1 Sobre isto também treme o meu coração,

e salta do seu lugar.

2 Atentamente ouvi a indignação da sua voz,

e o sonido

que sai da sua boca.

3 Ele o envia por debaixo de todos os céus,

e a sua luz

até aos confins da terra.

4 Depois disto ruge uma voz;

ele troveja

com a sua voz majestosa;

e ele não os detém

quando a sua voz é ouvida.

5 Com a sua voz troveja Deus maravilhosamente;

faz grandes coisas,

que nós não podemos compreender.

6 Porque à neve diz:

Cai sobre a terra;

como também à garoa

e à sua forte chuva.

7 Ele sela as mãos de todo o homem,

para que conheçam todos os homens a sua obra.

8 E as feras entram nos seus esconderijos

e ficam nas suas cavernas.

9 Da recâmara do sul sai o tufão,

e do norte o frio.

10 Pelo sopro de Deus se dá a geada,

e as largas águas se congelam.

11 Também de umidade carrega as grossas nuvens,

e espalha as nuvens

com a sua luz.

12 Então elas,

segundo o seu prudente conselho,

se espalham em redor,

para que façam tudo quanto lhes ordena

sobre a superfície do mundo na terra.

13 Seja que por vara,

ou para a sua terra,

ou por misericórdia as faz vir.

14 A isto, ó Jó, inclina os teus ouvidos;

para, e considera as maravilhas de Deus.

15 Porventura sabes tu

como Deus as opera,

e faz resplandecer a luz da sua nuvem?

16 Tens tu notícia do equilíbrio das grossas nuvens

e das maravilhas daquele

que é perfeito nos conhecimentos?

17 Ou de como as tuas roupas aquecem,

quando do sul há calma

sobre a terra?

18 Ou estendeste

com ele os céus,

que estão firmes

como espelho fundido?

19 Ensina-nos o que lhe diremos:

porque nós nada poderemos pôr em boa ordem,

por causa das trevas.

20 Contar-lhe-ia alguém o que tenho falado?

Ou desejaria um homem

que ele fosse devorado?

21 E agora não se pode olhar para o sol,

que resplandece nas nuvens,

quando o vento,

tendo passado,

o deixa limpo.

22 O esplendor de ouro vem do norte;

pois, em Deus há uma tremenda majestade.

23 Ao Todo-Poderoso não podemos alcançar;

grande é em poder;

porém a ninguém oprime em juízo

e grandeza de justiça.

24 Por isso o temem os homens;

ele não respeita os que se julgam sábios de coração.

1 Μπροστά σ’ αυτά τρομάζει κι η καρδιά μου

και δυνατά χτυπά.

2 Ακούστε, ακούστε του Θεού την τρομερή φωνή

και τη βροντή που βγαίνει από το στόμα του.

3 Την κάνει να κατρακυλάει

σ’ όλο το πλάτος τ’ ουρανού,

την αστραπή του να φωτίζει

τη γη απ’ άκρη σ’ άκρη.

4 Αμέσως έπειτα ξεσπά του βρυχηθμού του η φωνή,

της μεγαλόπρεπης βροντής ο ήχος·

κι όσο η φωνή του ακούγεται,

καινούριες αστραπές εξαποστέλλει.

5 Βροντά ο Θεός με τη φωνή του θαυμαστά,

κάνει έργα μεγαλόπρεπα

που δε χωρούν στο νου μας.

6 Στο χιόνι λέει: «Πέσε στη γη»

και στη βροχή, στην μπόρα:

«Πέσε μ’ ορμή».

7 Έτσι τα έργα των ανθρώπων αναστέλλει,

ώστε ν’ αναγνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι το έργο του.

8 Ακόμη και τ’ αγρίμια γυρεύουν καταφύγιο

και συμμαζεύονται

μες στις σπηλιές τους.

9 Από το νότο έρχονται της καταιγίδας οι άνεμοι

κι απ’ το βορρά η παγωνιά.

10 Απ’ του Θεού το φύσημα δημιουργείται ο πάγος

και του νερού σκληραίνει η επιφάνεια.

11 Φορτώνει ατμούς τα σύννεφα

και τα σκορπίζει αστραπές γεμάτα.

12 Καθώς τα κατευθύνει περιφέρονται,

για να εκτελέσουν ό,τι τα προστάζει,

παντού πάνω στην όψη όλης της γης.

13 Και στέλνει τη βροχή στη γη,

άλλοτε για να τιμωρήσει τους ανθρώπους

κι άλλοτε πάλι για να τους δείξει την καλοσύνη του.

14 Ετούτα πρόσεξέ τα, Ιώβ,

στάσου και σκέψου του Θεού τα θαύματα:

15 Ξέρεις πώς ο Θεός τα διατάζει,

πώς κάνει από τα σύννεφα

να λάμψουν αστραπές;

16 Ξέρεις πώς ταξιδεύουνε μετέωρα τα σύννεφα,

το θαύμα αυτό της τέλειας σοφίας του Θεού;

17 Εσύ νιώθεις καλόβολα μες στα ζεστά τα ρούχα σου,

όταν η ατμόσφαιρα της γης

με τη νοτιά γίνεται πνιγηρή.

18 Μήπως μαζί του τέντωνες το θόλο τον ουράνιο,

που ’ναι σκληρός καθώς χυτός,

μεταλλικός καθρέφτης;

19 Μάθε μας τι ’ναι μπορετό να πούμε στο Θεό;

Βέβαια, τίποτ’ αξιόλογο,

γιατί είν’ ο νους μας στο σκοτάδι.

20 Θα πρέπει να ειδοποιηθεί

όταν εγώ θελήσω να μιλήσω;

Θα πρέπει να του το πει κάποιος,

για να το μάθει;

21 Πολλές φορές το φως δε φτάνει ως εμάς,

γιατί πυκνά τα σύννεφα το κρύβουν.

Μα ξάφνου ο άνεμος φυσά και μονομιάς

ο ουρανός ανοίγει.

22 Απ’ το βορρά έρχεται φως λαμπρό·

φοβερή λάμψη το Θεό τον περιβάλλει.

23 Απρόσιτος σ’ εμάς ο Παντοδύναμος!

Υπέρτατος στη δύναμη, στην κρίση,

στην τέλεια δικαιοσύνη,

που δεν την καταπατεί.

24 Γι’ αυτόν το λόγο οι άνθρωποι τον σέβονται·

κι αυτός κανέναν δεν υπολογίζει

απ’ όσους λέν’ πως τάχα είναι σοφοί.