1 Ouvi esta palavra,

vós, vacas de Basã,

que estais no monte de Samaria,

que oprimis aos pobres,

que esmagais os necessitados,

que dizeis a vossos senhores:

Dai cá, e bebamos.

2 Jurou o Senhor Deus,

pela sua santidade,

que dias estão para vir

sobre vós,

em que vos levarão

com ganchos

e a vossos descendentes

com anzóis de pesca.

3 E saireis pelas brechas,

uma após outra,

e sereis lançadas para Harmom,

disse o Senhor.

4 Vinde a Betel, e transgredi;

a Gilgal, e multiplicai

as transgressões;

e cada manhã trazei

os vossos sacrifícios,

e os vossos dízimos

de três em três dias.

5 E oferecei o sacrifício de louvores

do que é levedado,

e apregoai as ofertas voluntárias,

publicai-as;

porque disso gostais,

ó filhos de Israel,

disse o Senhor Deus.

6 Por isso também vos dei

limpeza de dentes

em todas as vossas cidades,

e falta de pão

em todos os vossos lugares;

contudo não vos convertestes

a mim,

disse o Senhor.

7 Além disso, retive de vós a chuva

quando ainda faltavam três meses

para a ceifa;

e fiz que chovesse

sobre uma cidade,

e não chovesse sobre a outra cidade;

sobre um campo choveu,

mas o outro, sobre o qual

não choveu, secou-se.

8 E andaram errantes duas

ou três cidades,

indo a outra cidade

para beberem água,

mas não se saciaram;

contudo não vos convertestes

a mim,

disse o Senhor.

9 Feri-vos com queimadura,

e com ferrugem;

a multidão das vossas hortas,

e das vossas vinhas,

e das vossas figueiras,

e das vossas oliveiras,

comeu a locusta;

contudo não vos convertestes

a mim,

disse o Senhor.

10 Enviei a peste contra vós,

à maneira do Egito;

os vossos jovens matei à espada,

e os vossos cavalos

deixei levar presos,

e o mau cheiro dos vossos arraiais

fiz subir às vossas narinas;

contudo não vos convertestes

a mim,

disse o Senhor.

11 Subverti a alguns dentre vós,

como Deus subverteu

a Sodoma e Gomorra,

e vós fostes como um tição

arrebatado do incêndio;

contudo não vos convertestes

a mim,

disse o Senhor.

12 Portanto, assim te farei,

ó Israel!

E porque isso te farei,

prepara-te, ó Israel,

para te encontrares

com o teu Deus.

13 Porque eis aqui o que forma

os montes, e cria o vento,

e declara ao homem

qual seja o seu pensamento,

o que faz da manhã trevas,

e pisa os altos da terra;

o Senhor, o Deus dos Exércitos,

é o seu nome.

1 Ακούστε αυτόν το λόγο, γυναίκες της Σαμάρειας, καλοθρεμμένες σαν τις αγελάδες της Βασάν: Καταπιέζετε τους αδύνατους και καταθλίβετε τους φτωχούς, λέτε στους άντρες σας: «φέρτε μας να πιούμε!» 2 Ορκίστηκε ο Κύριος, ο Θεός: «Όπως είν’ αλήθεια πως είμαι άγιος, έτσι είν’ αλήθεια πως έρχεται για σας καιρός, που θα σας σύρουν με άγκιστρα όλες σας ως τις τελευταίες· θα είσαστε καθώς το ψάρι στο καμάκι. 3 Θα βγείτε από των τειχών τ’ ανοίγματα, η μια πίσω απ’ την άλλη, και θα σας κυνηγήσουν μέχρι το όρος το Ερμών.*θα σας κυνηγήσουν... το Ερμών. Το πιθανό κείμενο. Το εβρ. έχει κατά λ. «θα σας πετάξουν στο Ερμών». Εγώ το λέω, ο Κύριος».

4 Λέει ο Κύριος, ο Θεός: «Λαέ του Ισραήλ, ελάτε στη Βαιθήλ και αμαρτήστε, στα Γάλγαλα·*Γάλγαλα. Ιερός τόπος στην κοιλάδα του Ιορδάνη, γνωστός από τις δώδεκα πέτρες που στήθηκαν εκεί (Ιησ 4:20). και αμαρτήστε ακόμη πιο πολύ. Προσφέρτε κάθε πρωί τις θυσίες σας και την τρίτη μέρα τις δεκάτες σας! 5 Προσφέρτε για ευχαριστήρια θυσία ένζυμο ψωμί και απαγγείλτε φωναχτά, για ν’ ακουστεί, εκούσιες προσφορές, αφού έτσι σας αρέσει. Τέτοιοι είσαστε, λαέ του Ισραήλ!»

6 Λέει ο Κύριος: «Εγώ είμαι που σας έφερα την πείνα σ’ όλες τις πόλεις σας και τα χωριά σας, έτσι που να μην έχετε ψωμί να φάτε· κι όμως εσείς σ’ εμένα δε γυρίσατε.

7 »Έγώ είμαι που δεν άφησα να βρέξει τρεις μήνες πριν από το θερισμό. Έστειλα τη βροχή σε μια πόλη και σε άλλη δεν έβρεξε· ένα κομμάτι χωραφιού ποτίστηκε και το άλλο, όπου δεν έβρεξε, ξεράθηκε. 8 Ορισμένων πόλεων οι κάτοικοι πήγαιναν μισοπεθαμένοι από τη δίψα σε μια άλλη πόλη για να βρουν νερό, αλλά δεν ήταν αρκετό να πιούνε. Κι όμως εσείς σ’ εμένα δε γυρίσατε.

9 »Έστειλα την κάψα του λίβα και μούχλα στα σιτηρά σας· τους κήπους και τ’ αμπέλια σας τα ξέρανα· η ακρίδα αφάνισε και τις συκιές και τις ελιές σας. Κι όμως εσείς σ’ εμένα δε γυρίσατε.

10 »Σας έστειλα πανούκλα, όπως εκείνην που έστειλα στην Αίγυπτο, έκανα θάνατο να βρουν τα παλικάρια σας στη μάχη κι άφησα τ’ άλογά σας να αιχμαλωτιστούν· έκανα των πτωμάτων η αποφορά να σας γεμίσει τα ρουθούνια στα στρατόπεδά σας. Κι όμως εσείς σ’ εμένα δε γυρίσατε.

11 »Κατέστρεψα τα σπίτια σας, όπως κατέστρεψα τα Σόδομα και τα Γόμορρα· κι όσοι από σας γλιτώσανε, ίσα που ξέφυγαν, σαν το δαυλό που τον αρπάζουν από τη φωτιά. Κι όμως εσείς σ’ εμένα δε γυρίσατε.

12 »Τώρα όμως έρχομαι εγώ ο ίδιος να σας τιμωρήσω, λαέ του Ισραήλ. Γι’ αυτό ετοιμαστείτε να με αντιμετωπίσετε, εμένα το Θεό που θα σας κρίνει». Αυτά λέει ο Κύριος.

13 Ναι, είν’ αυτός που τα βουνά σχημάτισε

κι έφτιαξε τους ανέμους.

Τα σχέδιά του φανερώνει στους ανθρώπους·

κάνει ν’ αλλάξει η μέρα με τη νύχτα

και στις ψηλές κορφές της γης βαδίζει.

«Κύριος, ο Θεός του σύμπαντος»

αυτό είναι τ’ όνομά του!