1 Então respondeu Zofar, o naamatita, e disse:

2 Porventura não se dará resposta à multidão de palavras?

E o homem falador será justificado?

3 Às tuas mentiras se hão de calar os homens?

E zombarás tu

sem que ninguém te envergonhe?

4 Pois dizes:

A minha doutrina é pura,

e limpo sou aos teus olhos.

5 Mas na verdade,

quem dera que Deus falasse

e abrisse os seus lábios contra ti!

6 E te fizesse saber os segredos da sabedoria,

que é multíplice em eficácia;

sabe, pois,

que Deus exige de ti menos do que merece a tua iniquidade.

7 Porventura alcançarás os caminhos de Deus,

ou chegarás à perfeição do Todo-Poderoso?

8 Como as alturas dos céus é a sua sabedoria;

que poderás tu fazer?

É mais profunda do que o inferno,

que poderás tu saber?

9 Mais comprida é a sua medida do que a terra,

e mais larga do que o mar.

10 Se ele passar,

aprisionar,

ou chamar a juízo, quem o impedirá?

11 Porque ele conhece aos homens vãos,

e vê o vício; e não o terá em consideração?

12 Mas o homem vão é falto de entendimento;

sim, o homem nasce como a cria do jumento montês.

13 Se tu preparares o teu coração,

e estenderes as tuas mãos para ele;

14 Se há iniquidade na tua mão,

lança-a para longe de ti

e não deixes habitar a injustiça nas tuas tendas.

15 Porque então o teu rosto levantarás sem mácula;

e estarás firme,

e não temerás.

16 Porque te esquecerás do cansaço,

e lembrar-te-ás dele

como das águas

que já passaram.

17 E a tua vida mais clara se levantará do que o meio-dia;

ainda que haja trevas,

será como a manhã.

18 E terás confiança,

porque haverá esperança;

olharás em volta e repousarás seguro.

19 E deitar-te-ás,

e ninguém te espantará;

muitos suplicarão o teu favor.

20 Porém os olhos dos ímpios desfalecerão,

e perecerá o seu refúgio;

e a sua esperança será o expirar da alma.

1 Τότε μίλησε ο Σωφάρ, ο Νααμαθίτης.

2 Αυτός ο χείμαρρος των λόγων

θα μείνει αναπάντητος;

Όταν μιλάει κανείς πολύ

θα πει πως έχει δίκιο;

3 Λες πως οι φλυαρίες σου

θα μας αποστομώσουν;

Πώς μπορείς τάχα να χλευάζεις

χωρίς επίπληξη καμιά;

4 Είπες ότι σωστά είναι τα λόγια σου

και πως είσαι άμεμπτος ενώπιον του Θεού.

5 Αχ! Και να μίλαγε ο Θεός ο ίδιος

και ν’ άνοιγε τα χείλη του

για να σου απαντήσει όπως σου πρέπει!

6 Για να σου φανερώσει της σοφίας τα μυστικά

αυτά που είναι πολύ βαθιά

για τη δική μας γνώση.

Τότε θα καταλάβαινες

πως παραβλέπει ο Θεός πολλά απ’ τ’ ανομήματά σου.

7 Θαρρείς ότι μπορείς τα βάθη να νοήσεις του Θεού,

τα μυστικά να εξιχνιάσεις του Παντοδύναμου;

8 Είναι ψηλότερα κι από τον ουρανό·

σαν τι μπορείς να κάνεις;

Και πιο βαθιά από τον άδη·

να μάθεις τι μπορείς;

9 Σ’ έκταση ξεπερνούν τη γη,

κι είναι πλατύτερα, απ’ τη θάλασσα.

10 Αν ο Θεός περάσει και συλλάβει κάποιον,

και τονε φέρει μπρος στο δικαστήριο,

ποιος μπορεί να του αντισταθεί;

11 Εκείνος που καλά γνωρίζει τους πανούργους

δε θα μπορούσε να διακρίνει το δόλο τους;

12 Μα ο ανόητος, σοφός να γίνει δεν μπορεί·

όπως δεν γίνεται ένα άγριο γαϊδουράκι

ήμερο να γεννηθεί.*Ο στ. 12 στα εβρ. είναι ασαφής και η μετ. αβέβαιη. Το άγριο γαϊδουράκι θεωρείτο σύμβολο ατίθασης συμπεριφοράς λόγω του χαρακτήρος του.

13 Στρέψε, Ιώβ, την καρδιά σου στο Θεό

και παρακλητικά σ’ αυτόν

τα χέρια σου άπλωσέ τα.

14 Πρώτα όμως απ’ την ανομία καθάρισ’ τα

και μην αφήσεις την αδικία

άλλο στο σπίτι σου να μένει.

15 Τότε χωρίς καμιά ενοχή θα τον κοιτάς στα μάτια το Θεό·

θα είσαι ακλόνητος

και δίχως διόλου φόβο.

16 Τότε θα λησμονήσεις την ταλαιπωρία σου·

θα ’ναι στη μνήμη σου

όπως τα νερά,

που κύλησαν και φύγαν.

17 Θα γίνει φωτεινότερη η ζωή σου

κι από τη λάμψη του μεσημεριού,

κι οι σκοτεινές της ώρες θα ’ναι

σαν τη λαμπρότητα του πρωινού.

18 Θα ζεις με ασφάλεια,

με μια καινούρια ελπίδα·

ακόμα και ταπεινωμένος

θα μπορείς ήσυχος να κοιμάσαι.

19 Θα πέφτεις για ν’ αναπαυτείς

και δε θα ’ναι κανείς να σε τρομάξει·

απεναντίας, την εύνοιά σου,

πολλοί θα τη ζητούν.

20 Όμως οι ασεβείς θα κουραστούν,

μάταια γυρεύοντας βοήθεια·

η μόνη τους ελπίδα θα ’ναι ο θάνατος.