1 "Siihen aikaan, sanoo Herra, otetaan Juudan kuningasten ja sen ruhtinasten luut, pappien ja profeettain luut sekä Jerusalemin asukasten luut pois heidän haudoistansa 2 *5. Moos. 4:19; 5. Moos. 17:3; 2. Kun. 21:3ja hajotetaan auringon, kuun ja kaiken taivaan joukon eteen, joita he rakastivat ja palvelivat, joita he seurasivat, etsivät ja kumartaen rukoilivat; niitä ei koota eikä haudata, vaan ne tulevat maan lannaksi. 3 Ja kuolema on oleva halutumpi kuin elämä koko sille jäännökselle, joka jää jäljelle tästä pahasta sukukunnasta, kaikissa paikoissa, mihin minä karkoitan nämä jäljelle jääneet, sanoo Herra Sebaot.

4 Ja sano heille: Näin sanoo Herra:

Eikö se, joka lankeaa, nouse jälleen?

Eikö se, joka kääntyy pois, käänny takaisin?

5 Miksi kääntyy tämä kansa, Jerusalem, pois

ainaisessa luopumuksessa?

Miksi he pitävät kiinni petoksesta

eivätkä tahdo palata?

6 Minä olen tarkannut ja kuunnellut:

he puhuvat sitä, mikä ei ole oikein;

ei kukaan kadu pahuuttansa, ei

ajattele:

Mitä olen minä tehnyt!

Kaikki he kääntyvät pois juosten juoksuansa,

niinkuin orhi kiitää taistelussa.

7 *Jes. 1:3Haikarakin taivaalla tietää aikansa;

metsäkyyhkynen, pääskynen ja kurki

pitävät vaarin tuloajastansa,

mutta minun kansani ei tunne Herran oikeutta.

8 Kuinka saatatte sanoa: 'Me olemme viisaita,

ja meillä on Herran laki'?

Totisesti! Katso, valheen työtä on tehnyt

kirjanoppineiden valhekynä.

9 *5. Moos. 4:6; Job 5:13; 1. Kor. 3:19Viisaat saavat häpeän,

kauhistuvat ja joutuvat kiinni.

Katso, he ovat hyljänneet Herran sanan —

mitä heillä on viisautta?

10 *Jes. 56:11; Jer. 6:12Sentähden minä annan

heidän vaimonsa vieraille,

heidän peltonsa valloittajille.

Sillä kaikki, niin pienet kuin suuretkin,

pyytävät väärää voittoa,

kaikki, niin profeetat kuin papitkin,

harjoittavat petosta.

11 *Hes. 13:10He parantavat kepeästi

tyttären, minun kansani, vamman,

sanoen: 'Rauha, rauha!'

vaikka ei rauhaa ole.

12 He joutuvat häpeään,

sillä he ovat tehneet kauhistuksia;

mutta heillä ei ole hävyntuntoa,

he eivät osaa hävetä.

Sentähden he kaatuvat kaatuvien joukkoon,

sortuvat, kun heidän rangaistuksensa tulee, sanoo Herra.

13 *Jes. 5:5; Matt. 21:19; Luuk. 13:6Minä tempaan heidät peräti pois, sanoo Herra.

Ei ole rypäleitä viinipuussa

eikä viikunoita viikunapuussa,

ja lehtikin lakastuu.

Minä saatan hyökkääjät heidän kimppuunsa."

14 *Jer. 4:5; Jer. 9:15; Jer. 23:15"Miksi istumme alallamme? Kokoontukaa!

Menkäämme varustettuihin kaupunkeihin,

ja siellä hukkukaamme!

Sillä Herra, meidän Jumalamme, hukuttaa meidät

ja juottaa meille myrkkyvettä,

sillä me olemme syntiä tehneet Herraa vastaan."

15 *Jer. 14:19"Odotetaan rauhaa, mutta hyvää ei tule,

paranemisen aikaa, mutta katso, tulee peljästys!

16 *Jer. 4:15Daanista kuuluu hänen hevostensa korskunta,

hänen orhiensa hirnunnasta vapisee koko maa.

Ja he tulevat ja syövät maan ja kaiken, mikä siinä on,

kaupungin ja siinä asuvaiset.

17 Sillä katso, minä lähetän teidän sekaanne

käärmeitä, myrkkyliskoja,

joihin ei lumous tehoa,

ja ne purevat teitä, sanoo Herra."

18 Missä on virvoitus minun murheeseeni?

Minun sydämeni on sairas.

19 *Miika 4:9Katso, tyttären, minun kansani, huuto

kuuluu kaukaisesta maasta:

"Eikö Herra ole Siionissa,

eikö ole siellä sen kuningas?"

Miksi he ovat vihoittaneet minut jumalankuvillansa,

muukalaisten turhilla jumalilla?

20 Ohi on elonaika, lopussa kesä,

mutta ei ole meille apua tullut.

21 Tyttären, minun kansani, murtumisen tähden

olen minä murtunut,

minä käyn murheasussa,

kauhistus on minut vallannut.

22 *Jer. 46:11Eikö Gileadissa ole palsamia,

eikö siellä ole parantajaa?

Vai miksi eivät tyttären, minun kansani, haavat

kasva umpeen?

1 En tiu tempo, diras la Eternulo, oni elĵetos el iliaj tomboj la ostojn de la reĝoj de Judujo kaj la ostojn de ĝiaj princoj kaj la ostojn de la pastroj kaj la ostojn de la profetoj kaj la ostojn de la loĝantoj de Jerusalem; 2 kaj oni disĵetos ilin antaŭ la suno kaj antaŭ la luno kaj antaŭ la tuta armeo de la ĉielo, kiujn ili amis, al kiuj ili servis, kiujn ili sekvis, kiujn ili serĉis, kaj al kiuj ili adorkliniĝis; oni ne kolektos ilin kaj ne enterigos ilin, sed ili estos kiel sterko sur la supraĵo de la tero. 3 Kaj preferos la morton ol la vivon ĉiuj restintoj, kiuj restos el tiu malbona gento, kiuj restos en ĉiuj lokoj, sur kiujn Mi dispelis ilin, diras la Eternulo Cebaot.

4 Kaj diru al ili: Tiele diras la Eternulo: Ĉu se oni falis, oni ne leviĝas? ĉu se oni devojiĝis, oni ne volas reveni? 5 Kial do ĉi tiu popolo en Jerusalem defalis per defalo obstina? ili forte sin tenas je la malveraĵo kaj ne volas sin konverti. 6 Mi atentis kaj aŭskultis, sed ili parolas nenion ĝustan; neniu pentas sian malbonecon, dirante: Kion mi faris? Ĉiu fordonis sin al sia kurado, kiel ĉevalo, kiu flugrapide kuras en la batalon. 7 Eĉ cikonio sub la ĉielo scias sian tempon, turto, hirundo, kaj gruo observas la tempon, kiam ili devas veni; sed Mia popolo ne scias la leĝon de la Eternulo. 8 Kiel vi diras: Ni estas saĝuloj, kaj ni havas antaŭ ni la instruon de la Eternulo? Ĝi fariĝis ja mensogaĵo per la mensoga skribilo de la skribistoj. 9 Per honto kovris sin la saĝuloj, konfuziĝis kaj implikiĝis; jen ili forrifuzis la vorton de la Eternulo, kian do saĝecon ili havas? 10 Tial Mi fordonos iliajn edzinojn al aliuloj, iliajn kampojn al venkintoj; ĉar de malgrandulo ĝis grandulo ili ĉiuj estas profitavidaj, de profeto ĝis pastro ili ĉiuj faras malhonestaĵon. 11 Kaj la vundojn de la filino de Mia popolo ili kuracas per facilanimigo, dirante, ke ĉio estas en bona stato, kvankam ne estas bona stato. 12 Ĉu ili hontas, ke ili faras abomenindaĵon? ili tute ne hontas, ili eĉ ne povoscias ruĝiĝi; tial ili falos inter la falantoj, ili renversiĝos, kiam Mi vizitos ilin, diras la Eternulo. 13 Mi plene ŝirkolektos ilin, diras la Eternulo; ne restos beroj sur la vinberbranĉo nek figoj sur la figarbo, kaj la folioj forvelkos, kaj Mi donos al ili plenan pereon. 14 Por kio ni sidas? kolektiĝu, kaj ni iru en la fortikigitajn urbojn, kaj ni tie pereu; ĉar la Eternulo, nia Dio, pereigas nin kaj trinkigas al ni akvon maldolĉan pro tio, ke ni pekis antaŭ la Eternulo. 15 Ni esperis pacon, sed venas nenio bona; ni esperis tempon de resaniĝo, sed jen estas teruro. 16 El la regiono de Dan oni aŭdas spiregadon de iliaj ĉevaloj; de la blekegado de iliaj fortaj ĉevaloj tremas la tuta tero; ili iras, kaj ili formanĝos la teron, kaj tion, kio estas sur ĝi, la urbon kaj ĝiajn loĝantojn. 17 Ĉar jen Mi sendos sur vin serpentojn, vipurojn, kiujn oni ne povas sorĉligi, kaj ili pikos vin, diras la Eternulo.

18 Mia malĝojo estas super ĉiuj malĝojoj, mia koro en mi doloras. 19 Jen mi aŭdas kriadon de la filino de mia popolo el lando malproksima: Ĉu jam ne ekzistas la Eternulo en Cion? ĉu ĝia Reĝo ne estas en ĝi? Sed kial ili kolerigis min per siaj idoloj, per fremdaj vantaĵoj? 20 Pasis la rikolto, finiĝis la somero, sed ni ne ricevis helpon. 21 La malfeliĉo de mia popolo min afliktas, mi malĝojas, mi sentas teruron. 22 Ĉu ne ekzistas balzamo en Gilead? ĉu ne ekzistas tie kuracisto? kial do ne venas resaniĝo al la filino de mia popolo?