Oséias 11

1 Kiam Izrael estis junulo, Mi lin ekamis, kaj el Egiptujo Mi vokis Mian filon. 2 Sed nun oni vokas ilin, kaj ili sin deturnas; al la Baaloj ili oferas, kaj al idoloj ili incensas. 3 Mi instruis al Efraim la iradon; Mi prenis ilin je la brako, kaj ili ne rimarkis, ke Mi ilin kuracas. 4 Per ŝnuroj de homoj Mi tiris ilin, per ligiloj de amo; Mi estis por ili kiel levanto de la jugo, kaj Mi metis antaŭ ili la manĝaĵon. 5 Ili ne revenos en la landon Egiptan, sed Asirio estos ilia reĝo, ĉar ili ne volis penti. 6 Glavo falos sur liajn urbojn kaj ekstermos liajn idojn kaj formanĝos ilin pro iliaj entreprenoj. 7 Mia popolo rigidiĝis en la defalo de Mi; kaj kvankam oni ĝin vokas al la Plejaltulo, ĝi ne levas sin. 8 Kiel Mi agu kun vi, ho Efraim? kiel Mi protektu vin, ho Izrael? Ĉu Mi faru al vi, kiel al Adma? ĉu Mi egaligu vin al Ceboim? Renversiĝis en Mi Mia koro, varmegiĝis Mia tuta kompato. 9 Mi ne agos laŭ Mia flama kolero, Mi ne plu ekstermos Efraimon; ĉar Mi estas Dio, ne homo, Mi estas Sanktulo inter vi; Mi ne venos en furiozo. 10 La Eternulon ili sekvos, kiel kriantan leonon; kiam Li krios, tiam timigite venos la filoj de okcidente. 11 Timigite kiel birdo ili venos el Egiptujo, kaj kiel kolombo el la lando Asiria; kaj Mi enloĝigos ilin en iliaj domoj, diras la Eternulo.

12 Kun mensogoj ĉirkaŭis Min Efraim, kaj kun falsaĵo la domo de Izrael; sed Jehuda ankoraŭ tenis sin je Dio kaj estis fidela al la Sanktulo.

O amor de Deus e a ingratidão do povo de Israel

1 Quando Israel era menino,

eu o amei;

e do Egito chamei a meu filho.

2 Mas, como os chamavam,

assim se iam da sua face;

sacrificavam a baalins,

e queimavam incenso

às imagens de escultura.

3 Todavia, eu ensinei

a andar a Efraim;

tomando-os pelos seus braços,

mas não entenderam

que eu os curava.

4 Atraí-os com cordas humanas,

com laços de amor,

e fui para eles como os que tiram

o jugo de sobre as suas queixadas,

e lhes dei mantimento.

5 Não voltará

para a terra do Egito,

mas a Assíria será seu rei;

porque recusam converter-se.

6 E cairá a espada

sobre as suas cidades,

e consumirá os seus ramos,

e os devorará,

por causa dos seus

próprios conselhos.

7 Porque o meu povo é inclinado

a desviar-se de mim;

ainda que chamam ao Altíssimo,

nenhum deles o exalta.

8 Como te deixaria, ó Efraim?

Como te entregaria, ó Israel?

Como te faria como Admá?

Te poria como Zeboim?

Está comovido em mim

o meu coração,

as minhas compaixões

à uma se acendem.

9 Não executarei o furor

da minha ira;

não voltarei para destruir

a Efraim,

porque eu sou Deus e não homem,

o Santo no meio de ti;

eu não entrarei na cidade.

10 Andarão após o Senhor;

ele rugirá como leão;

rugindo, pois, ele,

os filhos do ocidente

tremerão.

11 Tremendo virão

como um passarinho,

os do Egito,

e como uma pomba,

os da terra da Assíria,

e os farei habitar

em suas casas,

diz o Senhor.

A sentença contra Israel e Judá

12 Efraim me cercou com mentira,

e a casa de Israel com engano;

mas Judá ainda domina com Deus,

e com os santos está fiel.