Te Whakawhiunga a Ihowā i Hiruhārama
1 Taukiri e! Te taupokinga a Ihowā i te tamāhine a Hiona
ki te kapua, i a ia e riri ana!
Kua makā iho e ia te ātaahua o Īharaira
i runga i te rangi ki te whenua;
kīhai anō i mahara ki tōna tūranga waewae
i te rā i riri ai ia.
2 Kua horomia e te Ariki ngā nohoanga katoa o Hākopa,
kīhai i tohungia;
i a ia i riri rā, wāhia iho e ia
ngā pā kaha o te tamāhine a Hūrā;
tae tonu ki te whenua;
poke iho i a ia te kīngitanga me ōna rangatira.
3 Pōutoa katoatia atu ana e ia te haona o Īharaira
i tōna riri e mura ana.
Whakahokia mai ana e ia ki muri tōna ringa matau
i te aroaro o te hoariri.
Ngiha mai ana ia ki a Hākopa,
ānō he mura ahi e kai ana i tētahi taha, i tētahi taha.
4 Kua piko i a ia tāna kōpere, koia anō kei tā te hoariri;
ko tōna ringa matau i a ia i tū rā,
rite tonu ki tō te hoa whawhai,
tukitukia ana e ia te hunga katoa i āhuareka mai ki te titiro atu;
i roto i te tapenākara o te tamāhine a Hiona,
ānō he ahi tōna riri e ringihia mai ana e ia.
5 Kua rite te Ariki ki te hoariri,
kua horomia e ia a Īharaira;
kua horomia e ia ōna whare kīngi katoa,
kua whakamōtītia e ia ōna pā taiepa.
Ā, kua whakanuia e ia te tangi me te auē
o te tamāhine a Hūrā.
6 Kua tākiritia e ia tōna tīhokahoka, ānō nō te kāri;
mōtī iho i a ia tōna wāhi whakaminenga.
Kua meinga e Ihowā te huihui nui me te hāpati
kia warewaretia i roto i Hiona,
whakahāweatia iho e ia te kīngi rāua ko te tohunga
i tōna riri e āritarita ana.
7 Kua pangā atu e te Ariki tāna āta,
kua weriweri ia ki tōna wāhi tapu.
Tukua atu ana e ia ngā taiepa o ō reira whare kīngi
ki roto ki te ringa o te hoariri;
kua hāmama rātou i roto i te whare o Ihowā,
me te mea ko te rā o te hākari nui.
8 He whakaaro tō Ihowā mō te whakamōtī
i te taiepa o te tamāhine a Hiona;
kua oti te aho te whakamārō atu e ia,
kāhore anō tōna ringa i pēpeke, whakangaro tonu ia.
Nā reira, tangi ana i a ia te pekerangi me te taiepa;
rāua ngātahi, ngohe kau.
9 Kua totohu ōna kēti ki roto ki te whenua;
kua kore i a ia, kua whati hoki ōna tūtaki;
kei roto tōna kīngi me ōna rangatira i ngā tauiwi,
kāhore nei o reira ture;
āe rā, kāhore āna poropiti e whiwhi
ki te kite nā Ihowā.
10 Kei runga i te whenua ngā kaumātua o te tamāhine a Hiona
e noho ana, whakarongo kau ana.
Opehia ake e rātou he puehu ki runga ki ō rātou māhunga;
whītiki rawa te kākahu taratara.
Ko ngā wāhina o Hiruhārama,
tuohu tonu ō rātou māhunga ki te whenua.
11 Matawaia rawa ōku kanohi i te roimata,
e ohooho ana ōku whēkau,
kua maringi tōku ate ki runga ki te whenua,
he meatanga ki te wawāhanga o te tamāhine a tōku iwi;
nō te mea hemo ana ngā kōhungahunga
me ngā mea ngote ū i ngā huarahi o te pā.
12 Kei te kī atu rātou ki ō rātou whaea,
"Kei hea he wīti, he wāina?"
i a rātou e hemo ana, e pērā ana me te hunga kua patua
ki ngā huarahi o te pā,
e maringi ana ō rātou wairua
ki ngā uma o ō rātou whaea.
13 Ko te aha tāku hei whakaatu ki a koe?
Ko te aha e waiho e ahau hei āhua mōu,
e te tamāhine a Hiruhārama?
Ko wai e waiho e ahau hei rite ki a koe,
e whakamārie ai ahau i a koe,
e te tamāhine wāhina a Hiona?
He nui hoki tōu pakaru, koia anō kei te moana;
ko wai hei rongoā i a koe?
14 Ko ngā mea i kitea e ōu poropiti mōu,
he teka, he mea horihori;
kīhai anō i hurahia e rātou tōu hē,
e hoki ai koe i te whakarau.
Heoi anō tā rātou i kite ai mōu he poropititanga wairangi,
he mea hei pana atu i a koe.
15 Kei te papaki ringa ki a koe
te hunga katoa e tika ana i te ara,
e hī ana, rūrū ana ō rātou māhunga
ki te tamāhine a Hiruhārama;
ko tā rātou kupu, "Ko te pā ianei tēnei i kōrerotia nei,
ko te tino o te ātaahua,
ko te whakahari o te whenua katoa?"
16 Hāmama tonu ki a koe
ngā māngai o ōu hoariri katoa;
e hī ana, tetē ana ō rātou niho,
e mea ana: "Kua horomia ia e tātou.
Ko te rangi pū anō tēnei tāria atu e tātou,
kua tūpono mai ki a tātou, kua kitea e tātou."
17 Kua oti i a Ihowā tāna i whakaaro ai;
kua whakaritea tāna kupu i whakahaua e ia i ngā rā ō mua.
Wāhia iho e ia, kīhai hoki i tohungia;
kua meinga e ia te hoariri kia koa ki a koe,
kua ara i a ia te haona o ōu hoariri.
18 I karanga ō rātou ngākau ki te Ariki!
E te taiepa o te tamāhine a Hiona!
Kia rere iho ngā roimata ānō he awa,
i te ao, i te pō;
kei whakatā koe,
kei mutu tā te whatu o tōu kanohi!
19 Maranga, hāmama i te pō,
i te tīmatanga o ngā mataaratanga:
ringihia atu tōu ngākau ānō he wai
ki tō te Ariki aroaro.
Kia ara ake ōu ringa ki a ia,
kia ora ai āu kōhungahunga
e hemo nei i te kai
i te ahunga mai o ngā huarahi katoa.
20 "Titiro mai, e Ihowā,
whakaaroa ko wai i pēneitia e koe!
E kai rānei ngā wāhine i ō rātou hua,
i ngā kōhungahunga e hikihikitia ana?
Kia patua koia te tohunga me te poropiti
ki te wāhi tapu o te Ariki?
21 "Kei te takoto te taitama rāua ko te koroheke
i runga i te whenua i ngā huarahi;
kua hinga āku wāhina,
āku taitamariki, i te hoari;
he mea whakamate nāu i te rā i riri ai koe;
tukitukia ana e koe, kīhai hoki i tohungia.
22 "Kua karanga koe ki ōku whakawehi i ngā taha katoa,
pērā i te rā o te huihuinga nui,
ā, kāhore tētahi i mawhiti,
i mahue rānei i te rā i riri ai a Ihowā;
ko āku i hikihiki ai, i whakatuputupu ai,
poto ake i tōku hoariri."
As tristezas de Sião vêm de Deus
1 Como cobriu o Senhor de nuvens
na sua ira a filha de Sião!
Derrubou do céu à terra
a glória de Israel,
e não se lembrou
do escabelo de seus pés,
no dia da sua ira.
2 Devorou o Senhor
todas as moradas de Jacó,
e não se apiedou;
derrubou no seu furor
as fortalezas da filha de Judá,
e abateu-as até à terra;
profanou o reino e os seus príncipes.
3 No furor da sua ira
cortou toda a força de Israel;
retirou para trás a sua destra
de diante do inimigo;
e ardeu contra Jacó,
como labareda de fogo
que consome em redor.
4 Armou o seu arco como inimigo,
firmou a sua destra como adversário,
e matou tudo
o que era formoso à vista;
derramou a sua indignação como fogo
na tenda da filha de Sião.
5 Tornou-se o Senhor
como inimigo;
devorou a Israel,
devorou a todos os seus palácios,
destruiu as suas fortalezas;
e multiplicou na filha de Judá
a lamentação e a tristeza.
6 E arrancou o seu tabernáculo
com violência,
como se fosse o de uma horta;
destruiu o lugar
da sua congregação;
o Senhor, em Sião,
pôs em esquecimento
a festa solene e o sábado,
e na indignação da sua ira
rejeitou com desprezo
o rei e o sacerdote.
7 Rejeitou o Senhor
o seu altar,
detestou o seu santuário;
entregou na mão do inimigo
os muros dos seus palácios;
deram gritos
na casa do Senhor,
como em dia de festa solene.
8 Intentou o Senhor
destruir o muro da filha de Sião;
estendeu o cordel sobre ele,
não retirou
a sua mão destruidora;
fez gemer o antemuro e o muro;
estão eles juntamente enfraquecidos.
9 As suas portas
caíram por terra;
ele destruiu e quebrou
os seus ferrolhos;
o seu rei e os seus príncipes
estão entre os gentios,
onde não há lei;
nem os seus profetas acham
visão alguma do Senhor.
10 Estão sentados na terra,
silenciosos,
os anciãos da filha de Sião;
lançam pó sobre as suas cabeças,
cingiram sacos;
as virgens de Jerusalém
abaixam as suas cabeças até à terra.
11 Já se consumiram
os meus olhos com lágrimas,
turbadas estão as minhas entranhas,
o meu fígado se derramou pela terra
por causa do quebrantamento
da filha do meu povo;
pois desfalecem o menino e a criança de peito
pelas ruas da cidade.
12 Ao desfalecerem, como feridos,
pelas ruas da cidade,
ao exalarem as suas almas
no regaço de suas mães,
perguntam a elas:
Onde está o trigo e o vinho?
13 Que testemunho te trarei?
A quem te compararei,
ó filha de Jerusalém?
A quem te assemelharei,
para te consolar,
ó virgem filha de Sião?
Porque grande como o mar
é a tua quebradura;
quem te sarará?
14 Os teus profetas viram para ti
vaidade e loucura,
e não manifestaram a tua maldade,
para impedirem o teu cativeiro;
mas viram para ti
cargas vãs e motivos de expulsão.
15 Todos os que passam
pelo caminho
batem palmas,
assobiam e meneiam as suas cabeças
sobre a filha de Jerusalém,
dizendo: É esta a cidade
que denominavam:
Perfeita em formosura,
gozo de toda a terra?
16 Todos os teus inimigos
abrem as suas bocas contra ti,
assobiam, e rangem os dentes;
dizem: Devoramo-la;
certamente este é
o dia que esperávamos;
achamo-lo, vimo-lo.
17 Fez o Senhor
o que intentou;
cumpriu a sua palavra,
que ordenou desde os dias da antiguidade;
derrubou, e não se apiedou;
fez que o inimigo
se alegrasse por tua causa,
exaltou o poder
dos teus adversários.
18 O coração deles clamou ao Senhor.
Ó muralha da filha de Sião,
corram as tuas lágrimas
como um ribeiro,
de dia e de noite!
Não te dês descanso,
nem parem as meninas
de teus olhos.
19 Levanta-te,
clama de noite
no princípio das vigias;
derrama o teu coração como águas
diante da presença do Senhor;
levanta a ele as tuas mãos,
pela vida de teus filhinhos,
que desfalecem de fome
à entrada de todas as ruas.
20 Vê, ó Senhor, e considera
a quem fizeste assim!
Hão de comer as mulheres
o fruto de si mesmas,
as crianças que trazem nos braços?
Ou matar-se-á no santuário do Senhor
o sacerdote e o profeta?
21 Jazem por terra pelas ruas
o moço e o velho;
as minhas virgens e os meus jovens
vieram a cair à espada;
tu os mataste no dia da tua ira;
mataste e não te apiedaste.
22 Convocaste os meus temores em redor
como num dia de solenidade;
não houve no dia da ira do Senhor
quem escapasse, ou ficasse;
aqueles que eu trouxe nas mãos e sustentei,
o meu inimigo os consumiu.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!