1 Então respondendo Bildade o suíta, disse:

2 Até quando falarás tais coisas,

e as palavras da tua boca serão como um vento impetuoso?

3 Porventura perverteria Deus o direito?

E perverteria o Todo-Poderoso a justiça?

4 Se teus filhos pecaram

contra ele,

também ele os lançou na mão da sua transgressão.

5 Mas, se tu de madrugada buscares a Deus,

e ao Todo-Poderoso pedires misericórdia;

6 Se fores puro e reto,

certamente logo despertará por ti,

e restaurará a morada da tua justiça.

7 O teu princípio,

na verdade,

terá sido pequeno,

porém o teu último estado crescerá em extremo.

8 Pois, eu te peço,

pergunta agora às gerações passadas;

e prepara-te

para a inquirição de seus pais.

9 Porque nós somos de ontem,

e nada sabemos;

porquanto nossos dias

sobre a terra são como a sombra.

10 Porventura não te ensinarão eles,

e não te falarão,

e do seu coração não tirarão palavras?

11 Porventura cresce o junco

sem lodo?

Ou cresce a espadana sem água?

12 Estando ainda no seu verdor,

ainda que não cortada,

todavia antes de qualquer outra erva se seca.

13 Assim são as veredas de todos quantos se esquecem de Deus;

e a esperança do hipócrita perecerá.

14 Cuja esperança fica frustrada;

e a sua confiança será como a teia de aranha.

15 Encostar-se-á à sua casa,

mas ela não subsistirá;

apegar-se-á a ela,

mas não ficará em pé.

16 Ele é viçoso perante o sol,

e os seus renovos saem

sobre o seu jardim;

17 As suas raízes se entrelaçam,

junto à fonte;

para o pedregal atenta.

18 Se Deus o consumir do seu lugar,

negá-lo-á este, dizendo: Nunca te vi!

19 Eis que este é a alegria do seu caminho,

e outros brotarão do pó.

20 Eis que Deus não rejeitará ao reto;

nem toma pela mão aos malfeitores;

21 Até que de riso te encha a boca,

e os teus lábios de júbilo.

22 Os que te odeiam se vestirão de confusão,

e a tenda dos ímpios não existirá mais.

1 Τότε είπε ο Βιλδάδ ο Σουχίτης:

2 Ως πότε έτσι θα μιλάς

και θα ’ναι τα λεγόμενά σου

δίχως νόημα;

3 Μήπως το δίκιο το αντιστρέφει ο Θεός;

Μήπως στρεβλώνει ο Παντοδύναμος τη δικαιοσύνη;

4 Αν τα παιδιά σου αμάρτησαν ενώπιόν του,

τους έκανε να υποστούνε τις συνέπειες.

5 Αλλά αν εσύ προσφύγεις στο Θεό

και δεηθείς στον Παντοδύναμο,

6 αν είσαι καθαρός και τίμιος,

σίγουρα τότε θα νοιαστεί για σένα

και θ’ αποκαταστήσει αντάξια το σπίτι σου.

7 Η αρχική σου ευημερία

θα σου φανεί πολύ μικρή

μπρος στην πολύ μεγάλη που σου μέλλεται.

8 Ρώτησε τις προηγούμενες γενιές

και πρόσεξε την πείρα των προγόνων τους.

9 Εμείς είμαστε χτεσινοί

και τίποτα δεν ξέρουμε·

πάνω στη γη σαν τη σκιά περνά η ζωή μας.

10 Αυτοί όμως θα σε διδάξουν και θα σου μιλήσουν·

από την πείρα τους θ’ αντλήσουνε τα λόγια τους.

11 Μπορεί έξω απ’ τους βάλτους

να βλαστήσει ο πάπυρος;

Μπορεί χωρίς νερό

να μεγαλώσει το καλάμι;

12 Ενώ είν’ ακόμα πάνω στον ανθό του

και πριν να ’ρθεί ο καιρός του να το κόψουνε,

χωρίς νερό ξεραίνεται

πριν από κάθε άλλο χορτάρι.

13 Έτσι συμβαίνει και σ’ εκείνους όλους

που το Θεό ξεχνούν·

και χάνεται του ασεβή η ελπίδα.

14 Η σιγουριά του είναι μια λεπτή κλωστή,

είν’ η ελπίδα του ιστός αράχνης.

15 Αν στηριχτεί ο ασεβής στο νήμα της αράχνης

να τον κρατήσει δεν μπορεί·

κι αν γαντζωθεί απάνω του

εκείνο δεν θ’ αντέξει.

16 Να τον, ο ασεβής, στον ήλιο αντίκρυ, όλο χυμούς,

μέσα στον κήπο απλώνει τα κλαδιά του.

17 Τυλίγονται στις πέτρες πάνω οι ρίζες του

και βρίσκει στήριγμα ανάμεσα στους βράχους.

18 Μ’ αν τον απομακρύνουν απ’ τον τόπο του,

κανείς δε θα μπορεί να πει

πού ήταν φυτεμένος.

19 Τέτοια είν’ η μοίρα καθώς βλέπεις, του ασεβή·

κι εκεί στη θέση του άλλοι θα βλαστήσουν.

20 Μα δε θ’ αφήσει ο Θεός

ποτέ τον ευσεβή,

ενώ βοήθεια στους κακούς

δεν πρόκειται να δώσει.

21 Θα φέρει ο Θεός ξανά

το γέλιο, Ιώβ, στα χείλη σου!

Το στόμα σου θα το γεμίσει

κραυγές χαράς.

22 Αυτοί όμως που σε μισούν θα καταντροπιαστούνε·

κι η κατοικία των ασεβών

αύριο θα χαθεί.