1 Filho meu,

atende à minha sabedoria;

à minha inteligência

inclina o teu ouvido;

2 Para que guardes

os meus conselhos

e os teus lábios

observem o conhecimento.

3 Porque os lábios da mulher

estranha destilam favos de mel,

e o seu paladar é mais

suave do que o azeite.

4 Mas o seu fim é

amargoso como o absinto,

agudo como a espada de dois gumes.

5 Os seus pés descem

para a morte;

os seus passos estão

impregnados do inferno.

6 Para que não ponderes

os caminhos da vida,

as suas andanças são errantes:

jamais os conhecerás.

7 Agora, pois, filhos,

dai-me ouvidos,

e não vos desvieis

das palavras da minha boca.

8 Longe dela seja o teu caminho,

e não te chegues

à porta da sua casa;

9 Para que não dês a outros a tua honra,

e não entregues a cruéis

os teus anos de vida;

10 Para que não farte

a estranhos o teu esforço,

e todo o fruto do teu trabalho

vá parar em casa alheia;

11 E no fim venhas a gemer,

no consumir-se da tua carne

e do teu corpo.

12 E então digas: Como

odiei a correção!

E o meu coração

desprezou a repreensão!

13 E não escutei a voz

dos que me ensinavam,

nem aos meus mestres

inclinei o meu ouvido!

14 No meio da congregação e da assembleia

foi que eu me achei em quase todo o mal.

15 Bebe água da tua fonte,

e das correntes

do teu poço.

16 Derramar-se-iam

as tuas fontes por fora,

e pelas ruas

os ribeiros de águas?

17 Sejam para ti só,

e não para os estranhos contigo.

18 Seja bendito o teu manancial,

e alegra-te com a mulher

da tua mocidade.

19 Como cerva amorosa,

e gazela graciosa,

os seus seios te saciem todo o tempo;

e pelo seu amor sejas

atraído perpetuamente.

20 E por que, filho meu,

te deixarias atrair por outra mulher,

e te abraçarias ao peito de uma estranha?

21 Eis que os caminhos

do homem estão

perante os olhos do Senhor,

e ele pesa todas as suas veredas.

22 Quanto ao ímpio,

as suas iniquidades

o prenderão,

e com as cordas

do seu pecado será detido.

23 Ele morrerá,

porque desavisadamente andou,

e pelo excesso da sua loucura se perderá.

1 Δώσε την προσοχή σου, γιε μου, σ’ αυτά που λέει η σοφία μου, στα λόγια της φρόνησής μου. 2 Τότε θα φέρεσαι στοχαστικά, γνώση τα λόγια σου θα φανερώνουν. 3 Τα χείλη της γυναίκας του άλλου στάζουν μέλι και μαλακά σαν λάδι βγαίνουν τα λόγια από το στόμα της. 4 Στο τέλος όμως γίνεται πικρή σαν αψιθιά και κοφτερή σαν ξίφος δίκοπο. 5 Τα πόδια της φέρνουν στο θάνατο, τα βήματά της οδηγούν στον άδη. 6 Δε βαδίζει στο δρόμο της ζωής· άστατη είν’ η πορεία της, δεν ξέρει πού πηγαίνει.

7 Και τώρα ακούστε με, παιδιά, και ποτέ μην ξεχνάτε αυτά που σας λέω:

8 Τράβα το δρόμο σου μακριά απ’ αυτήν κι ούτε την πόρτα του σπιτιού της μην πλησιάσεις. 9 Αλλιώς θα χάσεις την υπόληψή σου και τη ζωή σου από τον άσπλαχνο σύζυγό της· 10 άλλοι θα χορτάσουν με τα δικά σου αγαθά και οι κόποι σου θα πάνε σε ξένο σπιτικό· 11 θα στενάζεις όταν θα ’ρθεί το τέλος σου· το σώμα σου κι η σάρκα σου θα διαλύονται, 12 κι εσύ θα λες: «Γιατί δε θέλησα ποτέ να διορθωθώ; Πώς η καρδιά μου περιφρόνησε τον έλεγχο; 13 Πώς και δεν άκουσα των δάσκαλών μου τη φωνή και δεν έδωσα προσοχή σ’ εκείνους που με συμβουλεύαν; 14 Λίγο έλειψε να καταντροπιαστώ δημόσια!»

15 Απ’ τη δική σου στέρνα πίνε το νερό, πίνε νερό που αναβρύζει απ’ το πηγάδι σου. 16 Γιατί να χύνονται έξω οι πηγές σου και τα ρυάκια των νερών σου στις πλατείες; 17 Μόνο δικά σου ας είναι· με τους ξένους μην τα μοιράζεσαι. 18 Συνέχισε να χαίρεσαι με τη γυναίκα που παντρεύτηκες στα νιάτα σου· ευλογημένη να ’ναι και ν’ αποκτήσει πολλά παιδιά. 19 Να ’ναι για σένα σαν ελάφι αγαπητό, ζαρκάδι τρισχαριτωμένο. Ας σε ποτίζουν πάντοτε οι μαστοί της, με την αγάπη της να ευφραίνεσαι. 20 Γιε μου, γιατί να ευχαριστιέσαι με γυναίκα ξένη και ν’ αγκαλιάζεις κόρφο άγνωστης; 21 Ο Κύριος βλέπει τους δρόμους όλων των ανθρώπων· εκείνος εξετάζει ό,τι κι αν κάνουν. 22 Τον ασεβή τον παγιδεύουν οι ανομίες του και τα δεσμά της αμαρτίας του τον σφίγγουν. 23 Και θα πεθάνει, γιατί δεν έχει αυτοέλεγχο· απ’ τη μεγάλη του αφροσύνη θα χαθεί.