1 Wherefore, being no longer able to refrain ourselves, we thought good to be left alone in Athens,2 and sent Timotheus, our brother and fellow-workman under God in the glad tidings of Christ, to confirm you and encourage {you} concerning your faith,3 that no one might be moved by these afflictions. (For yourselves know that we are set for this;4 for also, when we were with you, we told you beforehand we are about to be in tribulation, even as also it came to pass, and ye know.)5 For this reason *I* also, no longer able to refrain myself, sent to know your faith, lest perhaps the tempter had tempted you and our labour should be come to nothing.6 But Timotheus having just come to us from you, and brought to us the glad tidings of your faith and love, and that ye have always good remembrance of us, desiring much to see us, even as we also you;7 for this reason we have been comforted in you, brethren, in all our distress and tribulation, through your faith,8 because now we live if *ye* stand firm in {the} Lord.9 For what thanksgiving can we render to God for you, for all the joy wherewith we rejoice on account of you before our God,10 night and day beseeching exceedingly to the end that we may see your face, and perfect what is lacking in your faith?11 But our God and Father himself, and our Lord Jesus, direct our way to you.12 But you, may the Lord make to exceed and abound in love toward one another, and toward all, even as we also towards you,13 in order to the confirming of your hearts unblamable in holiness before our God and Father at the coming of our Lord Jesus with all his saints.

1 Kiam do ni jam ne povis resti trankvilaj, ni decidis esti lasitaj solaj en Ateno;2 kaj ni sendis Timoteon, nian fraton kaj servanton de Dio en la evangelio de Kristo, por firmigi vin kaj konsoli vin pri via fido,3 por ke neniu estu ŝancelita de tiuj afliktoj; ĉar vi mem scias, ke ili apartenas al nia sorto.4 Ĉar kiam ni estis ĉe vi, ni antaŭdiris al vi, ke ni nepre suferos; kaj tio efektive okazis, kiel vi ja scias.5 Pro tio mi ankaŭ, kiam mi jam ne povis resti trankvila, sendis, por ke mi certiĝu pri via fido, pro timo, ke eble la tentanto vin tentis kaj ke nia laboro fariĝos senutila.6 Sed kiam Timoteo, ĵus veninte al ni de vi, donis al ni bonajn sciigojn pri via fido kaj via amo, kaj ke vi ĉiam memoras nin bonkore, sopirante vidi nin, kiel ni ankaŭ vin,7 pro tio ni konsoliĝis, fratoj, pri vi, en ĉia nia malĝojo kaj aflikto, per via fido;8 ĉar nun ni vivas, se vi staras firme en la Sinjoro.9 Ĉar kian dankon ni povas repagi al Dio pri vi, pro la tuta ĝojo, per kiu ni ĝojas pro vi antaŭ Dio;10 nokte kaj tage preĝante fervore, ke ni povu vidi vian vizaĝon kaj perfektigi la mankojn de via fido?11 Nia Dio kaj Patro mem kaj nia Sinjoro Jesuo direktu nian vojon al vi;12 kaj la Sinjoro pligrandigu kaj abundigu ĉe vi la amon de unu al la alia kaj al ĉiuj, kiel ni amas vin;13 por ke li faru viajn korojn senkulpaj kaj sanktaj antaŭ nia Dio kaj Patro, ĉe la alveno de nia Sinjoro Jesuo kun ĉiuj liaj sanktuloj.