1 O Senhor Deus assim me fez ver: E eis aqui um cesto de frutos do verão. 2 E disse: Que vês, Amós? E eu disse: Um cesto de frutos do verão. Então o Senhor me disse:

Chegou o fim sobre o meu povo

Israel;

nunca mais passarei por ele.

3 Mas os cânticos do templo

naquele dia serão gemidos,

diz o Senhor Deus;

multiplicar-se-ão os cadáveres;

em todos os lugares

serão lançados fora em silêncio.

4 Ouvi isto, vós que anelais

o abatimento do necessitado;

e destruís os miseráveis

da terra,

5 Dizendo: Quando passará

a lua nova,

para vendermos o grão,

e o sábado, para abrirmos

os celeiros de trigo,

diminuindo o efa,

e aumentando o siclo,

e procedendo dolosamente

com balanças enganosas,

6 Para comprarmos os pobres

por dinheiro,

e os necessitados

por um par de sapatos,

e para vendermos

o refugo do trigo?

7 Jurou o Senhor

pela glória de Jacó:

Eu não me esquecerei

de todas as suas obras

para sempre.

8 Por causa disto

não estremecerá a terra,

e não chorará todo aquele

que nela habita?

Certamente levantar-se-á toda ela

como o grande rio,

e será agitada, e baixará

como o rio do Egito.

9 E sucederá que, naquele dia,

diz o Senhor Deus,

farei que o sol se ponha

ao meio-dia,

e a terra se entenebreça

no dia claro.

10 E tornarei as vossas festas

em luto,

e todos os vossos cânticos

em lamentações;

e porei pano de saco

sobre todos os lombos,

e calva sobre toda cabeça;

e farei que isso seja

como luto por um filho único,

e o seu fim como dia

de amarguras.

11 Eis que vêm dias,

diz o Senhor Deus,

em que enviarei fome sobre a terra;

não fome de pão,

nem sede de água,

mas de ouvir as palavras

do Senhor.

12 E irão errantes

de um mar até outro mar,

e do norte até ao oriente;

correrão por toda a parte,

buscando a palavra do Senhor,

mas não a acharão.

13 Naquele dia as virgens formosas

e os jovens desmaiarão de sede.

14 Os que juram pela culpa

de Samaria, dizendo:

Vive o teu deus, ó Dã;

e vive o caminho de Berseba;

esses mesmos cairão,

e não se levantarão jamais.

1 Ο Κύριος ο Θεός μού έδειξε και κάτι ακόμα: Είδα ένα καλάθι με φρούτα καλοκαιρινά. 2 «Τι βλέπεις, Αμώς;» με ρώτησε ο Κύριος. Κι εγώ απάντησα: «Βλέπω ένα καλάθι με φρούτα καλοκαιρινά». Τότε μου είπε ο Κύριος: «Ο λαός μου ο Ισραήλ είναι ώριμος για την κρίση. Δε θ’ αλλάξω πια γνώμη για την τιμωρία μου. 3 Τότε τα τραγούδια στα ανάκτορα θα γίνουν θρήνοι. Ο τόπος θα γεμίσει πτώματα και κανείς δε θα τα θάβει. Παντού θα βασιλεύει νεκρική σιγή». Αυτά λέει ο Κύριος.

4 Ακούστε τα αυτά, εσείς που συντρίβετε τους φτωχούς και παραγκωνίζετε τους δυστυχισμένους της χώρας. 5 Λέτε: «Πότε θα περάσει η γιορτή της νουμηνίας και το Σάββατο για ν’ ανοίξουμε τις σιταποθήκες και να πουλήσουμε το στάρι μας; Θα μικρύνουμε τα δοχεία της μέτρησης για να δίνουμε λιγότερο, θα βαρύνουμε τα σταθμά για να εισπράττουμε περισσότερο ασήμι και θα σκαρτέψουμε τις ζυγαριές. 6 Θα πουλήσουμε ακόμη και τ’ αποκοσκινίδια του σταριού με κέρδος. Θα πουλήσουμε για δούλους τους φτωχούς, που δεν έχουν να πληρώσουν τα χρέη τους, έστω κι αν χρωστούν μονάχα ένα ζευγάρι σανδάλια». 7 Ορκίστηκε ο Κύριος, που γι’ αυτόν ο λαός του Ισραήλ τόσο περηφανεύεται: «Δεν πρόκειται να λησμονήσω ποτέ τις πράξεις τους».

8 Ποιος αμφιβάλλει ότι γι’ αυτές τις πράξεις σας η γη δεν θα σειστεί κι οι κάτοικοι της χώρας δεν θα κατατρομάξουν; Ολόκληρη η χώρα θα τραντάζεται, θα υψώνεται και θα χαμηλώνει, σαν τα νερά του Νείλου στην Αίγυπτο.*Αναφορά στις πλημμύρες και στις υφέσεις των υδάτων του Νείλου.

9 Λέει ο Κύριος ο Θεός: «Την ημέρα εκείνη θα κάνω να βασιλέψει ο ήλιος μέρα μεσημέρι· η γη θα σκοτεινιάσει ενώ θα είναι μέρα φωτεινή. 10 Θα μετατρέψω τις γιορτές σας σε κηδείες και τα γιορταστικά τραγούδια σας σε γοερές κραυγές. Θα κάνω όλοι να ξυρίστε τα κεφάλια σας και να φορέστε ρούχα πένθιμα. Το πένθος σας θα ’ναι τόσο βαρύ, όπως όταν πεθαίνει ένα μοναχοπαίδι. Κι όλα ετούτα θα τελειώσουν σαν μια μέρα γεμάτη πίκρα.

11 »Έρχεται ο καιρός», λέει ο Κύριος, «που θα στείλω στη χώρα μεγάλη ανέχεια. Οι άνθρωποι θα πεινάνε αλλά όχι για ψωμί και θα διψάνε αλλά όχι για νερό· θα πεινάνε και θα διψάνε για ν’ ακούσουν κάποιο μήνυμα από μένα. 12 Τότε θα τρέχουν από θάλασσα σε θάλασσα και θα περιπλανιούνται από βορρά σ’ ανατολή γυρεύοντας ένα μήνυμα από μένα και δε θα το βρίσκουν.

13 »Τη μέρα εκείνη θα λιποθυμάνε απ’ τη δίψα ακόμα κι οι σφριγηλοί σας νέοι και τα εύρωστα κορίτσια σας. 14 Θα πέσουν και δε θα ξανασηκωθούν όλοι αυτοί που ορκίζονται στα είδωλα της Σαμάρειας, που ορκίζονται στ’ όνομα του θεού της Δαν ή στ’ όνομα του θεού της Βέερ-Σεβά».