Esdras 9

1 Kiam ĉio tio estis finita, aliris al mi la estroj, kaj diris: La popolo Izraela kaj la pastroj kaj la Levidoj ne apartigis sin de la popoloj de la landoj koncerne iliajn abomenindaĵojn, de la Kanaanidoj, Ĥetidoj, Perizidoj, Jebusidoj, Amonidoj, Moabidoj, Egiptoj, kaj Amoridoj; 2 ĉar ili prenis el iliaj filinoj edzinojn por si kaj por siaj filoj, kaj miksiĝis la sankta semo kun la popoloj de la landoj; kaj la mano de la eminentuloj kaj ĉefoj estis la unua en ĉi tiu malbonago. 3 Kiam mi aŭdis tion, mi disŝiris miajn vestojn kaj mian tunikon, mi elŝiris harojn de mia kapo kaj el mia barbo, kaj mi sidis konsternite. 4 Kaj kolektiĝis al mi ĉiuj, kiuj timis la vortojn de Dio de Izrael, pro la krimo de la forkaptitoj; kaj mi sidis konsternite ĝis la vesperofero. 5 Kaj ĉe la vesperofero mi leviĝis de mia aflikto, kaj kun disŝiritaj vestoj kaj tuniko mi stariĝis surgenue kaj etendis miajn manojn al la Eternulo, mia Dio, 6 kaj mi diris: Ho mia Dio, mi hontas, kaj ĝenas min levi mian vizaĝon al Vi, ho mia Dio; ĉar niaj malbonagoj kreskis pli alten ol nia kapo, kaj nia kulpo fariĝis granda ĝis la ĉielo. 7 De post la tempo de niaj patroj ni estas en granda kulpo ĝis la nuna tago; pro niaj malbonagoj ni estis transdonitaj, ni kaj niaj reĝoj kaj niaj pastroj, en la manojn de la alilandaj reĝoj, sub glavon, en kaptitecon, al disrabo kaj malhonoro, kiel tio estas nun. 8 Kaj nun antaŭ momento venis pardono de la Eternulo, nia Dio, kaj Li restigis al ni saviĝintojn kaj permesis al ni alfortikiĝi sur Lia sankta loko; nia Dio donis lumon al niaj okuloj, kaj Li permesis al ni iom reviviĝi en nia sklaveco. 9 Ni estas ja sklavoj; sed en nia sklaveco nia Dio nin ne forlasis. Kaj Li donis al ni favorkorecon de la reĝoj de Persujo, por permesi al ni reviviĝi, por konstrui la domon de nia Dio kaj restarigi ĝiajn ruinojn, kaj por doni al ni barilon en Judujo kaj Jerusalem. 10 Kaj nun kion ni diros, ho nia Dio, post tio? ĉar ni forlasis Viajn ordonojn, 11 kiujn Vi ordonis per Viaj servantoj, la profetoj, dirante: La lando, en kiun vi venas por ekposedi ĝin, estas lando malpura pro la malpureco de la popoloj alilandaj, pro iliaj abomenindaĵoj, per kiuj ili plenigis ĝin de rando al rando en sia malpureco; 12 ne donu do viajn filinojn al iliaj filoj, kaj iliajn filinojn ne prenu por viaj filoj, neniam zorgu pri ilia paco kaj bonstato, por ke vi fortiĝu kaj por ke vi nutru vin per la bonaĵoj de la tero kaj por ke vi heredigu ĝin por eterne al viaj filoj. 13 Kaj post ĉio, kio trafis nin pro niaj malbonaj faroj kaj pro nia granda kulpo, kaj kiam nun Vi indulgis nin malgraŭ niaj malbonagoj kaj donis al ni tian saviĝon, 14 ĉu ni nun denove malobeu Viajn ordonojn, kaj boparenciĝu kun la popoloj de tiuj abomenindaĵoj? Ĉu Vi ne koleros kontraŭ ni ĝis plena ekstermo sen restigo de ia restaĵo kaj savitaĵo? 15 Ho Eternulo, Dio de Izrael! Vi estas justa; ĉar ni restis saviĝintoj ĝis la nuna tago. Jen ni estas antaŭ Vi en nia kulpo; ni ne povas teni nin antaŭ Vi pro tio.

Ka Rongo a Etera i ngā Mārena ki ngā Tauiwi

1 Ā, ka oti ēnei mea, ka haere mai ngā rangatira ki ahau, ka mea, "Kīhai te iwi o Īharaira rātou ko ngā tohunga, ko ngā Rīwaiti, i momotu i a rātou i roto i ngā iwi o ngā whenua; rite tonu tā rātou mahi ki ngā mea whakarihariha a ērā, arā a ngā Kanaani, a ngā Hiti, a ngā Perihi, a ngā Iepuhi, a ngā Āmoni, a ngā Moapi, a ngā Īhipiana, a ngā Amori. 2 Kua tangohia hoki e rātou ētahi o ā rātou tamāhine mā rātou, mā ā rātou tama. Nā, kua whakawhenumitia te momo tapu ki roto ki ngā iwi o aua whenua. Āe rā, nui noa ake te ringa o ngā rangatira, o ngā tino tāngata, ki tēnei hē."

3 Nā, i tōku rongonga i tēnei, haea ana e ahau tōku kākahu me tōku koroka, hutihutia ana e ahau ngā huruhuru o tōku mātenga, o ōku pāhau, ā, noho ana, mīharo ana. 4 Kātahi ka huihui mai ki ahau te hunga katoa i wehi i ngā kupu a te Atua o Īharaira, he mea mō te hē o te hunga i whakaraua; ā, ko ahau i noho me te mīharo, ā taea noatia te whakahere o te ahiahi.

Te Īnoi o Etera

5 Nā, i te whakahere o te ahiahi, ka maranga ake ahau i tōku whakamā, me tōku kākahu anō me tōku koroka i haehaea; piko ana ōku turi, ā, ka wherahia atu ōku ringa ki a Ihowā, ki tōku Atua, 6 nā, ka mea ahau:

E tōku Atua, he whakamā ahau, numinumi kau ana ahau, te ara ai tōku mata ki a koe, e tōku Atua. Kua tetere rawa hoki ō mātou hē ki runga ake i ō mātou māhunga; nui atu tō mātou poka kē, ā, tutuki noa ki te rangi. 7 Nui atu tō mātou poka kē, nō ngā rā anō o ō mātou mātua ā taea noatia tēnei rā, nā, ō mātou hē hoki i hoatu ai mātou, ō mātou kīngi, ō mātou tohunga, ki te ringa o ngā kīngi o ngā whenua, ki te hoari, ki te whakarau, hei pāhuatanga, ā, whakamā iho te mata, koia anō tēnei ināianei.

8 Nā, he iti nei tēnei wāhi i whakaputaina ai he atawhai e Ihowā, e tō mātou Atua, kia toe ai ētahi mōrehu o mātou; kia hōmai ai ki a mātou he titi ki tōna wāhi tapu, kia whakamāramatia ai ō mātou kanohi e tō mātou Atua, kia hōmai ai ki a mātou he oranga ngākau, he mea iti, i a mātou nei i te herehere. 9 He pononga hoki mātou; heoi i a mātou i te herehere kīhai mātou i mahue i tō mātou Atua; nā, whakaputaina ana e ia he aroha ki a mātou i te aroaro o ngā kīngi o Pahia, i hōmai ai he oranga ngākau ki a mātou, i whakaarahia ai te whare o tō mātou Atua, i hangā ai ōna wāhi kua ururuatia, i hōmai ai he taiepa ki a mātou ki Hūrā, ki Hiruhārama.

10 Nā, kia pēhea he kupu mā mātou, e tō mātou Atua, i muri i tēnei? Kua whakarērea hoki e mātou āu whakahau, 11 i whakahaua e koe, arā e āu pononga, e ngā poropiti, i kī mai hoki koe: Ko te whenua ka haere nei koutou ki reira tango ai, he whenua poke tērā i ngā poke o ngā iwi o ngā whenua, i ā rātou mea whakarihariha, kī tonu hoki i tētahi pito ki tētahi i tō rātou poke. 12 Nā, tēnā, kaua ā koutou tamāhine e hoatu mā ā rātou tama, kaua anō ā rātou tamāhine e tangohia mai mā ā koutou tama. Kaua anō e whai kia mau te rongo ki a rātou, kia whai pai rānei rātou ā ake ake; kia kaha ai koutou, kia kai ai hoki i ngā mea pai o te whenua, ā, waiho iho hei kāinga mō ā koutou tama ake tonu atu.

13 Nā, kua pā nei ēnei mea katoa ki a mātou mō ā mātou mahi hē, mō te nui o tō mātou poka kē, ā, i te mea he iti iho i ō mātou hē āu whiu, e tō mātou Atua, ā, hōmai ana e koe tēnei wāhi whakaoranga. 14 Kia takahi anō rānei mātou i āu tikanga, kia mārena ki ngā iwi nāna ēnei whakarihariha? E kore ianei koe e riri ki a mātou ā poto noa mātou i a koe, kore noa he mōrehu, he oranga? 15 E Ihowā, e te Atua o Īharaira, he tika tāu; e toe nei hoki mātou, he mōrehu, koia anō tēnei ināianei. Nanā, tēnei mātou kei tōu aroaro, me ō mātou hē; nā tēnei hoki tē tū ai he tangata ki tōu aroaro.