Psalmet 137

1 Atje, pranë lumenjve të Babilonisë, rrinim ulur dhe qanim, duke kujtuar Sionin;

2 mbi shelgjet e kësaj toke kishim varur qestet tona.

3 Atje, ata që na kishin çuar në robëri, na kërkonin fjalët e një kënge, po, ata që na shtypnin kërkonin këngë gëzimi, duke thënë: "Na këndoni një këngë të Sionit".

4 Si mund të këndonim këngët e Zotit në një vend të huaj?

5 Në rast se të harroj ty, o Jeruzalem, e harroftë dora ime e djathtë çdo shkathtësi;

6 m’u lidhtë gjuha me qiellzën, në rast se nuk të kujtoj ty, në rast se nuk e vë Jeruzalemin përmbi gëzimin tim më të madh.

7 Mbaji mend, o Zot, bijtë e Edomit, që ditën e Jeruzalemit thoshin: "Shkatërrojini, shkatërrojini që nga themelet".

8 O bijë e Babilonisë, që duhet të shkatërrohesh, lum ai që do ta lajë të keqen që na ke bërë!

9 Lum ai që merr foshnjat e tua dhe i përplas kundër shkëmbit!