e tornarei a levantar

as suas ruínas,

e o edificarei como nos dias

da antiguidade;

12 Para que possuam

o restante de Edom,

e todos os gentios

que são chamados pelo meu nome,

diz o Senhor,

que faz essas coisas.

13 Eis que vêm dias,

diz o Senhor,

em que o que lavra alcançará

ao que sega,

e o que pisa as uvas

ao que lança a semente;

e os montes destilarão mosto,

e todos os outeiros

se derreterão.

14 E trarei do cativeiro

meu povo Israel,

e eles reedificarão

as cidades assoladas,

e nelas habitarão,

e plantarão vinhas,

e beberão o seu vinho,

e farão pomares,

e lhes comerão o fruto.

15 E plantá-los-ei na sua terra,

e não serão mais arrancados

da sua terra que lhes dei,

diz o Senhor teu Deus.

1 Είδα τον Κύριο να στέκεται γιγάντιος μπροστά στο θυσιαστήριο και να δίνει διαταγή: «Χτύπα τα κιονόκρανα τόσο δυνατά που να σειστούν το ιερό και τα θεμέλιά του. Σπάσε τις κολόνες ώστε να πέσουν στα κεφάλια τους. Όσους επιζήσουν θα τους εξοντώσω με το ξίφος των εχθρών. Κανείς δε θα ξεφύγει, κανείς δε θα διασωθεί. 2 Αν φτάσουν να χωθούν στον άδη, το χέρι μου από ’κει θα τους τραβήξει πάνω κι αν ανεβούν στον ουρανό κι από κει θα τους κατεβάσω κάτω. 3 Ακόμη κι αν κρυφτούν στην κορυφή του Κάρμηλου κι εκεί θα τους ανακαλύψω θα τους πιάσω· και πάλι αν κρυφτούν από τα μάτια μου στης θάλασσας τον πάτο, θα διατάξω το θαλάσσιο δράκοντα εκεί να τους δαγκώσει. 4 Κι αν στην αιχμαλωσία οδηγηθούν απ’ τους εχθρούς τους, να πέσουν από ξίφος θα δώσω προσταγή. Είμαι αποφασισμένος να μην τους βοηθήσω πια, μα να τους καταστρέψω».

5 Ο Θεός είναι ο Κύριος του σύμπαντος:

Τη γη αγγίζει κι αυτή τρέμει·

φουσκώνει η γη και χαμηλώνει

καθώς του Νείλου τα νερά στην Αίγυπτο

κι όλοι θρηνούν οι κάτοικοί της.

6 Το θόλο τ’ ουρανού στη γη στεριώνει

και στα ουράνια χτίζει τα παλάτια του·

της θάλασσας προστάζει τα νερά

και γίνονται βροχή και στη γη πέφτουν.

Κύριος είναι τ’ όνομά του!

7 Ο Κύριος λέει: «Μήπως νομίζετε, Ισραηλίτες, ότι στα μάτια μου είστε καλύτεροι απ’ τους Αιθίοπες; Έβγαλα, βέβαια, εσάς από την Αίγυπτο, αλλά έβγαλα και τους Φιλισταίους απ’ την Κρήτη και τους Αραμαίους από την Κηρ. 8 Εγώ ο Κύριος ο Θεός παρατηρώ τι κάνει ο Ισραήλ, αυτό το αμαρτωλό βασίλειο, και θα το εξαφανίσω από την επιφάνεια της γης.

»Αλλά τελείως δεν θα καταστρέψω τους απογόνους του Ιακώβ. Εγώ το υπόσχομαι. 9 Θα διατάξω να κοσκινιστούν εκεί που θα ζουν ανάμεσα στα έθνη. Τότε θα ξεχωρίσουν οι ένοχοι, όπως διαχωρίζονται τα λιθαράκια όταν κοσκινίζεται το ακαθάριστο σιτάρι. 10 Όλοι οι αμαρτωλοί μες στο λαό μου, αυτοί που λένε με αυτοπεποίθηση "ο Θεός δεν θ’ αφήσει να μας βρει κακό", όλοι απ’ των εχθρών θα σκοτωθούν το ξίφος».

11 Ο Κύριος λέει: «Θα ’ρθεί μια μέρα που θα αποκαταστήσω την Πόλη του Δαβίδ σ’ όλη της τη λαμπρότητα. Τώρα φαίνεται ερείπιο. Όμως τους τοίχους της θα επισκευάσω, θα κλείσω όλα τα ρήγματα και θα την ξαναχτίσω όπως ήταν πριν. 12 Θα κατακτήσουν οι Ισραηλίτες ό,τι έχει απομείνει από τη χώρα της Εδώμ κι από τα άλλα έθνη, που ήταν κάποτε ιδιοκτησία μου. Εγώ ο Κύριος το λέω και θα το κάνω».

13 Ο Κύριος λέει ακόμα: «Έρχεται καιρός, που τόσο γρήγορα θα μεγαλώσουνε τα σιτηρά, ώστε να έρχεται ο θεριστής μόλις ο γεωργός θα έχει τ’ όργωμα τελειώσει. Και τα σταφύλια θα ’ναι τόσο άφθονα, που δε θα προλαβαίνουνε να τα πατήσουν όλα για κρασί, γιατί η εποχή της νέας σποράς θα φτάνει. Θα ρέει ο μούστος πάνω στις πλαγιές, θα πλημμυρίζουνε οι λόφοι. Τόσο πολλά θα είναι τα σταφύλια. 14 Τότε θ’ αλλάξω την κατάσταση του λαού μου του Ισραήλ. Θα ξαναχτίσουν τις ερημωμένες πόλεις και θα τις κατοικήσουν. Θα φυτέψουν αμπέλια και θα πίνουν το κρασί, θα φτιάξουν κήπους και θα τρώνε τον καρπό τους. 15 Θα τους εγκαταστήσω στη χώρα που τους έδωσα και κανείς δε θα μπορέσει να τους ξεριζώσει πια απ’ αυτήν».

Αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός σας.