1 Whakarongo ki te kupu kua kōrerotia nei e Ihowā ki a koutou, e te whare o Īharaira; 2 ko te kupu tēnei a Ihowā:
"Kaua e ākona te ara o ngā tauiwi,
kaua anō e wehi i ngā tohu o te rangi;
e wehi ana hoki ngā tauiwi i aua mea.
3 He mea teka noa hoki ngā tikanga a ngā iwi:
e tapahia ana hoki e tētahi he rākau i roto i te ngahere,
he mahi nā ngā ringa o te kaimahi, ki te tītaha.
4 Kei te whakapaipai i taua mea ki te hiriwa, ki te kōura,
whakamau rawa ki ngā titi, ki ngā hama,
tē taea te whakakorikori.
5 He rite aua mea ki te nīkau, i āta mahia,
kāhore ia he kupu;
me amo,
he kore nō rātou e haere.
Kaua e wehi i a rātou,
nō te mea e kore e taea e rātou te kino,
kāhore hoki e āhei i a rātou te mea i te pai."
6 Kāhore rawa he rite mōu, e Ihowā;
he nui koe, he nui anō tōu ingoa i runga i te kaha.
7 Ko wai e kore e wehi i a koe, e te Kīngi o ngā iwi?
He tika hoki tēnā ki a koe.
Nō te mea i roto i ngā tāngata whakaaro nui katoa o ngā iwi,
i roto i ō rātou kīngitanga katoa,
kāhore he rite mōu.
8 Huihuia rātou, he pōauau rawa, he wairangi;
ko tā ngā whakapakoko e whakaako ai,
he rākau tonu ia!
9 E maua mai ana he hiriwa pāraharaha i Tarahihi,
he kōura i Upata.
He mahi nā te kaimahi nā ngā ringa anō o te kaiwhakarewa kōura:
he purū, he pāpura ō rātou kākahu;
he mea mahi katoa nā te hunga tohunga.
10 Ko Ihowā ia te Atua pono;
ko ia te Atua ora, he kīngi pūmau tonu.
Ka riri ia, ka wiri te whenua,
e kore anō ngā iwi e kaha ake ina āritarita ia.
11 "Kia pēnei tā koutou kī atu ki a rātou: ‘Ko ngā atua kīhai nei i hanga i te rangi, i te whenua, ka ngaro i runga i te whenua, i raro atu anō hoki i ngā rangi.’ "
12 Nāna i hanga te whenua, nā tōna kaha hoki;
ko te ao he mea whakapūmau nā ōna whakaaro nui;
ko ngā rangi he mea hora nā tōna mātauranga.
13 Ka puaki tōna reo, he haruru wai kei ngā rangi,
e meinga ana e ia ngā kohu kia pupū ake i ngā pito o te whenua.
E hangā ana e ia ngā uira mō te ua,
e whakaputaina mai ana te hau i roto i ōna whare taonga.
14 Pōauau kau ngā tāngata katoa, ā, kāhore he mōhio;
ko ngā kaiwhakarewa kōura katoa whakamā iho i te whakapakoko.
He mea teka hoki tāna i whakarewa ai,
kāhore hoki he wairua i roto.
15 He horihori kau rātou, he mahi pōhēhē;
i te wā e pā ai ia ki a rātou ka ngaro.
16 Kāhore e rite ki ērā te wāhi i a Hākopa;
ko ia hoki te kaiwhakaahua o ngā mea katoa;
ko Īharaira hoki te iwi o tōna kāinga tupu,
ko Ihowā o ngā mano tōna ingoa.
17 Kohikohia āu mea i te whenua,
e koe e noho nā i te pā e whakapaea ana.
18 Ko te kupu hoki tēnei a Ihowā:
"Tēnei ahau te piupiu atu nei i ngā tāngata o te whenua
i tēnei wā,
te whakatupu kino nei hoki i a rātou,
kia kitea ai e rātou."
19 Auē te mate i ahau,
mamae rawa tōku marūtanga.
Otiia, kua mea nei ahau, "He pono nōku tēnei mate,
me whakamanawanui."
20 Kua pāhuatia tōku tēneti,
ko āku aho motumotu katoa.
Kua riro atu āku tamariki i tōku taha, kua kore;
kāhore ake he tangata hei whakamārō i tōku tēneti,
hei whakaara i ōku kākahu ārai.
21 Kua pōauau nei hoki ngā hēpara;
kīhai a Ihowā i rapua e rātou;
nā reira i kore ai e tika tā rātou,
ka marara hoki ā rātou kāhui katoa.
22 Nanā, te haere mai nei te reo o ngā kōrero,
nui atu te whakaohooho nō te whenua ki te raki,
hei mea i ngā pā o Hūrā hei ururua, hei nohoanga,
mō ngā kīrehe mohoao.
23 E mōhio ana anō ahau, e Ihowā, kāhore o te tangata ara i a ia ake anō;
kāhore hoki i te tangata e hāereere nei māna
e whakatikatika ōna hīkoinga.
24 Pākia ahau, e Ihowā, me te whakariterite anō ia;
kauaka ina riri koe, kei kāhore ahau i a koe.
25 Ringihia atu tōu riri ki ngā tauiwi kāhore nei e mātau ki a koe,
ki ngā hapū kāhore nei e karanga ki tōu ingoa.
Kua pau hoki a Hākopa i a rātou,
āe rā, pau rawa, mōtī rawa,
ko tōna nohoanga hoki whakaururuatia ana e rātou.
1 Escutai, casa de Israel, a palavra que o Senhor vos dirige!
2 "Não imiteis o procedimento dos pagãos; nem temais os sinais celestes, como os temem os pagãos,
3 porquanto os deuses desses povos são apenas vaidade. São cepos abatidos na floresta, obra trabalhada pelo cinzel do artesão,
4 decorada com prata e ouro. A golpes de martelo são-lhes fixados os pregos e postos em seus lugares para que não se movam.
5 Assemelham-se esses deuses a uma estaca em campo de pepinos, que devem ser levados, pois não caminham. Não os temais, pois que vos não podem fazer mal, nem têm o poder de fazer o bem".
6 Nenhum se assemelha a vós, Senhor, que sois grande. E por causa de vosso poder, grande é também vosso nome.
7 Quem não vos há de temer, rei dos povos? A vós é devido todo respeito, porquanto entre os sábios dos povos pagãos, e nos seus reinos, nenhum se assemelha a vós.
8 São todos eles néscios e insensatos, e seus ensinamentos são vaidade, pura lenha.
9 É prata batida, importada de Társis, ouro de Ofir, trabalho de escultor e de ourives, revestido de púrpura arroxeada e vermelha: não passam de obra de artista.
10 O Senhor, ao contrário, é verdadeiramente Deus, Deus vivo, eterno rei. Treme a terra ante a sua cólera, e os povos pagãos não podem suportar sua ira.
11 Vós lhes direis, portanto: os deuses que não fizeram o céu e a terra desaparecerão da terra e de sob os céus.
12 Só ele criou a terra pelo seu poder e consolidou o mundo pela sua sabedoria, desdobrando os céus pela sua inteligência.
13 Ao som de sua voz, reúnem-se as águas nos céus; dos confins da terra manda subir as nuvens, e transforma os relâmpagos em chuvas, fazendo desencadearem-se os ventos de seus redutos.
14 Então, os homens se tornam estupefatos e aturdidos, e se envergonha o artista da estátua que concebeu, porque são apenas mentira os ídolos que fundiu, e neles não respira vida.
15 São apenas vãos simulacros que se desvanecerão no dia do castigo.
16 Não se dá o mesmo com aquele que é a herança de Jacó, pois foi ele que tudo criou, e Israel é a sua tribo. E seu nome é JAVÉ dos exércitos.
17 Apanha da terra o teu fardo, tu que estás sitiada!
18 Pois assim falou o Senhor: "Lançarei ao longe, de uma vez, os habitantes desta terra, e os acompanharei de perto para que me encontrem."
19 Ai de mim, por causa de minha ferida! É bem dolorosa a minha chaga! Eu havia dito: "Fosse apenas esse o meu mal, eu o suportaria!".
20 Foi devastada a minha tenda, e suas cordas todas se romperam. Abandonaram-me meus filhos, e não mais existem; ninguém mais tenho para levantá-la, e de novo erguer meu pavilhão.
21 Na verdade, são néscios os pastores; não procuram mais o Senhor. Por isso, não logram êxito e dispersaram-se os seus rebanhos.
22 Eis que se propaga um grande rumor, e o eco de um imenso tumulto vem do norte para transformar as cidades de Judá num deserto, num covil de chacais.
23 Bem sei, Senhor, que não é o homem dono de seu destino, e que ao caminhante não lhe assiste o poder de dirigir seus passos.
24 Castigai-nos, Senhor, mas com equidade, e não com furor, para que não sejamos reduzidos ao nada.
25 Derramai esse furor sobre as nações que vos desconhecem, sobre os povos que não invocam o vosso nome, pois que eles devoraram Jacó, e o consumiram, transformando-lhe as casas em deserto.