Romanos 10

1 Fratoj, la deziro de mia koro kaj mia preĝo al Dio pri ili estas por ilia savado. 2 Ĉar mi atestas pri ili, ke ili havas fervoron al Dio, sed ne laŭ scio. 3 Ĉar nesciante la justecon de Dio, kaj penante starigi sian propran justecon, ili ne subiĝis al la justeco de Dio. 4 Ĉar Kristo estas la fino de la leĝo por justeco por ĉiu, kiu kredas. 5 Ĉar Moseo skribis, ke tiu, kiu plenumas la justecon de la leĝo, vivos per ĝi. 6 Sed la justeco, kiu estas el fido, diras jene: Ne diru en via koro: Kiu suprenirus en la ĉielon? (tio estas, por malsuprenigi Kriston), 7 nek: Kiu malsuprenirus en la abismon? (tio estas, por suprenkonduki Kriston el la mortintoj). 8 Sed kion ĝi diras? La afero estas proksime de vi, en via buŝo kaj en via koro; tio estas, la vorto de fido, kiun ni predikas; 9 ĉar se vi per via buŝo konfesas Jesuon Sinjoro, kaj kredas en via koro, ke Dio lin levis el la mortintoj, vi saviĝos; 10 ĉar per la koro la homo kredas ĝis justeco, kaj per la buŝo konfesas ĝis savo. 11 Ĉar la Skribo diras: Ĉiu, kiu fidas al li, ne estos hontigita. 12 Ĉar estas nenia diferencigo inter Judo kaj Greko, ĉar unu sama estas Sinjoro de ĉiuj, kaj estas riĉa por ĉiuj, kiuj lin vokas; 13 ĉar: Ĉiu, kiu vokos la nomon de la Eternulo, saviĝos. 14 Kiel do ili vokos Tiun, al kiu ili ne kredis? kaj kiel ili kredos al Tiu, pri kiu ili ne aŭdis? kaj kiel ili aŭdos sen predikanto? 15 kaj kiel oni predikos, se ili ne estos senditaj? kiel estas skribite: Kiel ĉarmaj estas la piedoj de la anoncantoj de la evangelio de bono!

16 Sed ne ĉiuj aŭskultis la evangelion. Ĉar Jesuo diris: Ho Eternulo! kiu kredus al tio, kion ni aŭdis? 17 La fido venas do per aŭdado, kaj aŭdado per la vorto de Kristo. 18 Sed mi diras: Ĉu ili ne aŭdis? Certe:

Tra la tuta mondo iris ilia sono,

Kaj ĝis la finoj de la tero iris iliaj vortoj. 19 Sed mi diras: Ĉu Izrael ne sciis? Unue Moseo diris:

Mi incitos vin per ne-popolo,

Per popolo malnobla Mi vin kolerigos. 20 Kaj Jesaja estis tre kuraĝa, kaj diris:

Mi estas trovebla por tiuj, kiuj Min ne serĉis;

Mi montris Min al tiuj, kiuj pri Mi ne demandis.

21 Sed pri Izrael li diris: Ĉiutage Mi etendis Miajn manojn al popolo malobeema kaj obstina.

1 Mes frères, le souhait de mon cœur, et la prière que je fais à Dieu pour les Israélites, c’est qu’ils soient sauvés.

2 Car je leur rends ce témoignage, qu’ils ont du zèle pour Dieu; mais ce zèle est sans connaissance;

3 Parce que, ne connaissant point la justice de Dieu, et cherchant à établir leur propre justice, ils ne sont point soumis à la justice de Dieu.

4 Car Christ est la fin de la loi, pour justifier tous ceux qui croient.

5 En effet, Moïse décrit la justice qui est par la loi, en disant, que l’homme qui fera ces choses vivra par elles.

6 Mais la justice qui est par la foi parle ainsi: Ne dis point en ton cœur: Qui montera au ciel? C’est vouloir en faire descendre Christ;

7 Ou, qui descendra dans l’abîme? C’est rappeler Christ d’entre les morts.

8 Mais que dit-elle? La parole est proche de toi, dans ta bouche et dans ton cœur. C’est là la parole de la foi que nous prêchons;

9 Car, si tu confesses le Seigneur Jésus de ta bouche, et que tu croies dans ton cœur que Dieu l’a ressuscité des morts, tu seras sauvé;

10 Parce qu’on croit du cœur, pour obtenir la justice, et que l’on fait confession de la bouche, pour obtenir le salut.

11 Car l’Ecriture dit: Quiconque croit en lui, ne sera point confus.

12 Ainsi il n’y a point de distinction entre le Juif et le Grec, parce qu’ils ont tous un même Seigneur, qui est riche pour tous ceux qui l’invoquent.

13 Car quiconque invoquera le nom du Seigneur, sera sauvé.

14 Mais comment invoqueront-ils celui auquel ils n’ont point cru? Et comment croiront-ils en celui duquel ils n’ont point ouï parler? Et comment en entendront-ils parler, s’il n’y a quelqu’un qui le leur prêche?

15 Et comment le prêchera-t-on, s’il n’y en a pas qui soient envoyés? selon ce qui est écrit: Que les pieds de ceux qui annoncent la paix sont beaux, de ceux, dis-je, qui annoncent de bonnes nouvelles!

16 Mais tous n’ont pas obéi à l’évangile; car Esaïe dit: Seigneur, qui a cru à notre prédication?

17 La foi vient donc de ce qu’on entend; et ce qu’on entend, vient de la parole de Dieu.

18 Mais je demande, ne l’ont-ils point entendue? Au contraire, la voix de ceux qui l’ont prêchée, est allée par toute la terre, et leurs paroles se sont fait entendre jusqu’aux extrémités du monde.

19 Je demande encore: Israël n’en a-t-il point eu de connaissance? Moïse a dit le premier: Je vous provoquerai à la jalousie par un peuple qui n’est pas mon peuple; je vous exciterai à l’indignation par une nation privée d’intelligence.

20 Et Esaïe parle encore plus hardiment, et dit: J’ai été trouvé par ceux qui ne me cherchaient point, et je me suis manifesté clairement à ceux qui ne s’informaient point de moi.

21 Mais à l’égard d’Israël, il dit: J’ai tout le jour étendu mes mains vers un peuple rebelle et contredisant.