1 Oğlum, bilgeliğime dikkat et, 2 Akıllıca sözlerime kulak ver.2 Böylelikle her zaman sağgörülü olur, 2 Dudaklarınla bilgiyi korursun.3 Zina eden kadının bal damlar dudaklarından, 2 Ağzı daha yumuşaktır zeytinyağından.4 Ama sonu pelinotu kadar acı, 2 İki ağızlı kılıç kadar keskindir.5 Ayakları ölüme gider, 2 Adımları ölüler diyarına ulaşır.6 Yaşama giden yolu hiç düşünmez, 2 Yolları dolaşıktır, ama farkında değil.7 Oğlum, şimdi beni dinle, 2 Ağzımdan çıkan sözlerden ayrılma.8 Öyle kadınlardan uzak dur, 2 Yaklaşma evinin kapısına.9 Yoksa onurunu başkalarına, 2 Yıllarını bir gaddara kaptırırsın.10 Varını yoğunu yer bitirir yabancılar, 2 Emeğin başka birinin evini bayındır kılar.11 Ah çekip inlersin ömrünün son günlerinde, 2 Etinle bedenin tükendiğinde.12 ‹‹Eğitilmekten neden bu kadar nefret ettim, 2 Yüreğim uyarıları neden önemsemedi?›› dersin.13 ‹‹Öğretmenlerimin sözünü dinlemedim, 2 Beni eğitenlere kulak vermedim.14 Halkın ve topluluğun arasında 2 Tam bir yıkımın eşiğine gelmişim.››15 Suyu kendi sarnıcından, 2 Kendi kuyunun kaynağından iç.16 Pınarların sokakları, 2 Akarsuların meydanları mı sulamalı?17 Yalnız senin olsun onlar, 2 Paylaşma yabancılarla.18 Çeşmen bereketli olsun 2 Ve gençken evlendiğin karınla mutlu ol.19 Sevimli bir geyik, zarif bir ceylan gibi, 2 Hep seni doyursun memeleri. 2 Aşkıyla sürekli coş.20 Oğlum, neden ahlaksız bir kadınla coşasın, 2 Neden başka birinin karısını koynuna alasın?21 RAB insanın tuttuğu yolu gözler, 2 Attığı her adımı denetler.22 Kötü kişiyi kendi suçları ele verecek, 2 Günahının kemendi kıskıvrak bağlayacak onu.23 Aşırı ahmaklığı onu yoldan çıkaracak, 2 Terbiyeyi umursamadığı için ölecek.

1 Filho meu, atende à minha sabedoria; à minha inteligência inclina o teu ouvido;2 Para que guardes os meus conselhos e os teus lábios observem o conhecimento.3 Porque os lábios da mulher estranha destilam favos de mel, e o seu paladar é mais suave do que o azeite.4 Mas o seu fim é amargoso como o absinto, agudo como a espada de dois gumes.5 Os seus pés descem para a morte; os seus passos estão impregnados do inferno.6 Para que não ponderes os caminhos da vida, as suas andanças são errantes: jamais os conhecerás.7 Agora, pois, filhos, dai-me ouvidos, e não vos desvieis das palavras da minha boca.8 Longe dela seja o teu caminho, e não te chegues à porta da sua casa;9 Para que não dês a outros a tua honra, e não entregues a cruéis os teus anos de vida;10 Para que não farte a estranhos o teu esforço, e todo o fruto do teu trabalho vá parar em casa alheia;11 E no fim venhas a gemer, no consumir-se da tua carne e do teu corpo.12 E então digas: Como odiei a correção! E o meu coração desprezou a repreensão!13 E não escutei a voz dos que me ensinavam, nem aos meus mestres inclinei o meu ouvido!14 No meio da congregação e da assembleia foi que eu me achei em quase todo o mal.15 Bebe água da tua fonte, e das correntes do teu poço.16 Derramar-se-iam as tuas fontes por fora, e pelas ruas os ribeiros de águas?17 Sejam para ti só, e não para os estranhos contigo.18 Seja bendito o teu manancial, e alegra-te com a mulher da tua mocidade.19 Como cerva amorosa, e gazela graciosa, os seus seios te saciem todo o tempo; e pelo seu amor sejas atraído perpetuamente.20 E por que, filho meu, te deixarias atrair por outra mulher, e te abraçarias ao peito de uma estranha?21 Eis que os caminhos do homem estão perante os olhos do Senhor, e ele pesa todas as suas veredas.22 Quanto ao ímpio, as suas iniquidades o prenderão, e com as cordas do seu pecado será detido.23 Ele morrerá, porque desavisadamente andou, e pelo excesso da sua loucura se perderá.