Cânticos 7

1 – Volta, volta, ó Sulamita; volta, volta, para que nós te vejamos. – Por que olhais a Sulamita, quando ela entra na dança de Maanaim?

2 – Como são graciosos os teus pés nas tuas sandálias, filha de príncipe! A curva de teus quadris assemelha-se a um colar, obra de mãos de artista;

3 teu umbigo é uma taça redonda, cheia de vinho perfumado; teu corpo é um monte de trigo cercado de lírios;

4 teus dois seios são como dois filhotes gêmeos de uma gazela;

5 teu pescoço é uma torre de marfim; teus olhos são as fontes de Hesebon junto à porta de Bat-Rabim. Teu nariz é como a torre do Líbano, que olha para os lados de Damasco;

6 tua cabeça ergue-se sobre ti como o Carmelo; tua cabeleira é como a púrpura, e um rei se acha preso aos seus cachos.

7 – Como és bela e graciosa, ó meu amor, ó minhas delícias!

8 Teu porte assemelha-se ao da palmeira, de que teus dois seios são os cachos.

9 "Vou subir à palmeira – disse eu comigo mesmo – e colherei os seus frutos." Sejam-me os teus seios como cachos da vinha.

10 E o perfume de tua boca como o odor das maçãs; teus beijos são como um vinho delicioso que corre para o bem-amado, umedecendo-lhe os lábios na hora do sono.

11 – Eu sou para o meu amado o objeto de seus desejos.

12 Vem, meu bem-amado, saiamos ao campo, passemos a noite nos pomares;

13 pela manhã iremos às vinhas, para ver se a vinha lançou rebentos, se as suas flores se abrem, se as romãzeiras estão em flor. Ali te darei as minhas carícias.

14 As mandrágoras exalam o seu perfume; temos à nossa porta frutos excelentes, novos e velhos que guardei para ti, meu bem-amado.

Γαμήλιος χορός

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ:

1 Γύρισε γύρω γύρω,*Σε ορισμένες μετ. οι στ. 1-12 του παρόντος κεφ. αριθμούνται ως 6:13–7:13.

γύρισε, Σουλαμίτισσα,

γύρισε να σε καμαρώσουμε!

ΕΚΕΙΝΗ:

Τι έχετε στη Σουλαμίτισσα να δείτε

καθώς χορεύει τον κυκλοτερή

χορό των στρατοπέδων;

ΕΚΕΙΝΟΣ:

2 Τι όμορφα που ’ναι τα βήματά σου

με τα σανδάλια σου,

αρχοντογεννημένη!

Είν’ η καμπύλη των μηρών σου περιδέραιο

από τεχνίτη χέρια σμιλεμένο.

3 Ο κόλπος σου κρατήρας τορνευτός,

και το κρασί το ευωδιαστό δεν του απολείπει.

Είν’ η κοιλιά σου θημωνιά σταριού

φραγμένη ολόγυρα με κρίνα.

4 Τα στήθη σου τα δυο σαν δυο ελαφόπουλα,

δίδυμα ζαρκαδάκια.

5 Ο τράχηλός σου πύργος από φίλντισι,

τα μάτια σου σαν της Εσεβών τις στέρνες

κοντά στην πύλη Βαθ-Ραβίμ,

η μύτη σου σαν πύργος του Λιβάνου

αντίκρυ από τη Δαμασκό.

6 Η κεφαλή σου σαν τον Κάρμηλο υψώνεται

και τα χυτά σου τα μαλλιά σαν την πορφύρα,

κι ο βασιλιάς στα κύματά τους δέσμιος.

Η ολοκλήρωση της αγάπης

ΕΚΕΙΝΟΣ:

7 Τι όμορφη που είσαι και τι θελκτική

μέσα στα χάδια, αγάπη μου!

8 Μοιάζει η κορμοστασιά σου με το φοίνικα,

τα στήθη σου τσαμπιά χουρμάδες.

9 Είπα: «Θ’ ανέβω απά’ στο φοίνικα

τα βάγια του θα πιάσω,

θα γίνουνε τα στήθη σου σαν τα σταφύλια του αμπελιού,

και της ανάσας σου η οσμή μοσκοβολιά από μήλα.

10 Το στόμα σου θα γίνει

σαν το εξαίσιο το κρασί...»

ΕΚΕΙΝΗ:

«...Κρασί οπού κυλάει γλυκά

μόνο για τον αγαπημένο μου,

και βρέχει του τα χείλη και τα δόντια».

«Σ’ εκείνον μόνο ανήκω»

ΕΚΕΙΝΗ:

11 Δική του είμ’ εγώ του αγαπημένου μου

κι εκείνου η λαχτάρα είναι για μένα!

12 Έλα κι ας βγούμε στα χωράφια, αγαπημένε μου,

ας την περάσουμε τη νύχτα στα χωριά,

13 κι ας πάμε ξημερώματα στ’ αμπέλια

να δούμε αν βλάστησαν τα κλήματα,

του σταφυλιού ο ανθός αν άνοιξε,

αν λουλουδίσαν οι ροδιές.

Εκεί τον έρωτά μου θα σου δώσω.*Για την αρίθμηση των στ. βλ. υποσ. εις στ. 1.

Πρόσκληση

ΕΚΕΙΝΗ:

14 Οι μανδραγόρες χύνουν το άρωμά τους,

καρποί εξαίσιοι, νέοι και παλιοί,

μπροστά στη θύρα μας,

που τους έχω για σένα, αγαπημένε μου, φυλάξει.