1 Peso de Nínive. Livro da visão de Naum, o elcosita.

2 O Senhor é Deus zeloso

e vingador;

o Senhor é vingador

e cheio de furor;

o Senhor toma vingança

contra os seus adversários,

e guarda a ira

contra os seus inimigos.

3 O Senhor é tardio em irar-se,

mas grande em poder,

e ao culpado não tem

por inocente;

o Senhor tem o seu caminho

na tormenta e na tempestade,

e as nuvens são o pó

dos seus pés.

4 Ele repreende ao mar,

e o faz secar,

e esgota todos os rios;

desfalecem Basã e o Carmelo,

e a flor do Líbano murcha.

5 Os montes tremem perante ele,

e os outeiros se derretem;

e a terra se levanta

na sua presença;

e o mundo,

e todos os que nele habitam.

6 Quem parará diante do seu furor,

e quem persistirá diante

do ardor da sua ira?

A sua cólera se derramou

como um fogo,

e as rochas foram por ele

derrubadas.

7 O Senhor é bom,

ele serve de fortaleza

no dia da angústia,

e conhece os que confiam nele.

8 E com uma inundação

transbordante

acabará de uma vez

com o seu lugar;

e as trevas perseguirão

os seus inimigos.

9 Que pensais vós

contra o Senhor?

Ele mesmo vos consumirá

de todo;

não se levantará por duas vezes

a angústia.

10 Porque ainda que eles

se entrelacem como os espinhos,

e se saturem de vinho

como bêbados,

serão inteiramente consumidos

como palha seca.

11 De ti saiu um

que maquinou o mal

contra o Senhor,

um conselheiro vil.

12 Assim diz o Senhor:

Por mais seguros que estejam,

e por mais numerosos

que sejam,

ainda assim serão exterminados,

e ele passará;

eu te afligi,

mas não te afligirei mais.

13 Mas agora quebrarei

o seu jugo de sobre ti,

e romperei os teus laços.

14 Contra ti, porém,

o Senhor deu ordem

que não haja mais linhagem

do teu nome;

da casa dos teus deuses

exterminarei as imagens

de escultura e de fundição;

ali farei o teu sepulcro,

porque és vil.

15 Eis sobre os montes

os pés do que traz as boas novas,

do que anuncia a paz!

Celebra as tuas festas, ó Judá,

cumpre os teus votos,

porque o ímpio não tornará

mais a passar por ti;

ele é inteiramente exterminado.

1 Μήνυμα ενάντια στη Νινευή· βιβλίο που περιέχει το όραμα του Ναούμ του Ελκεσαίου.

2 Δεν ανέχεται αντίζηλους ο Κύριος, ο Θεός!

Με φοβερό θυμό παίρνει εκδίκηση.

Τους αντιπάλους του ο Κύριος εκδικείται

κι ενάντια στους εχθρούς του οργίζεται.

3 Ο Κύριος έχει υπομονή και περιμένει·

δεν παραβλέπει όμως την αδικία·

έχει τη δύναμη να τιμωρεί.

Βαδίζει μέσα στον ορμητικό ανεμοστρόβιλο

κι είναι τα σύννεφα η σκόνη των βημάτων του.

4 Τη θάλασσα απειλεί και τη στεγνώνει,

κάνει να στερέψουν όλοι οι ποταμοί.

Ξεραίνονται τα βοσκοτόπια της Βασάν,

πεθαίνουνε τα δέντρα του Καρμήλου,

και τ’ άνθη του Λιβάνου μαραίνονται.

5 Μπροστά στον Κύριο τρέμουν τα βουνά,

ταρακουνιούνται οι λόφοι.

Έντρομη κραυγάζει η γη

μαζί της κι όλοι οι κάτοικοί της.

6 Ποιος υπομένει την οργή του;

Ποιος το θυμό του αντέχει το φλογερό;

Η οργή του σαν τη λάβα ξεχύνεται,

μπροστά του θρυμματίζονται οι βράχοι.

7 Αλλά ο Κύριος είν’ καλός

και καταφύγιο σε μέρα θλίψης.

Φροντίζει όσους σ’ εκείνον καταφεύγουνε

8 ακόμα και την ώρα του φοβερού κατακλυσμού.

Θα καταστρέψει όμως την πόλη

που επαναστατεί εναντίον του·

στον άδη τον τρισκότεινο

θα σπρώξει τους εχθρούς του.

9 Γιατί δεν εμπιστεύεστε τον Κύριο; Θα εξοντώσει πλήρως τους εχθρούς σας και δε θα σας καταπιέζουν πια. 10 Καθώς είναι μπλεγμένοι τώρα σαν τ’ αγκάθια και μεθυσμένοι απ’ το πολύ κρασί, θα φαγωθούν απ’ τη φωτιά εντελώς, καθώς κατάξερο άχυρο.

11 Από σένα, Νινευή, προέρχεται εκείνος που σκέφτεται πονηρά κι επαναστατεί ενάντια στον Κύριο. 12 Ακούστε, όμως, τώρα τι λέει ο Κύριος: «Όσο κι αν είναι οι εχθροί σας δυνατοί, όσο αναρίθμητοι κι αν είναι, θα θεριστούν κι αυτό θα ’ναι το τέλος τους. Εγώ σας έκανα να υποφέρετε, αλλά δε θα το επαναλάβω. 13 Θα σας λυτρώσω απ’ την κυριαρχία τους, θα σπάσω το ζυγό, που κάτω απ’ το βάρος του στενάζατε».

14 Ο Κύριος λέει στων εχθρών το βασιλιά: «Δε θα ’χεις απογόνους πια να συνεχίσουν τ’ όνομά σου. Μες στων θεών σου το ναό θα καταστρέψω τα είδωλα που είν’ από ξύλο κι από μέταλλο φτιαγμένα. Ο τάφος σου έχει κιόλας σκαφτεί· δεν έχεις πια δικαίωμα να ζεις».