Publicidade

Jeremias 14

VULG

1 Eis o que diz o Senhor a Jeremias, a propósito da seca:

2 Judá está coberta de luto, e às suas portas enlanguesce o povo, a cabeça pendida para a terra. De Jerusalém se levanta um clamor de angústia.

3 Os grandes da cidade enviaram os servos à procura de água. Encaminham-se estes às cisternas; água, porém, não encontram, e voltam com os recipientes vazios, envergonhados, confundidos, cobertas as cabeças.

4 Fende-se o solo todo, porque a chuva não rega a terra. Decepcionam-se os lavradores e cobrem suas cabeças.

5 Até a corça no campo abandona a cria, por falta de pastagem.

6 Mantêm-se nos montes os asnos selvagens, aspirando o ar como chacais. Seus olhos perderam o brilho, pois que não erva.

7 Ó Senhor, se nos acusam nossas iniquidades, agi de acordo com a honra de vosso nome. São, na verdade, numerosas nossas infidelidades; pecamos contra vós.

8 Senhor, esperança de Israel, vós que sois o seu salvador no tempo da desgraça, por que sois qual estrangeiro nessa terra, viajante de uma noite apenas?

9 Por que sois como um homem desvairado, como um guerreiro que não nos pode mais defender? No entanto, Senhor, permaneceis entre nós, e é o vosso nome que trazemos. Não nos abandoneis!

10 Eis o que diz o Senhor acerca desse povo: "Compraz-se ele em vaguear, e não sabe deter os seus pés. Deles o Senhor não se agrada". Lembrando-se de suas iniquidades, castiga-o por causa de seus pecados.

11 Disse-me o Senhor em seguida: "Não intercedas em favor desse povo.

12 Se jejuar, não escutarei seus lamentos, e se oferecer holocaustos e oblações não os aceitarei. Quero destruí-los pela espada, pela fome e pela peste".

13 Eu, porém, lhe respondi: "Ah, Senhor JAVÉ, olhai para o que dizem os profetas: a espada não vos atingirá e não sofrereis fome, pois que nesse lugar eu vos darei paz e segurança".

14 Replicou, porém, o Senhor: "São mentiras que proferiram os profetas em meu nome. Não os enviei, não lhes dei ordem, e nem mesmo lhes falei. Visões de mentiras, adivinhações vãs, invenções de suas mentes, eis o que profetizam!".

15 Por isso, eis o que diz o Senhor: "Acerca dos profetas que em meu nome proferem oráculos, quando missão alguma lhes confiei, e que proclamam não haver espadas, nem fome nesta terra, serão eles que hão de perecer pela espada e pela fome.

16 E os homens aos quais se dirigem serão lançados nas ruas de Jerusalém, vítimas da espada e da fome, sem que ninguém os venha sepultar, nem eles, nem suas mulheres, nem seus filhos e filhas; e sobre eles farei recair o mal que praticaram".

17 E tu lhes dirás: Que se me fundam em lágrimas os olhos, noite e dia sem descanso, porquanto de um golpe horrível foi ferida a virgem, filha de meu povo, e sua chaga não tem cura!

18 Se saio pelos campos, encontro homens atravessados pela espada; e se regresso à cidade, eu vejo outros passando pelo tormento da fome. Até o profeta e o sacerdote perambulam sem rumo pela terra.

19 Repelistes Judá, de verdade, e vossa alma se desgostou de Sião? Por que nos feristes de mal incurável? Esperamos a salvação; nada, porém, existe de bom; aguardamos a era de soerguimento, mas vemos o terror!

20 Senhor! Conhecemos nossa malícia e a iniquidade de nossos pais. Bem sabemos que pecamos contra vós.

21 Pela honra, porém, de vosso nome, não nos abandoneis, nem desonreis o vosso trono de glória. Lembrai-vos! E não rompais o pacto que conosco firmastes.

22 Haverá, entre os vãos ídolos dos pagãos, algum que provoque a chuva? Ou é o céu que proporciona os aguaceiros? Não! Sois vós, Senhor, nosso Deus, vós, em quem depositamos nossa esperança; vós, que todas essas coisas haveis criado.

1 Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam, de sermonibus siccitatis.

2 Luxit Judæa, et portæ ejus corruerunt,

et obscuratæ sunt in terra,

et clamor Jerusalem ascendit.

3 Majores miserunt minores suos ad aquam :

venerunt ad hauriendum.

Non invenerunt aquam :

reportaverunt vasa sua vacua.

Confusi sunt, et afflicti,

et operuerunt capita sua.

4 Propter terræ vastitatem,

quia non venit pluvia in terram,

confusi sunt agricolæ :

operuerunt capita sua.

5 Nam et cerva in agro peperit, et reliquit,

quia non erat herba.

6 Et onagri steterunt in rupibus ;

traxerunt ventum quasi dracones :

defecerunt oculi eorum,

quia non erat herba.

7 Si iniquitates nostræ responderint nobis, Domine,

fac propter nomen tuum :

quoniam multæ sunt aversiones nostræ :

tibi peccavimus.

8 Exspectatio Israël,

salvator ejus in tempore tribulationis,

quare quasi colonus futurus es in terra,

et quasi viator declinans ad manendum ?

9 quare futurus es velut vir vagus,

ut fortis qui non potest salvare ?

Tu autem in nobis es, Domine,

et nomen tuum invocatum est super nos :

ne derelinquas nos.

10 Hæc dicit Dominus populo huic,

qui dilexit movere pedes suos,

et non quievit,

et Domino non placuit :

Nunc recordabitur iniquitatum eorum,

et visitabit peccata eorum.

11 Et dixit Dominus ad me :

Noli orare pro populo isto in bonum.

12 Cum jejunaverint,

non exaudiam preces eorum,

et si obtulerint holocautomata et victimas,

non suscipiam ea :

quoniam gladio, et fame, et peste consumam eos.

13 Et dixi :

A, a, a, Domine Deus :

prophetæ dicunt eis :

Non videbitis gladium,

et fames non erit in vobis :

sed pacem veram dabit vobis in loco isto.

14 Et dicit Dominus ad me :

Falso prophetæ vaticinantur in nomine meo :

non misi eos, et non præcepi eis,

neque locutus sum ad eos.

Visionem mendacem, et divinationem,

et fraudulentiam, et seductionem cordis sui,

prophetant vobis.

15 Idcirco hæc dicit Dominus

de prophetis qui prophetant in nomine meo,

quos ego non misi, dicentes :

Gladius et fames non erit in terra hac :

In gladio et fame consumentur prophetæ illi.

16 Et populi quibus prophetant

erunt projecti in viis Jerusalem

præ fame et gladio,

et non erit qui sepeliat eos :

ipsi et uxores eorum,

filii et filiæ eorum :

et effundam super eos malum suum.

17 Et dices ad eos verbum istud :

Deducant oculi mei lacrimam per noctem et diem,

et non taceant,

quoniam contritione magna

contrita est virgo filia populi mei,

plaga pessima vehementer.

18 Si egressus fuero ad agros,

ecce occisi gladio :

et si introiero in civitatem,

ecce attenuati fame.

Propheta quoque et sacerdos abierunt in terram quam ignorabant.

19 Numquid projiciens abjecisti Judam ?

aut Sion abominata est anima tua ?

quare ergo percussisti nos ita ut nulla sit sanitas ?

Exspectavimus pacem,

et non est bonum :

et tempus curationis,

et ecce turbatio.

20 Cognovimus, Domine, impietates nostras,

iniquitates patrum nostrorum,

quia peccavimus tibi.

21 Ne des nos in opprobrium, propter nomen tuum,

neque facias nobis contumeliam solii gloriæ tuæ :

recordare, ne irritum facias fœdus tuum nobiscum.

22 Numquid sunt in sculptilibus gentium qui pluant ?

aut cæli possunt dare imbres ?

nonne tu es Dominus Deus noster, quem exspectavimus ?

tu enim fecisti omnia hæc.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-04_23-13-58-