Cânticos 4

1 – Tu és bela, minha querida, tu és formosa! Através do teu véu os teus olhos são como pombas, teus cabelos são como um rebanho de cabras, descendo impetuosas pela montanha de Galaad,

2 teus dentes são como um rebanho de ovelhas tosquiadas que saem do banho; cada uma leva dois cordeirinhos gêmeos, e nenhuma há estéril entre elas.

3 Teus lábios são como um fio de púrpura, e graciosa é tua boca. Tua face é como um pedaço de romã debaixo do teu véu;

4 teu pescoço é semelhante à torre de Davi, construída para depósito de armas. Aí estão pendentes mil escudos, todos os escudos dos valentes.

5 Os teus dois seios são como filhotes gêmeos de uma gazela, pastando entre os lírios.

6 Antes que sopre a brisa do dia, e se estendam as sombras, irei ao monte da mirra, e à colina do incenso.

7 És toda bela, ó minha amada, e não há mancha em ti.

8 Vem comigo do Líbano, ó esposa, vem comigo do Líbano! Olha dos cumes do Amaná, do cimo de Sanir e do Hermon, das cavernas dos leões, dos esconderijos das panteras.

9 Tu me fazes delirar, minha irmã, minha noiva, tu me fazes delirar com um só dos teus olhares, com um só colar do teu pescoço.

10 Como são deliciosas as tuas carícias, minha irmã, minha noiva! Mais deliciosos que o vinho são teus amores, e o odor dos teus perfumes excede o de todos os aromas!

11 Teus lábios, ó noiva, destilam o mel; há mel e leite sob a tua língua. O perfume de tuas vestes é como o perfume do Líbano.

12 És um jardim fechado, minha irmã, minha noiva, uma nascente fechada, uma fonte selada.

13 Teus rebentos são como um bosque de romãs com frutos deliciosos; com ligústica e nardo,

14 nardo e açafrão, canela e cinamomo, com todas as árvores de incenso, mirra e aloés, com os bálsamos mais preciosos.

15 És a fonte do meu jardim, uma fonte de água viva, um riacho que corre do Líbano.

16 – Levanta-te, vento do norte, vem tu, vento do sul. Sopra no meu jardim para que se espalhem os meus perfumes. Entre meu amado no seu jardim, prove-lhe os frutos deliciosos.

Ύμνος στην ομορφιά της νύφης

ΕΚΕΙΝΟΣ:

1 Τι όμορφη που είσαι αγαπημένη μου,

τι όμορφη που είσαι!

Περιστέρια τα μάτια σου μέσ’ απ’ το πέπλο σου,

ωσάν κοπάδι ερίφια τα μαλλιά σου,

που ροβολάνε από τις ράχες της Γαλαάδ.

2 Τα δόντια σου ωσάν κοπάδι αμνάδες,

που μόλις τις κουρέψαν και τις έπλυναν.

Όλες γεννάνε δίδυμα,

στέρφα δεν βρίσκεται ανάμεσά τους.

3 Τα χείλη σου είναι σαν σειρήτι κόκκινο

και θελκτική η λαλιά σου,

τα μάγουλά σου μέσ’ από το πέπλο σου

σαν δυο μισά ροδιού.

4 Ο τράχηλός σου ορθώνεται καθώς ο πύργος του Δαβίδ,

χτισμένος στρογγυλά για φρούριο

κι από σειρές λιθάρια λαξεμένα·

ασπίδες χίλιες κρέμονται τριγύρω του,

όλες οι ασπίδες των γενναίων ανδρών.

5 Τα δυο σου στήθη είναι σαν δυο νιογέννητα

δίδυμα της ζαρκάδας,

που βόσκουνε στα κρίνα ανάμεσα.

6 Πριν να φυσήξει η αύρα η πρωινή

και φύγουν τα σκοτάδια,

θα πάω στης σμύρνας το βουνό,

στου λιβανιού το λόφο.

7 Ολάκερη είσαι ωραία, αγαπημένη μου,

ψεγάδι δεν σου βρίσκεται!

Προστασία από τους κινδύνους

ΕΚΕΙΝΟΣ:

8 Καλή μου, έλα μαζί μου από το Λίβανο,

έλα απ’ το Λίβανο μαζί μου.

Κατέβα απ’ την κορφή του Αμανά,

απ’ του Σενείρ και του Ερμών τα ύψη,

απ’ τις σπηλιές των λιονταριών

κι απ’ της λεοπάρδαλης τα όρη.

Η γοητεία της αγάπης

ΕΚΕΙΝΟΣ:

9 Με γήτεψες, καλή μου κι αδερφή μου,

μου πήρες την καρδιά με μια ματιά σου,

μ’ ένα μονάχα τίναγμα του κεφαλιού σου.

10 Ο έρωτάς σου μάγεμα, καλή μου κι αδερφή μου.

Πιότερο αξίζει ο έρωτάς σου απ’ το κρασί,

κι η ευωδιά των μύρων σου από τ’ αρώματα όλα.

11 Καθάριο μέλι στάζουνε τα χείλη σου, καλή μου.

μέλι και γάλα βρίσκονται στη γλώσσα σου από κάτω

κι είναι της φορεσιάς σου η οσμή

σαν μύρο του Λιβάνου.

Ο κήπος της αγάπης

ΕΚΕΙΝΟΣ:

12 Κλεισμένο περιβόλι εσύ, καλή μου κι αδερφή μου,

κλεισμένο περιβόλι

κι εφτασφράγιστη πηγή.

13 Τα νέα βλαστάρια σου παράδεισος από ροδιές

με τους καρπούς τους πιο εκλεκτούς,

αγριοστάφυλα και νάρδος.

14 Νάρδος και κρόκος, αρωματικό καλάμι και κανέλα

κι όλα τα λιβανόδεντρα, σμύρνα κι αλόη

κι όλα τα πιο καλά φυτά,

που δίνουνε τα τέλεια βάλσαμα.

15 Βρύση των περβολιών,

πηγή τρεχούμενων νερών

και ρυάκια που αναβρύζουν απ’ το Λίβανο.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Σήκω βοριά κι έλα νοτιά,

φυσήξτε μες στον κήπο μου

να ξεχυθούν τα μύρα του.

Ας έρθει ο καλός μου στο περβόλι του

και τους εξαίσιους ας γευτεί καρπούς του.