Tiago 1

1 Jakobo, servisto de Dio kaj de la Sinjoro Jesuo Kristo, al la dek du triboj, kiuj estas dispelitaj: Saluton!

2 Rigardu ĉion kiel ĝojigan, miaj fratoj, kiam vi falas en diversajn tentojn, 3 sciante, ke la provado de via fido faras paciencon. 4 Kaj la pacienco havu sian perfektan faradon, por ke vi estu perfektaj kaj kompletaj, ne havante mankon.

5 Sed se al iu el vi mankas saĝeco, li petu Dion, kiu donacas al ĉiuj malavare kaj ne riproĉas, kaj ĝi estos al li donata. 6 Sed li petu en fido, neniel dubante; ĉar la dubanto similas ondon de la maro, ventopelatan kaj skuatan. 7 Ĉar tiu homo ne pensu, ke li ricevos ion de la Sinjoro — 8 duoblanima homo, ŝanceliĝa en ĉiuj siaj vojoj.

9 Sed la malaltranga frato ĝoju pri sia alteco; 10 kaj la riĉulo pri sia humiliĝo; ĉar kiel floro de herbo li forpasos. 11 Ĉar la suno leviĝas kun la brulvento kaj sekigas la herbon, kaj ĝia floro falas, kaj la gracio de ĝia formo pereas; tiel ankaŭ la riĉulo velkos en siaj vojoj.

12 Feliĉa estas la homo, kiu elportas tenton; ĉar kiam li estos elprovita, li ricevos la kronon de vivo, kiun la Sinjoro promesis al tiuj, kiuj lin amas. 13 Neniu diru, kiam li estas tentata: Mi estas tentata de Dio; ĉar Dio ne estas tentebla de malbono, kaj Li mem tentas neniun; 14 sed ĉiu estas tentata, kiam li estas fortirata de sia dezirado, kaj delogata. 15 Tiam la dezirado, gravediĝinte, naskas pekon; kaj la peko, maturiĝinte, naskas morton. 16 Ne trompiĝu, miaj amataj fratoj. 17 Ĉiu bona donaĵo kaj ĉiu perfekta donaco estas de supre, malsuprenvenante de la Patro de lumoj, ĉe kiu ne povas ekzisti ŝanĝo, nek ombro de sinturnado. 18 Laŭ Sia propra volo Li naskis nin per la vorto de la vero, por ke ni estu kvazaŭ unuaaĵo de Liaj kreitaĵoj.

19 Tion vi scias, miaj amataj fratoj. Sed ĉiu rapidu aŭdi, malrapidu paroli, malrapidu koleri; 20 ĉar la kolero de homo ne efektivigas la justecon de Dio. 21 Tial, formetinte ĉian malpurecon kaj superfluon de malico, akceptu kun humileco la enplantitan vorton, kiu povas savi viajn animojn. 22 Sed estu plenumantoj de la vorto, kaj ne nur aŭskultantoj, trompantaj vin mem. 23 Ĉar se iu estas aŭskultanto de la vorto, kaj ne plenumanto, li similas iun, kiu rigardas sian naturan vizaĝon en spegulo; 24 ĉar li sin rigardas kaj foriras, kaj tuj forgesas, kia li estis. 25 Sed tiu, kiu fikse rigardas en la perfektan leĝon, la leĝon de libereco, kaj tiel restas, ne estante aŭskultanto, kiu forgesas, sed plenumanto, kiu energias, tiu estos benata en sia faro. 26 Se iu ŝajnas al si religia, ne bridante sian langon, sed trompante sian koron, ties religio estas vanta. 27 Religio pura kaj senmakula antaŭ nia Dio kaj Patro estas jena: viziti orfojn kaj vidvinojn en ilia mizero, kaj sin gardi sen malpuriĝo de la mondo.

1 Jacques, serviteur de Dieu et du Seigneur Jésus-Christ, aux douze tribus qui sont dispersées, salut!

2 Mes frères, regardez comme le sujet d’une parfaite joie les diverses afflictions qui vous arrivent,

3 Sachant que l’épreuve de votre foi produit la patience.

4 Mais il faut que l’ouvrage de la patience soit parfait, afin que vous soyez parfaits et accomplis, en sorte qu’il ne vous manque rien.

5 Que si quelqu’un de vous manque de sagesse, qu’il la demande à Dieu, qui la donne à tous libéralement, sans rien reprocher; et elle lui sera donnée.

6 Mais qu’il la demande avec foi, sans hésiter; car celui qui hésite, est semblable au flot de la mer qui est agité et poussé çà et là par le vent.

7 Que cet homme-là ne s’attende pas à recevoir aucune chose du Seigneur.

8 L’homme dont le cœur est partagé, est inconstant en toutes ses voies.

9 Que le frère qui est dans la bassesse, se glorifie dans son élévation.

10 Que le riche, au contraire, s’humilie dans sa bassesse, car il passera comme la fleur de l’herbe.

11 Car, comme un soleil brûlant étant levé, l’herbe sèche, sa fleur tombe, et son éclat périt; ainsi le riche se flétrira dans ses entreprises.

12 Heureux est l’homme qui endure la tentation; car quand il aura été éprouvé, il recevra la couronne de vie que le Seigneur a promise à ceux qui l’aiment.

13 Que personne ne dise, lorsqu’il est tenté: C’est Dieu qui me tente; car comme Dieu ne peut être tenté par aucun mal, aussi ne tente-t-il personne.

14 Mais chacun est tenté quand il est attiré et amorcé par sa propre convoitise.

15 Et après que la convoitise a conçu, elle enfante le péché; et le péché, étant consommé, engendre la mort.

16 Mes frères bien-aimés, ne vous abusez point;

17 Toute grâce excellente et tout don parfait vient d’en haut, et descend du Père des lumières, en qui il n’y a point de variation, ni aucune ombre de changement.

18 Il nous a engendrés de sa pure volonté par la parole de la vérité, afin que nous fussions comme les prémices de ses créatures.

19 Ainsi, mes frères bien-aimés, que tout homme soit prompt à écouter, lent à parler, et lent à se mettre en colère;

20 Car la colère de l’homme n’accomplit point la justice de Dieu.

21 C’est pourquoi, rejetant toute ordure et tous les excès de la malice, recevez avec douceur la parole qui est plantée au dedans de vous, et qui peut sauver vos âmes.

22 Mettez en pratique la parole, et ne vous contentez pas de l’écouter, en vous séduisant vous-mêmes par de faux raisonnements.

23 Car si quelqu’un écoute la parole, et ne la met point en pratique, il est semblable à un homme qui regarderait dans un miroir son visage naturel;

24 Et qui, après s’être regardé, s’en irait, et oublierait aussitôt quel il était.

25 Mais celui qui aura considéré avec attention la loi parfaite, qui est celle de la liberté, et qui y aura persévéré, n’étant pas un auditeur oublieux, mais pratiquant les œuvres qu’elle commande, il sera heureux dans ce qu’il aura fait.

26 Si quelqu’un parmi vous croit avoir de la religion, et qu’il ne tienne point sa langue en bride, mais qu’il séduise son cœur, la religion d’un tel homme est vaine.

27 La religion pure et sans tache devant Dieu notre Père, consiste à visiter les orphelins et les veuves dans leurs afflictions, et à se préserver de la souillure du monde.