1 Otirā, i ara ake anō he poropiti teka i mua i roto i te iwi, he pērā me ngā kaiwhakaako teka e puta ake ā mua i roto i a koutou; mā ēnei e mau puku mai ngā tītorehanga whakangaro. He whakakāhore nā rātou i te Ariki rawa, nāna nei rātou i hoko, ka hohoro tonu tā rātou taki mai i te whakangaromanga ki a rātou anō. 2 Ā, he tokomaha e aru i ā rātou tikanga whakarihariha; mā reira e kōrerotia kinotia ai te ara o te pono. 3 He apo moni hoki e tito kupu ai rātou kia whai taonga ai rātou i a koutou. Nōnamata te tukunga mō rātou ki te hē, e kore anō e whakaroa; kāhore hoki he moe o tō rātou whakangaromanga.
4 Mehemea kīhai i tohungia e te Atua ngā anahera i hara, engari i peia rātou e ia ki te pō, he mea herehere i te waro pōuri, he mea tiaki mō te whakawā; 5 ā, kīhai i tohungia te ao tawhito, he mea tiaki ia nāna a Noa, te kaikauwhau i te tika, rātou ko ētahi atu tokowhitu, i tāna kawenga mai i te waipuke ki te ao o te hunga karakiakore. 6 Ā, meinga ana ngā pā, a Horoma, a Komora, kia pungarehu rawa, ko tāna whakataunga hē he hurihanga, waiho iho hei tohu ki te hunga e noho karakiakore i ngā wā i muri. 7 Ko Rota ia, ko te tangata tika, whakaorangia ake e ia, i a ia e whakapōuritia ana e ngā ritenga whakarihariha a te hunga kino; 8 i taua tangata tika e noho ana i roto i a rātou, mamae ana tōna ngākau tika i ā rātou mahi kino, i tāna i kite ai, i tāna i rongo ai i tēnei rā, i tēnei rā. 9 Mātau tonu te Ariki ki te whakaora i te hunga karakia i roto i te whakamātautauranga, kia waiho ko te hunga hē mō ā te rā whakawā whiu ai. 10 Tērā rawa ia tāna mō te hunga e whai ana i tā te kikokiko, e haere ana i runga i te hiahia poke, e whakahāwea ana ki te rangatiratanga.
He hunga hīkaka, e whai ana i tā rātou ake; kāhore hoki e wehi ki te kōrero kino ki ngā tāngata nunui. 11 Tēnā ko ngā anahera, ahakoa nui ake tō rātou kaha, tō rātou mana, kāhore e puaki i a rātou he kupu whakatoi mō ērā i te aroaro o te Atua ina whakawā. 12 Ko ērā hoki, rite tonu rātou ki te kararehe kāhore nei he whakaaro, he mea māori anake, i hangā nei hei hopukanga, hei whakangaromanga. Kōrero kino ana rātou ki ngā mea kāhore nei e mōhiotia e rātou; ā, ka ngaro i runga i tā rātou tikanga whakamate; 13 ka whiwhi ki te utu o te hē.
He tangata e āhuareka ana ki te kakai awatea, he ira rātou, he makenu, e ruku ana ki ā rātou hākari ngahau i a rātou e hākari tahi ana me koutou. 14 Ko ō rātou kanohi kī tonu i te pūremu, kāhore hoki e mutu tō rātou hara; e poaina ana e rātou ngā hinengaro kāhore i ū. He ngākau tō rātou kua oti te whakamahi ki te apo. He tamariki kua oti te kanga. 15 Mahue ake i a rātou te ara tika, kotiti kē ana rātou, whai tonu ana i te ara o Paraama tama a Peoro, i whakapai nei ki te utu o te hē; 16 otirā, i rīria anō ia mō tōna hē. I kōrero te kararehe reokore, nō te tangata te reo, pēhia ana e ia te wairangi o te poropiti.
17 He puna waikore ēnei tāngata, he kapua e ākina ana e te tūpuhi; pōuri kerekere te wāhi kua rite mō rātou mō ake tonu atu. 18 E kōrero ana i ngā kōrero tetere rawa, he mea teka noa, ka poaina e rātou ki ngā hiahia o te kikokiko, ki ngā hiahia taikaha, te hunga e mawhiti mai ana i ērā e noho rā i roto i te hē. 19 He herekore tā rātou e whakaari nei ki a rātou, heoi, he pononga rātou nā te pirau; ki te taea hoki te tangata e te hoariri, hei pononga ia māna. 20 Ka mawhiti mai nei rātou i ngā poke o te ao, i a rātou ka mātau nei ki te Ariki, arā ki te Kaiwhakaora, ki a Īhu Karaiti, nā, ki te rorea rātou, ki te hinga rawa i aua mea, kino noa atu tō rātou whakamutunga i te tīmatanga. 21 He pai kē mō rātou me i kore e mātau ki te ara o te tika, i te mātau, ā, hei muri ka tahuri kē atu i te ture tapu kua tukua nei ki a rātou. 22 Heoi, te tukunga iho ki a rātou rite tonu ki tā te whakatauki pono, "Kua hoki te kurī ki tōna ruaki" me "Te poaka i horoi rā, kua okeoke anō i te paru."
1 Assim como houve entre o povo falsos profetas, assim também haverá entre vós falsos doutores, que introduzirão disfarçadamente seitas perniciosas. Eles, renegando assim o Senhor que os resgatou, atrairão sobre si uma ruína repentina.
2 Muitos os seguirão nas suas desordens e serão desse modo a causa de o caminho da verdade ser caluniado.
3 Movidos por cobiça, eles vos hão de explorar por palavras cheias de astúcia. Há muito tempo a condenação os ameaça, e a sua ruína não dorme.
4 Pois se Deus não poupou os anjos que pecaram, mas os precipitou nos abismos tenebrosos do inferno onde os reserva para o julgamento;
5 se não poupou o mundo antigo, e só preservou oito pessoas, dentre as quais Noé, esse pregador da justiça, quando desencadeou o dilúvio sobre um mundo de ímpios;
6 se condenou à destruição e reduziu a cinzas as cidades de Sodoma e Gomorra para servir de exemplo para os ímpios do porvir;
7 se, enfim, livrou o justo Ló, revoltado com a vida dissoluta daquela gente perversa
8 (esse justo que habitava no meio deles sentia cada dia atormentada sua alma virtuosa, pelo que via e ouvia dos seus procedimentos infames),
9 é porque o Senhor sabe livrar das provações os homens piedosos e reservar os ímpios para serem castigados no dia do juízo,
10 principalmente aqueles que correm com desejos impuros atrás dos prazeres da carne e desprezam a autoridade. Audaciosos, arrogantes, não temem falar injuriosamente das glórias,
11 embora os anjos, superiores em força e poder, não pronunciem contra elas, aos olhos do Senhor, o julgamento injurioso.
12 Mas estes, quais brutos destinados pela Lei natural para a presa e para a perdição, injuriam o que ignoram, e assim da mesma forma perecerão. Esse será o salário de sua iniquidade.
13 Encontram as suas delícias em se entregar em pleno dia às suas libertinagens. Homens pervertidos e imundos, sentem prazer em enganar, enquanto se banqueteiam convosco.
14 Têm os olhos cheios de adultério e são insaciáveis no pecar. Seduzem pelos seus atrativos as almas inconstantes; têm o coração acostumado à cobiça; são filhos da maldição.
15 Deixaram o caminho reto, para se extraviarem no caminho de Balaão, filho de Bosor, que amou o salário da iniquidade.
16 Mas foi repreendido pela sua desobediência: um animal mudo, falando com voz humana, refreou a loucura do profeta.
17 Estes são fontes sem água e nuvens agitadas por turbilhões, destinados à profundeza das trevas.
18 Com palavras tão vãs quanto enganadoras, atraem pelas paixões carnais e pela devassidão aqueles que mal acabam de escapar dos homens que vivem no erro.
19 Prometem-lhes a liberdade, quando eles mesmos são escravos da corrupção, pois o homem é feito escravo daquele que o venceu.
20 Com efeito, se aqueles que renunciaram às corrupções do mundo pelo conhecimento de Jesus Cristo, nosso Senhor e Salvador, nelas se deixam de novo enredar e vencer, seu último estado torna-se pior do que o primeiro.
21 Melhor fora não terem conhecido o caminho da justiça do que, depois de tê-lo conhecido, tornarem atrás, abandonando a Lei santa que lhes foi ensinada.
22 Aconteceu-lhes o que diz com razão o provérbio: O cão voltou ao seu vômito (Pr 26,11); e: A porca lavada volta a revolver-se no lamaçal.