Levítico 6

1 Og Herren talte til Moses og sa: 2 Når nogen synder og farer troløst frem mot Herren, idet han for sin næste lyver om noget som er ham betrodd eller nedlagt hos ham, eller om noget han har røvet, eller han med vold har fratatt sin næste noget, 3 eller han har funnet noget som var tapt, og lyver om det, eller han sverger falsk om noget av alt det et menneske kan forsynde sig med, 4 da skal den som således har syndet og ført skyld over sig, gi tilbake det han har røvet eller har tatt med vold, eller som var ham betrodd, eller som var tapt, og som han har funnet, 5 eller hvad det kan være som han har svoret falsk om, og han skal godtgjøre det med dets fulle verd, og enda legge til femtedelen; han skal gi det til eiermannen samme dag som han bærer frem sitt skyldoffer. 6 Og til bot for sin synd skal han føre frem til presten et skyldoffer for Herren: en vær uten lyte av sitt småfe, efter din verdsetning. 7 Og presten skal gjøre soning for ham for Herrens åsyn, så han får forlatelse, hvad han så har gjort og ført skyld over sig med.

8 Og Herren talte til Moses og sa:

9 Byd Aron og hans sønner og si: Dette er loven om brennofferet: Brennofferet skal ligge på sitt bål på alteret hele natten til om morgenen, og således skal alterilden holdes brennende. 10 Og presten skal klæ sig i sin lerretskjortel og ha lerretsbenklær på nærmest legemet, og han skal ta bort asken efter brennofferet som ilden har fortært på alteret, og legge den ved siden av alteret. 11 Så skal han ta av sig sine klær og ta på sig andre klær og bære asken utenfor leiren til et rent sted. 12 Ilden skal holdes brennende på alteret, den må ikke slukne; hver morgen skal presten legge ny ved på ilden og legge brennofferet til rette på den og brenne takkofferets fettstykker på den. 13 En stadig ild skal holdes tendt på alteret; den må ikke slukne.

14 Og dette er loven om matofferet: Arons sønner skal bære det frem for Herrens åsyn, foran alteret.

15 Og presten skal ta en håndfull av matofferets fine mel og av dets olje og all viraken som er på matofferet, og brenne det på alteret til en velbehagelig duft, som et ihukommelses-offer til Herren. 16 Og det som blir tilovers, skal Aron og hans sønner ete; det skal etes usyret på et hellig sted; i forgården til sammenkomstens telt skal de ete det. 17 Det skal ikke bakes med surdeig; jeg har gitt dem det som deres del av mine ildoffer, det er høihellig likesom syndofferet og skyldofferet. 18 Alt mannkjønn blandt Arons barn kan ete det; det skal til alle tider, fra slekt til slekt, være eders del av Herrens ildoffere; enhver som rører ved dem, skal være hellig. 19 Og Herren talte til Moses og sa:

20 Dette er Arons og hans sønners offer, som de skal ofre Herren den dag en av dem blir salvet: tiendedelen av en efa fint mel som stadig matoffer, halvdelen om morgenen og halvdelen om aftenen. 21 Det skal lages til med olje på en helle; godt knadd skal det være når du bærer det frem; et matoffer som er bakt, skal du bære frem i små stykker til en velbehagelig duft for Herren. 22 Den av hans sønner som blir salvet til prest i hans sted, skal lage det til; det er en evig lov; det skal brennes op helt for Herren. 23 Ethvert matoffer som en prest bærer frem for sig selv, skal brennes helt; det må ikke etes.

24 Og Herren talte til Moses og sa:

25 Tal til Aron og hans sønner og si: Dette er loven om syndofferet: På det sted hvor brennofferet slaktes, skal syndofferet slaktes for Herrens åsyn; det er høihellig. 26 Den prest som bærer frem syndofferet, kan ete det; det skal etes på et hellig sted, i forgården til sammenkomstens telt. 27 Enhver som rører ved dets kjøtt, skal være hellig; og om det skvetter noget av dets blod på et klædningsstykke, skal du tvette det på et hellig sted. 28 Er det et lerkar det kokes i, så skal det slås i stykker; men er det kokt i et kobberkar, så skal karet skures og skylles med vann. 29 Alt mannkjønn blandt prestene kan ete det; det er høihellig. 30 Men intet syndoffer som der bæres blod av inn i sammenkomstens telt for å gjøre soning i helligdommen, må etes; det skal brennes op med ild.

1 Y HABLÓ Jehová á Moisés, diciendo:

2 Cuando una persona pecare, ✝6.2 Nm. 5.6.e hiciere prevaricación contra Jehová, ✝6.2 cp. 19.11. Ef. 4.25. Col. 3.9.y negare á su prójimo ✝6.2 Ex. 22.7,10.lo encomendado ó dejado en su mano, ó bien robare, ó calumniare á su prójimo;

3 O ✝6.3 Dt. 22.1,2,3.sea que hallando lo perdido, después lo negare, ✝6.3 Ex. 22.11.y jurare en falso, en alguna de todas aquellas cosas en que suele pecar el hombre:

4 Entonces será que, puesto habrá pecado y ofendido, restituirá aquello que robó, ó por el daño de la calumnia, ó el depósito que se le encomendó, ó lo perdido que halló,

5 O todo aquello sobre que hubiere jurado falsamente; ✝6.5 cp. 5.16. Nm. 5.7.lo restituirá, pues, por entero, y añadirá á ello la quinta parte, que ha de pagar á aquel á quien pertenece en el día de su expiación.

6 Y por su expiación traerá á Jehová ✝6.6 cp. 5.15,18.un carnero sin tacha de los rebaños, conforme á tu estimación, al sacerdote para la expiación:

7 ✝ 6.7 cp. 4.26. Y el sacerdote hará expiación por él delante de Jehová, y obtendrá perdón de cualquiera de todas las cosas en que suele ofender.

8 Habló aún Jehová á Moisés, diciendo:

9 Manda á Aarón y á sus hijos diciendo: Esta es la ley del holocausto: (es holocausto, porque se quema sobre el altar toda la noche hasta la mañana, y el fuego del altar arderá en él:)

10 ✝ 6.10 Ex. 28.39,40,41,43. Ez. 44.17,18. El sacerdote se pondrá su vestimenta de lino, y se vestirá pañetes de lino sobre su carne; y cuando el fuego hubiere consumido el holocausto, apartará él las cenizas de sobre el altar, ✝6.10 cp. 1.16.y pondrálas junto al altar.

11 ✝ 6.11 Ez. 42.14 y 44.19. Después se desnudará de sus vestimentas, y se pondrá otras vestiduras, y sacará las cenizas fuera del real ✝6.11 cp. 4.12.al lugar limpio.

12 Y el fuego encendido sobre el altar no ha de apagarse, sino que el sacerdote pondrá en él leña cada mañana, y acomodará sobre él el holocausto, y quemará sobre él ✝6.12 cp. 3.3,9,14.los sebos de las paces.

13 El fuego ha de arder continuamente en el altar; no se apagará.

1 de la expiación por el pecado,

2 y de la expiación de la culpa.

14 ✝ 6.14 cp. 2.1. Y esta es la ley del presente: Han de ofrecerlo los hijos de Aarón delante de Jehová, delante del altar.

15 Y tomará de él un puñado de la flor de harina del presente, y de su aceite, y todo el incienso que está sobre el presente, y harálo arder sobre el altar por memoria, en olor suavísimo ✝6.15 cp. 2.2,9.a Jehová.

16 ✝ 6.16 cp. 2.3. Ez. 44.29. Y el sobrante de ella lo comerán Aarón y sus hijos: ✝6.16 ver. 26. cp. 10.12,13. Nm. 18.10.sin levadura se comerá en el lugar santo; en el atrio del tabernáculo del testimonio lo comerán.

17 ✝ 6.17 cp. 2.11. No se cocerá con levadura: ✝6.17 Nm. 18.9,10.helo dado á ellos por su porción de mis ofrendas encendidas; ✝6.17 vers. 25,29es cosa santísima, como la expiación por el pecado, y como la expiación por la culpa.

18 Todos los varones de los hijos de Aarón comerán de ella. ✝6.18 cp. 3.17.Estatuto perpetuo será para vuestras generaciones tocante á las ofrendas encendidas de Jehová: ✝6.18 cp. 22.3,7. Ex. 29.37.toda cosa que tocare en ellas será santificada.

19 Y habló Jehová á Moisés, diciendo:

20 ✝ 6.20 Ex. 29.2. Esta es la ofrenda de Aarón y de sus hijos, que ofrecerán á Jehová el día que serán ungidos: la décima parte de un ✝6.20 cp. 5.11. Ex. 16.36.epha de flor de harina, presente perpetuo, la mitad á la mañana y la mitad á la tarde.

21 En sartén se aderezará con aceite; frita la traerás, y los pedazos cocidos del presente ofrecerás á Jehová en olor de suavidad.

22 Y el sacerdote que en lugar de Aarón fuere ungido de entre sus hijos, hará la ofrenda; estatuto perpetuo de Jehová: ✝6.22 Ex. 29.25.toda ella será quemada.

23 Y todo presente de sacerdote será enteramente quemado; no se comerá.

24 Y habló Jehová á Moisés, diciendo:

25 Habla á Aarón y á sus hijos, diciendo: ✝6.25 cp. 4.3.Esta es la ley de la expiación: ✝6.25 cp. 1.3,5,11 y 4.24,29,33.en el lugar donde será degollado el holocausto, será degollada la expiación por el pecado delante de Jehová: es cosa santísima.

26 ✝ 6.26 cp. 10.17,18. Nm. 18.9,19. Ez. 44.28,29. El sacerdote que la ofreciere por expiación, la comerá: en el lugar santo será comida, en el atrio del tabernáculo del testimonio.

27 ✝ 6.27 ver. 18 Todo lo que en su carne tocare, será santificado; y si cayere de su sangre sobre el vestido, lavarás aquello sobre que cayere, en el lugar santo.

28 Y la vasija de barro en que fuere cocida, ✝6.28 cp. 11.33 y 15.12.será quebrada: y si fuere cocida en vasija de metal, será fregada y lavada con agua.

29 ✝ 6.29 ver. 18 Todo varón de entre los sacerdotes la comerá: es cosa santísima.

30 ✝ 6.30 cp. 4.7,11,12,18,21 y 16.27. He. 13.11. Mas no se comerá de expiación alguna, de cuya sangre se metiere en el tabernáculo del testimonio para reconciliar en el santuario: al fuego será quemada.